VIII SA/Wa 613/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Wojewody [...] z 7 czerwca 2024 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zwrocie nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z 7 czerwca 2024r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: "kpa"), art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 oraz art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2024 r. poz. 475, ze zm.; dalej: "ustawa o promocji zatrudnienia") Wojewoda M. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Wojewoda"), po rozpatrzeniu odwołania R.N. (dalej: "skarżący" lub "strona") utrzymał w mocy decyzję Starosty R. (dalej także: "organ I instancji" lub "Starosta") z dnia 16 kwietnia 2024 r. orzekającą o obowiązku zwrotu przez stronę nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od 12.10.2023 r. do 30.11.2023 r. w kwocie 2 893,96 zł. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta R. decyzją z dnia 12.10.2023 r. uznał skarżącego od dnia 12.10.2023 r. za osobę bezrobotną i od tej samej daty przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres 365 dni w wysokości 1 790,30 zł miesięcznie brutto, a po upływie 90 dni posiadania prawa do zasiłku, tj. od dnia 10.01.2024 r. w wysokości 1 406,00 zł miesięcznie brutto. W dniu 8.11.2023 r. wypłacono skarżącemu zasiłek dla bezrobotnych za okres od 12 do 31.10.2023 r. w kwocie brutto 1 193,60 zł, następnie w dniu 7.12.2023 r. wypłacono zasiłek dla bezrobotnych za okres od 1 do 30.11.2023 r. w kwocie brutto 1 790,30 zł. W dniu 7.12.2023 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w R. (dalej: "PUP") wpłynęło pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "ZUS") z 4.12.2023 r. z informacją, że w związku z ustaleniem skarżącemu uprawień do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 30.09.2023 r. do 27.03.2024 r. Wydział Zasiłków zwraca się z prośbą o udzielenie informacji od kiedy strona ma ustalone prawo do zasiłku dla bezrobotnych. ZUS zwrócił się jednocześnie o podanie okresu i kwoty brutto wypłaconego świadczenia z Funduszu Pracy oraz numeru konta bankowego urzędu pracy, na które ZUS dokona przelewu potrąconej kwoty, a także pilne wydanie decyzji o utracie statusu bezrobotnego oraz wyrejestrowanie z PUP. Następnie PUP, pismem z 11.12.2023 r. poinformował, że skarżący zasiłek dla bezrobotnych pobierał w okresie od 12.10.2023 r. do 30.11.2023 r., kwota nadpłaty zasiłku brutto wynosi odpowiednio za październik 1 193,60 zł i listopad 1 790,30 zł, co daje łącznie kwotę 2 983,90 zł. Postanowieniem z 11.12.2023 r. Starosta wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone własną decyzją ostateczną w przedmiocie uznania skarżącego za osobę bezrobotną od 12.10.2023 r. oraz przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 12.10.2023 r. i decyzją (znak [...]) z 3.01.2024 r. orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej z 12.10.2023 r. dot. uznania strony za osobę bezrobotną od 12.10.2023 r. oraz przyznania od dnia rejestracji tj. od dnia 12.10.2023 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres 365 dni w wys. 1 790,30 zł miesięcznie brutto, a po upływie 90 dni posiadania prawa do zasiłku, tj. od dnia 10.01.2024 r. w wys. 1 406,00 zł miesięcznie brutto oraz o odmowie uznania za osobę bezrobotną od 12.10.2023 r. z powodu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego. W dniu 14.02.2024 r. do PUP wpłynęły dwa pisma z ZUS z 9.02.2024 r., w których organ rentowny poinformował, że z przyznanego stronie świadczenia dokonano potrącenia w kwocie 89,94 zł i w 9.02.2024 r. przekazano tą kwotę na konto podane w zawiadomieniu a także, że skarżący zrezygnował z części świadczenia rehabilitacyjnego. Stąd, brak jest możliwości dokonywania dalszych potrąceń. W odpowiedzi, pismem z 15.02.2024 r. PUP zwrócił się do ZUS o informacje dlaczego po otrzymaniu pisma PUP w R. nie dokonano potrącenia zasiłku dla bezrobotnych w pełnej kwocie, tylko w kwocie 89,94 zł. W odpowiedzi, ZUS stwierdził, że zrealizował wypłatę świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 1.12.2023 r. do 31.12.2023 r., nie oczekując na informację z PUP w sprawie wysokości wypłaconego zasiłku dla bezrobotnych, która wpłynęła do ZUS 14.12.2023 r. oraz poinformował, że ponownie podejmując sprawę do analizy na koncie ubezpieczonego nie było już widocznego zapisu - "zarejestrowany w PUP z prawem do zasiłku". ZUS błędnie uznał, że sprawa rozliczenia pomiędzy PUP a stroną została zakończona i ZUS zrealizował wypłatę świadczenia za okres od 30.09.2023 r. do 31.12.2023 r. W piśmie wskazano także, że skarżący z dniem 2.01.2024 r. zrezygnował z przyznanego świadczenia rehabilitacyjnego, o czym poinformował ZUS pismem z 29.12.2023 r. Spowodowało to brak możliwości realizacji potrącenia na rzecz PUP, możliwe było potrącenie jedynie kwoty od świadczenia za 1.01.2024 r. w wysokości 89,94 zł. Zawiadomieniem z 26.03.2024 r. Starosta zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego. Decyzją z 16.04.2024 r. Starosta orzekł o obowiązku zwrotu przez stronę nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego - zasiłku dla bezrobotnych za okres 12.10.2023 r. do 30.11.2023 r. w kwocie 2 893,96 zł w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz odwołującego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych, pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 76 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez jego błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że to skarżący jest zobowiązany do zwrotu na rzecz PUP w R. kwoty 2 893,96 zł, a nie ZUS Oddział w R.. Powołaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 7 czerwca 2024 r. Wojewoda utrzymał decyzję Starosty w mocy. Na wstępie przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, zarzuty i wnioski odwołania. Organ odwoławczy wskazał na treść art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia dodając, że przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Następnie stwierdził, że z akt rozpoznawanej sprawy jednoznacznie wynikają przesłanki do wydania orzeczenia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia za okres od 12.10.2023 r. do 30.11.2023 r. Starosta przyznał bowiem stronie prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. w wysokości 1 790,30 zł brutto miesięcznie i zasiłek został wypłacony za okres od 12.10.2023 r. do 30.11.2023 r. w kwocie 2 983,90 zł brutto. W skład tej kwoty wchodzi zasiłek za okres 12-31.10.2023 r. w wysokości 1 193,60 zł oraz za miesiąc listopad 2023 r. w kwocie 1 790,30 zł. Jednocześnie ZUS, pismem z 4.12.2023 r. poinformował, że w związku z ustalaniem uprawień do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 30.09.2023 r. do 27.03.2024 r. Wydział Zasiłków zwraca się z prośbą o udzielenie informacji od kiedy skarżący ma ustalone prawo do zasiłku dla bezrobotnych oraz pilne wydanie decyzji o utracie statusu bezrobotnego. W związku z nabyciem prawa do świadczenia rehabilitacyjnego skarżący przestał spełniać wymogi wynikające z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Zgodnie z przywołanym przepisem nie jest dopuszczalne równoległe posiadanie statusu osoby bezrobotnej i prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Obowiązkiem Starosty wynikającym z powyższej sytuacji było zatem wydanie decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej. Zgodnie zaś z informacjami przekazanymi PUP przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, ze świadczenia rehabilitacyjnego wypłaconego stronie potrącono jednie kwotę od świadczenia za 1.01.2024 r. w wysokości 89,94 zł. Skarżący z dniem 2.01.2024 r. zrezygnował bowiem z przyznanego świadczenia rehabilitacyjnego, o czym poinformował ZUS pismem z 29.12.2023 r., co spowodowało brak możliwości realizacji potrącenia na rzecz PUP. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy stwierdził, że w związku z zaistniałą sytuacją obowiązek zwrotu niepotrąconej kwoty zgodnie z prawem spoczywa na skarżącym, ponieważ to skarżący pobrał za ten sam okres zasiłek dla bezrobotnych oraz świadczenie rehabilitacyjne. Zdaniem Wojewody, art. 76 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia wprost wskazuje kto jest zobowiązany do zwrotu niepotrąconej kwoty nienależnie pobranego świadczenia. Starosta nie może ponosić odpowiedzialności za błędy innego organu administracji i z tego powodu odstąpić od działania nakazanego przepisami prawa. Dodatkowo wskazał, iż przepis art. 76 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia nie uzależnia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia od wypłacenia świadczenia rehabilitacyjnego, a jedynie od nabycia do niego prawa. A zatem, nawet w sytuacji jedynie przyznania prawa do świadczenia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a bez jego wypłacenia na osobie bezrobotnej spoczywa obowiązek zwrotu pobranego za ten sam okres zasiłku dla bezrobotnych. W przedmiotowej sprawie, stronie został wypłacony zarówno zasiłek dla bezrobotnych, jak i świadczenie rehabilitacyjne, a skoro skarżący pobrał oba świadczenia, spoczywa na nim obowiązek zwrotu jednego z nich, zgodnie z przepisami prawa - zasiłku dla bezrobotnych. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że ZUS przekazał na rzecz PUP kwotę 89,94 zł ze świadczenia rehabilitacyjnego za 1.01.2024 r. Zatem skarżący zobowiązany jest do zwrotu pozostałej części - zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 2 893,96 zł. Z tej przyczyny, argumentacja przedstawiona w odwołaniu nie stanowi zdaniem organu odwoławczego podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wydana decyzja nie narusza prawa i nie może być zmieniona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 76 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez jego błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że to skarżący jest obowiązany do zwrotu na rzecz PUP w R. kwoty 2 893,96 zł, a nie ZUS Oddział w R.. W uzasadnieniu skargi, jej autor podniósł, iż w niniejszej sprawie spór pomiędzy stronami sprowadza się w swej istocie do określenia podmiotu zobowiązanego do zwrotu zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 2 893,96 zł i podmiotem tym jest niewątpliwie ZUS Oddział w R.. Za niezrozumiałe uznał dlaczego ZUS Oddział w R. dokonał zwrotu na konto urzędu pracy tylko kwoty 89,94 zł, a nie całej kwoty 2 983,90 zł, do czego był zobowiązany na mocy art. 78 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia. Pełnomocnik skarżącego przywołał brzmienie art. 76 ust. 2 pkt 3 oraz art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia, wskazując następnie, iż rozliczenia powinny być dokonywane pomiędzy jednostkami, z pominięciem zainteresowanego świadczeniobiorcy, który otrzymawszy stosowne świadczenia, nie powinien w tym wypadku ponosić odpowiedzialności za nieprawidłowości w zakresie wypłat spowodowanych brakiem współpracy między organami. Zgodnie z art. 78 ust. 1 cyt. ustawy, gdy osobie bezrobotnej zostanie przyznane świadczenie rehabilitacyjne, pobrane z tego tytułu kwoty w wysokości uwzględniającej zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne zalicza się na poczet przyznanego przez organ rentowy świadczenia. Organ rentowy stosownie do art. 78 ust. 3 cyt. ustawy ma w tej sytuacji obowiązek przekazania kwoty zaliczonej na poczet przyznanego świadczenia, o której mowa w ust. 1 na rachunek bankowy Funduszu Pracy powiatowego urzędu pracy, który wypłacił zasiłek dla bezrobotnych. Co istotne obowiązku tego w żaden sposób nie znosi i nie unieważnia treść art. 76 ust. 3 cyt. ustawy, który zawiera w sobie definicję nienależnie pobranego świadczenia i tylko w takim znaczeniu może być odczytywany. Interpretacja art. 76 ust. 3 cyt. ustawy dokonana przez organ wykracza poza rezultaty wynikające z prawidłowej wykładni gramatycznej, jak i systemowej komentowanego przepisu. Wskazano jednocześnie, iż jak wynika z akt sprawy, ZUS nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, o którym mowa w art. 78 ust. 1 i 3 cyt. ustawy. Organ rentowy, pomimo bezwzględnego w tym zakresie obowiązku, nie przekazał kwoty 2 893,96 zł na rachunek bankowy urzędu pracy. Świadczenie to nie spełnia zatem definicji świadczenia nienależnie pobranego z art. 76 cyt. ustawy, a tylko wobec takich świadczeń może zostać wydana decyzja nakazująca zwrot. W niniejszej sprawie nie zaistniała sytuacja pobierania przez odwołującego za jakikolwiek okres podwójnego świadczenia. Dlatego też zasiłku dla bezrobotnych za okres od 12 października 2023 r. do 30 listopada 2023 r. nie można uznać za świadczenie pobrane nienależnie. Pobierając zasiłek dla bezrobotnych odwołujący był zarejestrowany jako bezrobotny, pozostając faktycznie bez pracy i za ten okres nie przysługiwało mu żadne inne świadczenie niż zasiłek dla bezrobotnych. Zauważył także, iż intencją ustawodawcy było, aby osoba uprawniona nie otrzymywała jednocześnie świadczeń z dwóch różnych źródeł i w przypadku skarżącego, w okresie od 12 października 2023 r. do 30 listopada 2023 r. fakt taki nie miał miejsca. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Zauważył, że zarzuty skargi stanowią powtórzenie zarzutów stawianych uprzednio w odwołaniu. Podniósł, że w art. 76 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia wprost jest wskazane, że świadczenie jest uznawane za nienależnie pobrane, w sytuacji gdy organ rentowy, który jej przyznał, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Powyższa sytuacja miała miejsca w rozpatrywanej sprawie. Zauważył przy tym, że bez znaczenia pozostaje przyczyna dla której organ rentowy nie wypełnił swojego obowiązku. Tym samym zgodzić należy się z twierdzeniem skarżącego, że w pierwszej kolejności rozliczenia w przypadku posiadania prawa do zasiłku dla bezrobotnych i świadczenia rehabilitacyjnego za ten sam okres powinny odbywać się pomiędzy organem rentowym a powiatowym urzędem pracy. Należy jednakże zauważyć, że ustawodawca jak wskazano powyższej, przewidział sytuację, w której do takiego rozliczenia z różnych przyczyn nie dojedzie i wprost wskazał kto w takim przypadku jest zobowiązany do zwrotu świadczenia. Osobą tą jest bezrobotny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "ppsa"), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w tak określonych granicach kompetencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Sporem w sprawie objęta jest zasadność orzeczenia o obowiązku zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego – zasiłku dla bezrobotnych za okres od 12.10.2023 r. do 30.11.2023 r. w kwocie 2 893, 96 zł. Wojewoda powołując się na art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia wskazał, iż skarżący jest zobowiązany do zwrotu ww. kwoty z uwagi na spełnienie przesłanek wskazanych w tym przepisie. Skarżącemu został bowiem wypłacony za ten sam okres zasiłek dla bezrobotnych i świadczenie rehabilitacyjne. ZUS przekazał na rzecz PUP jedynie kwotę 89,94 zł ze świadczenia rehabilitacyjnego za 01.01.2024 r., co sprawia, że skarżący jest zobowiązany do zwrotu pozostałej części zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 2 893,96 zł. Zdaniem skarżącego zaś podmiotem, który powinien dokonać zwrotu zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 2 893,96 zł jest ZUS, albowiem rozliczenia powinny być dokonywane pomiędzy jednostkami, z pominięciem zainteresowanego świadczeniobiorcy, który otrzymawszy świadczenia nie powinien ponosić odpowiedzialności za nieprawidłowości w zakresie wypłat spowodowanych brakiem współpracy między organami. Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu wskazać należy, iż zgodnie z art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. W myśl art. 76 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy zasiłek, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78. Zgodnie zaś z art. 78 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, w przypadku przyznania bezrobotnemu lub osobie, o której mowa w art. 43, prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę za okres, za który pobierali zasiłek, stypendium, dodatek aktywizacyjny albo inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy, pobrane z tego tytułu kwoty w wysokości uwzględniającej zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne zalicza się na poczet przyznanego przez organ rentowy świadczenia. Kwoty te traktuje się jak świadczenia wypłacane w kwocie zaliczkowej w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Jak wynika z art. 78 ust. 3 ww. ustawy organ rentowy przekazuje kwotę zaliczoną na poczet przyznanego świadczenia, o której mowa w ust. 1, na rachunek bankowy Funduszu Pracy powiatowego urzędu pracy, który wypłacił zasiłek, stypendium, dodatek aktywizacyjny albo inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy. Z ustaleń orzekających w sprawie organów oraz z dołączonych do akt sprawy akt administracyjnych wynika, iż Starosta decyzją z dnia 12 października 2023 r. orzekł o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 12 października 2023 r. i przyznaniu skarżącemu od tej daty zasiłku dla bezrobotnych (karta 7 akt administracyjnych). W związku ta decyzją skarżącemu wypłacono za okres od 1.10.2023 r. do 31.10.2023 r. kwotę 1 193,60 zł oraz za okres od 1.11.2023 r. do 30.11.2023 r. kwotę 1 790,30 zł (karta 10 akt administracyjnych). Decyzja z dnia 12 października 2023 r., o której mowa wyżej została uchylona decyzją Starosty z dnia 3 stycznia 2024 r., która to decyzją Starosta orzekł jednocześnie o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną od 12 października 2023 r. z powodu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego. Decyzja ta została skarżącemu doręczona w dniu 10.01.2024 r. (karta 12 akt administracyjnych) i z akt administracyjnych nie wynika, aby zostało od niej wniesione odwołanie. Jednocześnie z pisma ZUS z dnia 4 grudnia 2023 r. wynika, iż skarżącemu na okres od dnia 30 września 2023 r. do dnia 27 marca 2024 r. ustalono prawo do zasiłku dla bezrobotnych, z jednoczesną prośbą o podanie okresu i kwoty brutto wypłaconego świadczenia z Funduszu Pracy oraz numeru konta bankowego urzędu pracy, na które ZUS dokona przelewu (karta 9 akt administracyjnych). Zgodnie z raportem ZUS skarżący pobierał świadczenie rehabilitacyjne do dnia 31 grudnia 2023 r. (karty 16 – 17 akt administracyjnych). Z dniem 2 stycznia 2024 r. zrezygnował z przyznanego świadczenia rehabilitacyjnego i w trybie art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia ZUS przekazał PUP jedynie kwotę 89,94 zł (za 1 stycznia 2024 r.) (karta 18 akt administracyjnych). Z powyższego wynika zatem niewątpliwie, iż skarżący za okres od 12 października 2023 r. do 30 listopada 2023 r. otrzymał zasiłek dla bezrobotnych i świadczenie rehabilitacyjne. Zasiłek dla bezrobotnych został wypłacony w łącznej kwocie 2 983,90 zł, z której PUP od ZUS otrzymał zwrot w kwocie 89,94 zł. Tym samym kwota 2 893,96 zł stanowi świadczenie nienależnie pobrane w rozumieniu art. 76 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia. Mimo bowiem obowiązku rozliczenia pomiędzy organem rentowym a powiatowym urzędem pracy, o czym mowa w art. 78 ust. 1 i ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, kwota wypłaconego skarżącemu świadczenia rehabilitacyjnego nie została w całości przekazana na rachunek bankowy Funduszu Pracy. Kwota ta stanowi nienależnie pobrane świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 76 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia. Osobą zobowiązaną do jej zwrotu w myśl art. 76 ust. 1 ww. ustawy jest osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, to jest w okolicznościach niniejszej sprawy – skarżący. Powyższe wynika wprost z art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia. Zarzuty skargi i towarzysząca im argumentacja nie podważają prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Art. 76 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia wprost odnosi się do sytuacji, w której nie doszło do pomniejszenia świadczenia na podstawie art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia. Zbieg uprawnień m.in. do świadczenia rehabilitacyjnego i zasiłku dla bezrobotnych stanowi bezwzględną przesłankę, o której mowa w art. 76 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia do orzeczenia o zwrocie świadczenia, jako pobranego nienależnie. Jedyną i bezwzględną przesłanką orzeczenia o zwrocie zasiłku dla bezrobotnych jest obiektywne ustalenie jego pobrania w sytuacji równoczesnego pobrania za ten okres świadczenia rehabilitacyjnego bez zastosowania potrącenia, o którym mowa w art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 września 2019 r. sygn. akt II SA/Go 440/19 – LEX Nr 2724757, wyrok NSA z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2324/13 – LEX Nr 1752028). Tym samym przyczyny dla których nie dokonano pomniejszenia świadczenia w trybie art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia pozostają bez znaczenia dla uznania, iż zasiłek dla bezrobotnych nierozliczony w trybie art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia, stanowi nienależnie pobrane świadczenie w rozumieniu art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 tej ustawy. Z tych względów wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekając na podstawie art. 119 pkt 2 ppsa na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.