VIII SA/Wa 631/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Krawczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi S. N. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 28 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kar pieniężnych oddala skargę. Stan faktyczno-prawny w niniejszej sprawie przedstawia się następująco: Decyzją z 5 listopada 2018 r., znak: [...], Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: organ, Prezes UKE) nałożył na S. N., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Firma Handlowo Usługowa [...] S. N. w R. (dalej: wnioskodawca, przedsiębiorca, strona, skarżący), kary pieniężne za nieprzekazanie danych przewidzianych w art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 z późn. zm., dalej: ustawa o wruist): - według stanu na dzień 31 grudnia 2014 r. w wysokości 3.000 zł, - według stanu na dzień 31 grudnia 2015 r. w wysokości 3.000 zł, - według stanu na dzień 31 grudnia 2016 r. w wysokości: 3.000 zł, - według stanu na dzień 31 grudnia 2017 r. w wysokości: 3000 zł. Decyzją z 20 grudnia 2019 r., znak: [...], Prezes UKE nałożył na przedsiębiorcę kary pieniężne za niewypełnienie obowiązku udzielania informacji lub dostarczania dokumentów przewidzianych w art. 7 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2024 r. poz. 34 z poźn. zm., dalej: P.t.): - za rok sprawozdawczy 2016 w wysokości 3.000 zł, - za rok sprawozdawczy 2018 w wysokości 3.000 zł. Z kolei decyzją z 30 grudnia 2020 r., znak: [...], Prezes UKE nałożył na stronę kary pieniężne za: - nieprzekazanie danych przewidzianych w art. 29 ust. 2 ustawy o wruist - według stanu na dzień 31 grudnia 2019 r. w wysokości 2.500 zł; - niewypełnienie obowiązku udzielania informacji lub dostarczania dokumentów przewidzianych w art. 7 P.t. za rok sprawozdawczy 2019 w wysokości 2.500 zł. Upomnieniem z 31 grudnia 2018 r., znak: [...], Prezes UKE wezwał stronę do uregulowania należności z tytułu kar pieniężnych nałożonych decyzją z 5 listopada 2018 r., znak: [...], odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia. W dniu 9 kwietnia 2019 r. Prezes UKE wystawił tytuł wykonawczy nr [...] na kwotę 12.000 zł i przekazał go do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. w celu wyegzekwowania zaległych kwot. Upomnieniem z 13 lutego 2020 r., znak: [...], Prezes UKE wezwał wnioskodawcę do uregulowania należności z tytułu kar pieniężnych nałożonych decyzją z 20 grudnia 2019 r., znak: [...], odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia. W dniu 9 czerwca 2020 r. Prezes UKE wystawił tytuł wykonawczy nr [...] na łączną kwotę 6.000 zł (dwie kary po 3.000 zł każda) i przekazał go do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. w celu wyegzekwowania zaległych kwot. Upomnieniem z 25 lutego 2021 r., znak: [...], Prezes UKE wezwał stronę do uregulowania należności z tytułu kar pieniężnych nałożonych decyzją z 30 grudnia 2020 r., znak: [...], odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia. W dniu 28 kwietnia 2021 r. Prezes UKE wystawił dwa tytuły wykonawcze o numerach: [...] na kwotę 2.500 zł oraz [...] na kwotę 2.500 zł i przekazał go do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. w celu wyegzekwowania zaległych kwot. Pismem z 16 grudnia 2024 r., sprecyzowanym 25 marca 2025 r., przedsiębiorca złożył wniosek o umorzenie zobowiązań wraz z odsetkami dotyczących zaległości wobec Prezesa UKE. Organ dwukrotnie wzywał skarżącego do uzupełnienia jego wniosku poprzez przedłożenie stosownej dokumentacji, tj. pismem z 19 lutego 2025 r. oraz z 9 kwietnia 2025 r., pouczając jednocześnie, że niezastosowanie się do wezwania może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia niezgodnego ze zgłoszonym żądaniem. Skarżący nie uzupełnił swojego podania w zakresie wskazanym w powyższych wezwaniach. Decyzją z 28 maja 2025 r., znak: [...], Prezes UKE, działając na podstawie art. 189k § 1 pkt 3 oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) w związku z art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 z późn. zm. dalej: u.f.p.) oraz art. 206 ust. 1 P.t. w związku z art. 97 ust. 2 ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo komunikacji elektronicznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1222, dalej: ustawa wprowadzająca P.k.e.), odmówił umorzenia zaległych administracyjnych kar pieniężnych nałożonych następującymi decyzjami Prezesa UKE: - z 5 listopada 2018 r., znak: [...], w łącznej kwocie 11.311,70 zł, - z 20 grudnia 2019 r., znak: [...], w łącznej kwocie 6.000 zł, - z 30 grudnia 2020 r., znak: [...], w łącznej kwocie 5.000 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżący nie uzasadnił swego wniosku o udzielenie ulgi, nie wskazał argumentów za uznaniem, że w sprawie zaistniały przesłanki ważnego interesu publicznego bądź ważnego interesu strony, których wystąpienie w ogóle warunkuje udzielnie ulgi. Niemożliwe jest więc przeprowadzenie prawidłowej i pełnej analizy aktualnej sytuacji przedsiębiorcy, jego stanu majątkowego, możliwości płatniczych oraz skutków, jakie wystąpiłyby w przypadku udzielenia lub odmowy udzielenia wnioskowanej ulgi. Zawarte w piśmie z 2 maja 2025 r. oświadczenie o wysokości uzyskanych w ubiegłych latach dochodach jest ogólne, szacunkowe, nie wskazuje, jakich konkretnie lat dotyczą dane i nie zostało poparte jakąkolwiek dokumentacją finansową, pomimo ubiegania się o udzielenie pomocy de minimis. Tym samym wnioskodawca uniemożliwił Prezesowi UKE zweryfikowanie podanych przez stronę informacji. Wszczęcie postępowania w sprawie udzielenia ulgi w spłacie zaległości z tytułu kar pieniężnych następuje wyłącznie na wniosek, więc to strona powinna przedstawić organowi dowody uzasadniające zgłoszone przez nią żądanie. Natomiast brak współpracy strony z organem może prowadzić do negatywnego rozpatrzenia jej wniosku. Prezes UKE uznał więc, że strona nie wykazała, że wystąpiła przesłanka ważnego interesu strony. Odnosząc się do kwestii występowania w sprawie przesłanki ważnego interesu publicznego, organ wskazał, że w interesie publicznym niewątpliwie leży konieczność uiszczania przez podmioty ich należności publicznoprawnych w przepisanych prawem terminach. Twierdzenie to, w ocenie Prezesa UKE, w szczególności jest trafne w odniesieniu do obowiązku uiszczania przez podmioty administracyjnych kar pieniężnych. W odniesieniu do twierdzenia strony, że zobowiązania należne organowi nie były jej znane, Prezes UKE wskazał, że przedmiotowy wniosek o umorzenie dotyczy kar pieniężnych, które zostały nałożone na stronę decyzjami wydanymi w latach 2018-2020. Postępowanie ulgowe nie obejmuje sprawdzenia zasadności i prawidłowości ich wydania, ponieważ skarżący mógł zakwestionować zasadność ich wydania w postępowaniu odwoławczym. Tymczasem decyzje te są ostateczne i prawomocne. Od decyzji Prezesa UKE skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając, że organ nie dopuszcza informacji o niezasadnym nałożeniu na niego kary administracyjnej. Podniósł, że od pracowników UKE uzyskał informację, że nie wykreślono go z dniem 1 maja 2018 r. ze spisu firm telekomunikacyjnych za niespełnienie wymogu składania corocznego sprawozdania, stosownie do art. 12a P.t. Na firmę wykreśloną nie można bowiem nakładać kar pieniężnych. Poza tym zarzucił, że kwota kary, jaka została zastosowana przez organ, była nieadekwatna do obrotów przedsiębiorcy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) i art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądowa kontrola legalności polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na zbadaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy co do zasady, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola legalności przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie w tak zakreślonych granicach kognicji doprowadziła do wniosku, że skarga strony nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd w całości podziela ustalenia faktyczne i prawne Prezesa UKE zawarte w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 67 ust. 2 u.f.p. do spraw dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się przepisy k.p.a. Jak stanowi z kolei art. 189b k.p.a. przez administracyjną karę pieniężną rozumie się określoną w ustawie sankcję o charakterze pieniężnym, nakładaną przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. W tym miejscu należy stwierdzić, że z dniem 10 listopada 2024 r. utraciło moc P.t. i weszła w życie ustawa z dnia 12 lipca 2024 r. - Prawo komunikacji elektronicznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1221, dalej: P.k.e.), o czym stanowi art. 1 w związku z art. 68 ust. 1 ustawy wprowadzającej P.k.e. Zgodnie z art. 97 ust. 2 ustawy wprowadzającej P.k.e. do decyzji w sprawie nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 209 ustawy uchylanej w art. 68 ust. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 206 ust. 1 P.t. przewiduje, że postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie k.p.a. ze zmianami wynikającymi z P.t. oraz ustawy o wruist. Przedmiotowy wniosek strony o umorzenie nałożonych na niego kar pieniężnych został rozpoznany przez organ zgodnie z art. 189k § 1 pkt 3 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej, który nałożył administracyjną karę pieniężną, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem publicznym lub ważnym interesem strony, może udzielić ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej przez umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części. Ponadto warunki udzielania ulg w spłacie administracyjnych kar pieniężnych w stosunku do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą określone zostały w § 3 powyższego artykułu. Z treści tego przepisu wynika, że właściwy organ, na wniosek strony prowadzącej działalność gospodarczą, może udzielać określonych w § 1 ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, które: 1) nie stanowią pomocy publicznej; 2) stanowią pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; 3) stanowią pomoc publiczną: a) mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi, b) mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, c) zgodną z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej, której dopuszczalność została określona przez właściwe organy Unii Europejskiej, udzielaną na przeznaczenie inne niż wymienione w lit. a i b. Organ w zaskarżonej decyzji zasadnie zwrócił uwagę, że ustawodawca w przepisie art. 189k § 1 k.p.a. posłużył się dwoma zwrotami niedookreślonymi: "ważny interes strony" oraz "ważny interes publiczny". Niewątpliwe przesłanka "ważnego interesu strony" wymaga ustalenia sytuacji majątkowej strony. W tym zakresie skarżący powinien wykazać się inicjatywą w przedstawieniu organowi dokładnych informacji, a ponadto przedstawić dane o sytuacji rodzinnej i zdrowotnej, ponieważ to wnioskodawca wywodzi korzystne skutki prawne z udowodnionych przez siebie twierdzeń. Tymczasem wniosek strony o umorzenie kar pieniężnych był lakoniczny i nieudokumentowany, dlatego organ dwukrotnie wzywał do jego uzupełnienia. W piśmie z 19 lutego 2025 r. Prezes UKE wskazał zakres dokumentów, jakie należy przedłożyć do tego rodzaju wniosku, tj.: wskazanej dokumentacji finansowej, wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie przedsiębiorca otrzymał w okresie 3 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie; sprawozdań finansowych za okres 3 ostatnich lat obrotowych, tj. za lata 2022-2024, sporządzanych zgodnie z przepisami o rachunkowości, albo oświadczenia o niepodleganiu obowiązkowi sporządzania sprawozdań finansowych wraz z oświadczeniem o osiąganych przychodach i ponoszonych kosztach w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą za okres ostatnich 3 lat obrotowych, tj. za lata 2022-2024. Organ poinformował również, że zamiast zaświadczeń z ZUS i Urzędu Skarbowego możliwe jest złożenie stosownych oświadczeń o niezaleganiu/zaleganiu wobec tych instytucji z uregulowaniem składek bądź podatków. Strona nie złożyła żadnych dokumentów (w tym finansowych) wskazanych w wezwaniu z 19 lutego 2025 r., dlatego organ w piśmie z 9 kwietnia 2025 r. poinformował skarżącego o włączeniu do akt sprawy materiału dowodowego w postaci: decyzji, na podstawie których nałożone zostały na wnioskodawcę sporne kary pieniężne, upomnień oraz tytułów wykonawczych. Poza tym wyznaczył stronie dodatkowy termin na przedłożenie dowodów celem wykazania przesłanek określonych w art. 189k § 1 k.p.a. Jednocześnie każdorazowo organ pouczał stronę, że niezastosowanie się do wezwania może skutkować wydaniem negatywnego rozstrzygnięcia. Na powyższe wezwanie skarżący udzielił odpowiedzi w piśmie z 2 maja 2025 r., w którym wskazał, że nie jest w stanie przedstawić zaświadczenia z Urzędu Skarbowego o niezaleganiu z podatkami, ponieważ od ponad 3 lat toczy się postępowanie dotyczące zaległości za VAT. Nie może również przedstawić zaświadczenia o uzyskaniu pomocy de minimis, którą uzyskał z ZUS, ponieważ podmiot udzielający ulgi planuje rozliczyć ją do 30 września 2025 r. Organ zasadnie uznał, że skarżący nie zastosował się do wezwań i nie uzupełnił swojego wniosku o umorzenie kar administracyjnych. Tym samym uniemożliwił organowi zweryfikowanie jego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Zawarte w piśmie z 2 maja 2025 r. oświadczenie o wysokości uzyskanych w ubiegłych latach dochodach jest ogólne, szacunkowe, nie wskazuje, jakich konkretnie lat dotyczą dane i nie zostało poparte jakąkolwiek dokumentacją finansową, pomimo ubiegania się o pomoc de minimis. W ocenie Sądu Prezes UKE zasadnie ocenił, że przedsiębiorca nie wykazał, aby wystąpiła w niniejszej sprawie przesłanka ważnego interesu strony pozwalająca na udzielenie wnioskowanej ulgi. W postępowaniu o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań z tytułu kar administracyjnych szczególny nacisk organ winien kłaść na analizę sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy, co w niniejszym postępowaniu uczyniono. Skarżący, aby nie narazić się na negatywne rozstrzygnięcie, powinien ujawnić wszystkie fakty czy też dowody, będące w jego posiadaniu, przyczyniając się tym samym do wyjaśnienia sprawy. Ważnego interesu strony jako przesłanki umorzenia kar pieniężnych nie można jednak utożsamiać z jej subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia spornych należności. Skarżący w toku postępowania nie wskazał również na jakikolwiek interes publiczny, przemawiający za pozytywnym rozpatrzeniem jego żądania. Rację ma organ, że w interesie publicznym niewątpliwie leży konieczność uiszczania przez podmioty ich należności publicznoprawnych w zakreślonych terminach. W szczególności trafne jest to określenie w odniesieniu do obowiązku uiszczania przez podmioty administracyjnych kar pieniężnych, w sytuacji kiedy kary te spełniają nie tylko funkcję prewencyjną, ale stanowią również sankcję dla podmiotów naruszających przepisy prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi należy zauważyć, że nie dotyczą one zaskarżonej decyzji w ścisłym tego słowa znaczeniu (odmowy umorzenia kar administracyjnych), ale sprowadzają się do kwestionowania zasadności dochodzenia od skarżącego administracyjnych kar pieniężnych nałożonych wskazanymi w sentencji decyzjami. Skarżący jest bowiem przekonany, że powinien zostać wykreślony z Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych (dalej: RPT) jeszcze w 2018 r. w związku z dokonaną z dniem 30 kwietnia 2018 r. nowelizacją ustawy Prawo telekomunikacyjne, polegającą na dodaniu do art. 12a P.t. punktu 5, zgodnie z którym Prezes UKE wykreśla z RPT przedsiębiorcę telekomunikacyjnego w przypadku niewypełnienia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 2 P.t., za dwa kolejne lata. Skarżący nie realizował obowiązku wynikającego z art. 7 P.t., wobec tego powinien podlegać sankcji wyrażonej w tym przepisie. Poza tym w skardze kwestionował wysokość nałożonych na niego kar pieniężnych. W ocenie Sądu postępowanie w sprawie, o której jest mowa w art. 189k § 1 k.p.a., nie obejmuje sprawdzenia tego, czy dany podmiot składał wnioski o wykreślenie z RPT, czy zostały one rozpatrzone, bądź pozostawione bez rozpatrzenia. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych sprawy wynika, że kary pieniężne nałożone na wnioskodawcę przez Prezesa UKE wynikają z decyzji wydanych w latach 2018-2020, które były przez stronę nieskutecznie kwestionowane. I tak, postanowieniem z 15 marca 2023 r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w W. [...] Wydział Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa UKE: z 5 listopada 2018 r. znak: [...], z 20 grudnia 2019 r. znak: [...], z 30 grudnia 2020 r. znak: [...] oraz odrzucił odwołanie strony od ww. decyzji. Sąd Apelacyjny w W. postanowieniem z 15 listopada 2023 r. sygn. akt [...] odrzucił zażalenie w zakresie dotyczącym oddalenia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a w pozostałym zakresie je oddalił. Zatem decyzje, będące przedmiotem postępowania o umorzenie zaległych kar administracyjnych, są ostateczne i prawomocne. W przedmiotowej sprawie organ nie ma więc podstaw prawnych do badania zasadności wymiaru kary administracyjnej oraz jej wysokości, ponieważ postępowanie o udzielenie ulgi nie stanowi konkurencji wobec trybu odwoławczego, ani też nie jest jednym z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Nie służy zatem do naprawiania skutków ewentualnych błędów, jakie wystąpiły w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez organ skutkującego uchyleniem zaskarżonej decyzji, zarówno na skutek zarzutów skargi, jak i uwzględnianego z urzędu. Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.