VIII SA/Wa 631/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Pismem z 21 lipca 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) M. K. (dalej: skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jej wykonanie – czyli wybudowanie obiektu budowlanego – jest czynnością, która ze swej natury spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślił, iż wobec oczywiście nieprawidłowego rozstrzygnięcia możliwa jest sytuacja, że zostanie ono przez Sąd uchylone. W związku z tym, spełniona zostanie także przesłanka istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody wynikającej z wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne (...), s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1, postanowienie NSA z dnia 12 marca 2014 r., II GZ 95/14). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze ze swej istoty nie jest takim rodzajem aktu. Przedmiotem złożonego w niniejszej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania jest wydana przez Wojewodę [...] decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze, z uwagi na brak po stronie skarżącego przymiotu strony w tym postępowaniu. Tym samym ochrona tymczasowa wobec zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie może mieć zastosowania, bowiem zaskarżona decyzja nie stwarza niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.