VIII SA/Wa 608/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Protokolant Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi R. F., B. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. – po ponownym rozpoznaniu sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt: VIII SA/Wa 328/08 – działając na podstawie art. 49 b ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. D.z. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. powoływanej dalej jako ustawa Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. nakazał R. i B. F. rozbiórkę budynku gospodarczego zrealizowanego na terenie posesji przy ul. G. [...] w R. W uzasadnieniu decyzji – po przeprowadzeniu czynności kontrolnych – organ stwierdził iż, na działce przy ul. G. [...] należącej do Państwa K. istnieje ogrodzenie murowane zwieńczone okapem z dachówki ceramicznej ze spadkiem na działkę inwestorski, ponadto nie stwierdzono istnienia na tej działce budynku gospodarczego, którego jedna ze ścian usytuowana jest na działce Państwa F. Następnie ustalono, iż w odległości [...] m od w/w ogrodzenia w narożniku działki Państwa K. przy ul. G. [...] istnieje murowany budynek gospodarczy o wym. w rzucie [...] x [...] m i wys. [...] - [...]m. Pomiędzy działkami przy ul. W. [...] (Państwa M.) i ul. W. [...] (Państwa Ś.) a działką Państwa F. istnieje ogrodzenie z siatki, natomiast brak jest jakichkolwiek zabudowań. Z oświadczenia Państwa F. złożonego do protokołu kontroli wynika, iż odległość ich budynku gospodarczego od rzeczywistej granicy pomiędzy posesjami przy ul. G. nr [...] i nr [...] wynosi [...] - [...]m. Organ wskazał, że powierzchnia zabudowy przedmiotowego budynku wynosi [...]m, w związku z tym powołując się na przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane stwierdził, że budynek ten jest objęty obowiązkiem zgłoszenia zamiaru jego wykonania właściwemu organowi. Natomiast realizując budynek gospodarczy bez zgłoszenia inwestorzy naruszyli powołany wyżej przepis. W ocenie organu inwestorzy nie mogli spełnić wymogów określonych w art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane - dopuszczającego legalizację obiektu zrealizowanego bez wymaganego zgłoszenia - bowiem działka na terenie której został zrealizowany przedmiotowy obiekt nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak również nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tejże inwestycji. Ponadto organ stwierdził, że ponieważ budynek Państwa F. jest usytuowany w odległości [...] m od istniejącego ogrodzenia pomiędzy posesjami przy ul. G. nr [...] i nr [...]; na tej działce i w odległości [...]m od ogrodzenia istnieje budynek gospodarczy Państwa K. to dla zachowania wymogu zawartego w przepisie § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm. powoływanego dalej jako rozporządzenie z dnia 7 kwietnia 2004 r.), ściana budynku gospodarczego Państwa F. od strony działki Państwa K. powinna być rozebrana i usytuowana w nowym usytuowaniu tj. w odległości [...]m. Organ wskazał także, że przepis § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenie z dnia 7 kwietnia 2004 r. nie ma zastosowania, gdyż przedmiotowy budynek jest usytuowany w odległości [...]m od istniejącego ogrodzenia z działkami o nr ew. [...]przy ul. W. [...] i o nr ew. [...]przy ul. W. [...], a na tych działkach w odległości od [...]-[...]m nie istnieją żadne budynki. W konkluzji organ podniósł, iż inwestorzy realizując przedmiotowy budynek gospodarczy w warunkach samowoli budowlanej nie legitymują się zgodą na odstępstwo od warunków technicznych. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania R. i B. F., działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że realizując przedmiotowy obiekt inwestor naruszył art. 28 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę bądź po dokonaniu zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru budowy i przy braku sprzeciwu z jego strony. W omawianej sprawie inwestor nie uzyskał wymaganej prawem zgody właściwego organu i wybudował przedmiotowy obiekt budowlany w warunkach samowoli budowlanej. Organ podniósł, iż w przedmiotowej sprawie nie może dojść do legalizacji samowoli budowlanej (zgodnie z art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane), gdyż obiekt wybudowano niezgodnie z obowiązującymi normami technicznymi wskazanymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Usytuowanie przedmiotowego budynku stoi w sprzeczności z odległościami wskazanymi w § 12 ust. 1, 3, 4 ww. rozporządzenia. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji wydana w oparciu o art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest prawidłowa. W skardze na decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. i B. F. podnieśli, że "komórkę murowaną" wybudowali w miejscu obok rozebranej wcześniej, istniejącej od [...] lat komórki drewnianej (na którą wówczas nie trzeba było zezwolenia), a lokalizację przy uwzględnieniu szerokości ich działki uzgodnili z sąsiadami, którzy nie mieli żadnych do niej zastrzeżeń. Wskazali, iż według nich murowany budynek gospodarczy Państwa K. wybudowany naprzeciwko ich "komórki" znajduje się w granicach rozdziału działek, a jedna ze ścian od strony posesji skarżących przekracza granicę rozdziału działek i jest usytuowana częściowo w ich posesji. Zdaniem skarżących, nie ustalono kiedy ten obiekt powstał oraz czy wybudowano go zgodnie z przepisami. Nie zgodzili się oni ze stwierdzeniami inspektorów, że na działce należącej do Państwa K. istnieje ogrodzenie murowane zakończone okapem z dachówki ceramicznej ze spadkiem na działkę inwestora. Według skarżących to nie jest ogrodzenie tylko "ściany budowli gospodarczej stanowiącej jako całość na wspólnej betonowej płycie fundamentowej i części środkowej o wymiarach [...]m x [...]m". Ponadto wskazali, że rozmiary ich działki, jak i lokalizacja "komórki" oraz usytuowanie budowli Państwa K. stwarza możliwość zastosowania legalizacji ich "komórki gospodarczej", która według nich jest wybudowana zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i nie stwarza zagrożenia dla ludzi. Podnieśli, że na rozbiórkę "komórki" nie mają sił i środków bowiem są schorowani i w "wieku starczym". Wnieśli o odstąpienie od rozbiórki i umożliwienie im zalegalizowania "stałego obiektu gospodarczego". W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 2169 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.). Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły co skutkowało oddaleniem skargi. Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. D.z. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) roboty budowlane można zacząć jedynie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę bądź po dokonanym zgłoszeniu właściwemu organowi zamiaru budowy i przy braku sprzeciwu z jego strony. Nie ulega wątpliwości, że inwestor powinien dokonać zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowego budynku. Poza sporem jest też, że takiego zgłoszenia Skarżący nie dokonał. Okoliczności te zostały prawidłowo ustalone przez organ I instancji, nie kwestionowali ich Skarżący, podzielił je także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 października 2008r. sygn. akt VIII SA/Wa 328/08. Należy zatem uznać, że przedmiotowa inwestycja została wykonana w ramach samowoli budowlanej. W tej sytuacji zastosowanie ma art. 49b, który mówi, że "właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1." Z prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych wynika, że na terenie gdzie zrealizowano inwestycję nie obowiązuje żaden plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy. Do wyjaśnienia pozostało ustalenie czy przedmiotowa budowa nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Wprawdzie już samo niespełnienie wskazanych wyżej przesłanek nie pozwalało by na uzyskanie legalizacji budynku nawet uwzględniając wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 września 2009r. sygn. P 46/08 odnoszącego się do użytego w art. 49b zwrotu w dniu wszczęcia postępowania. Jednak w pierwszej kolejności należało zbadać czy inwestycja nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Organy administracji wskazały, że budynek został wybudowany niezgodnie z obowiązującymi normami technicznymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W dacie orzekania przez organy administracji § 12 wspomnianego wyżej rozporządzenia § 12 brzmiał: "1. Jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. 2. Odległość od granicy, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się w poziomie od najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego ściany lub w połaci dachowej budynku zwróconej w stronę tej granicy lub od najbliższej krawędzi otworu okiennego umieszczonego w dachu. 3. Sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli: 1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo 2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. 4. Jeżeli na sąsiedniej działce: 1) w odległości od 1,5 m do 3 m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w takiej samej odległości od tej granicy, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej, 2) bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. 5. Okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej, o których mowa w ust. 1, o więcej niż 0,8 m, natomiast części budynku, takie jak balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy - o więcej niż 1,3 m. 6. Odległości, o których mowa w ust. 1-5, nie odnoszą się do podziemnych części budynku znajdujących się całkowicie poniżej poziomu terenu. 7. Budynek inwentarski, budynek gospodarczy ze ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi nie mogą być sytuowane w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego albo budynku użyteczności publicznej, dla których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę na sąsiedniej działce."; Przepisy te wprowadzały wyjątki od podstawowych odległości w jakich powinny być usytuowane budynki od granicy. Zgodnie z ust. 3 w/w paragrafu dopuszczalne było sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu rozmiary działki. Z zapisów tych wynika, że budynek może znajdować się w pewnych okolicznościach albo bezpośrednio przy granicy albo w odległości od 1.5 m do 3 m. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca ponieważ budynek znajduje się w odległości ok.1 m – 1.2 m od granicy działki [...] w zależności od uznania czy granica biegnie wzdłuż ogrodzenia czy jak twierdzi Skarżący kilkanaście centymetrów ogrodzenie jest przesunięte na jego działkę. Niezależnie od tego, którą wersje przyjmiemy odległość jest mniejsza niż 1.5 m. Poza tym należy wskazać, że na przedmiotowym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania a z dołączonych do akt sprawy map geodezyjnych wynika, że możliwe było inne usytuowanie działki. Przepis § 12. ust.4 pkt 1 pozwalał na usytuowanie budynku w odległościach wskazanych wyżej jeśli na działce sąsiedniej w odległości od 1.5 m do 3 m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano pozwolenie na budowę tak usytuowanego budynku. O ile można by było rozważać kwestię legalizacji biorąc pod uwagę budynek znajdujący się na działce [...] i ewentualną rozbiórkę części przedmiotowego budynku to jednak takiej procedury nie można zastosować z uwagi na to, że na innej działce sąsiedniej nr [...] nie ma żadnych zabudowań. Przy czym odległość przedmiotowego budynku od granicy z tą działką wynosi ok.1 m. Z tych powodów należy uznać, że położenie budynku Skarżącego jest sprzeczne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) i nie jest możliwe przeprowadzenie legalizacji samowoli budowlanej w oparciu o art. 49b Prawa budowlanego. Oceniając zaistniałą sytuację w oparciu o nowe brzmienie §12 w/w rozporządzenia należy stwierdzić, że i w tym przypadku przeprowadzona inwestycja jest z tym rozporządzeniem sprzeczna. Po nowelizacji, od dnia 8 lipca 2009r. § 12 brzmi następująco: ,,1. Jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. 2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. 3. W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, 2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej, 3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych, 4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. 4. Usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. 5. Odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż: 1) 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa, 2) 4m do zwróconego w stronę tej granicy otworu okiennego umieszczonego w dachu lub połaci dachowej." Ustęp 6 i 7 odnosi się do zupełnie innych sytuacji. Można przyjąć w największym skrócie, że przesłanki określone w ust. 3. pkt 1 i 2 rozporządzenia zbliżone są do tych jakie istniały w ust. 3 i 4 poprzednio obowiązującego paragrafu 12 w/w rozporządzenia. Zmiany, które zostały wprowadzone nie maja wpływu na przedmiotową sprawę ponieważ nadal dopuszcza się sytuowanie obiektów budowlanych bezpośrednio przy granicy lub w odległości nie mniejszej niż 1.5 m. Jak już wyżej ostało wykazane taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. W nowym stanie prawnym pojawia się dodatkowo możliwość usytuowania budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. W tym wypadku również jest mowa o położeniu budynku bezpośrednio przy granicy lub w odległości nie mniejszej niż 1.5 m. Poza tym przedmiotowy budynek jest dłuższy niż 5.5 m. Z tych powodów, oceniając możliwość dokonania legalizacji obiektu należy uznać, że nie jest ona możliwa ze względu na naruszenie przepisów techniczno-budowlanych. Odnosząc się do zarzutu Skarżących dotyczącego położenia i charakteru oraz daty powstania budynku znajdującego się na działce nr [...] należy wskazać, że w świetle poczynionych w sprawie ustaleń kwestie te nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na usytuowanie obiektu zrealizowanego w ramach samowoli budowlanej. Podobnie należy ocenić zarzut niewłaściwego wskazania sąsiadów. Okoliczność ta miała by znaczenie, gdyby działka skarżącego w rzeczywistości graniczyła tylko z działką nr [...]. Natomiast działka ta bezsprzecznie graniczy również z działką nr [...]. W tej sytuacji należało uznać, że decyzje organów administracyjnych w tej sprawie były prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji