VIII SA/Wa 621/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 27 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi D. T. na decyzję Komendanta [...] Policji z [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: odrzucić skargę; Pismem z 4 czerwca 2018 r. nadanym w dniu 7 czerwca 2018 r. w placówce pocztowej (k. 12 ) D. T. (skarżący) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adw. K. D. wniósł skargę na decyzję Komendanta [...] Policji (organ) nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. Następnie pismem z 11 czerwca 2018 r. D. T. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adw. J. K. wniósł skargę na ww. decyzję. Powyższe skargi zostały zarejestrowane pod sygn. akt VIII SA/Wa 533/18. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Orzeczniczego VIII z 22 sierpnia 2018 r. skarżący został wezwany do wskazania czy skarga złożona 11 czerwca 2018 r. stanowi uzupełnienie skargi z 4 czerwca 2018 r. czy też skarga ta jest odrębna. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący wyjaśnił, iż skarga z 11 czerwca 2018 r. wniesiona w jego imieniu przez pełnomocnika adw. J. K. stanowi odrębną skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Orzeczniczego VIII z 30 sierpnia 2018 r. stosownie do treści art. 57 § 3 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej: p.p.s.a.) skarga z 11 czerwca 2018 r. została wyłączona z akt sprawy o sygn. VIII SA/Wa 533/18 i zarejestrowana pod sygn. akt VIII SA/Wa 621/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Na wstępie należy zauważyć, iż z chwilą wniesienie skargi do właściwego organu powstaje nowy stosunek procesowy łączący z jednej strony skarżącego i organ administracji publicznej, a z drugiej strony każdy z tych podmiotów z sądem administracyjnym. Jest to więc równoznaczne z faktem wszczęcia postępowania sądowego i wywołuje skutki zarówno procesowe jaki materialnoprawne. Jedną z konsekwencji procesowych związanych z wniesieniem skargi jest tzw. zawisłość sprawy (lis pendens) oznaczająca, że pomiędzy tymi samymi stronami w zakresie tego samego przedmiotu sporu zostało skutecznie wszczęte postępowanie i do czasu jego prawomocnego zakończenia nie można w tym samym zakresie zainicjować kolejnej sprawy. Ze stanem sprawy w toku mamy zatem do czynienia w przypadku tożsamości sprawy wcześniej wszczętej. O istnieniu stanu sprawy w toku przesądza tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (zob. np. postanowienie NSA z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt I GSK 1077/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszego stanu faktycznego, tut. Sąd wskazuje, że aktualnie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie zostały zarejestrowane dwie sprawy wszczęte ze skargi D. T. na decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. W wyniku wniesienia przez pełnomocnika skarżącego drugiej skargi z dnia11 czerwca 2018 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 621/18) powstał stan sprawy w toku. Pomiędzy sprawą ze skargi z 7 czerwca 2018 r. (data nadania w placówce pocztowej ), a sprawą ze skargi z dnia 11 czerwca 2017 r, zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa, gdyż ich stronami są D. T. i Komendant [...] Policji, jak również tożsamość przedmiotowa, obie skargi mają bowiem za przedmiot tą samą decyzję z – [...] maja 2018 r. nr [...]. Mając powyższe na względzie należy wskazać, iż skarga, która została wniesiona później, nie mogła skutecznie zainicjować postępowania. Zatem Sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.