VIII SA/Wa 634/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Kolegium") na podstawie art. 138 § 1 punkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "k.p.a."), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym odwołania M. O. od decyzji wydanej Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2012 roku znak [...] ustalającej odpłatność M. O. za pobyt ojca L. K. w Domu Pomocy Społecznej [...] w R. w okresie od dnia [...] listopada 2004 roku do dnia [...] września 2006 roku na kwotę [...] zł - orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] Prezydent Miasta R. (dalej: "organ I instancji"), działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61, art. 104 ust. 3 w związku z art. 8, art. 10 ust. 4, art. 14, art. 17 ust. 1 punkt 16, art. 60, art. 62 ust. 2, art. 63, art. 106 ust. 3b, art. 110 ust. 7-8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm., dalej: "u.p.s.") oraz art. 104 k.p.a. ustalił M. O. (dalej: "skarżąca") odpłatność za pobyt ojca L. K. w Domu Pomocy Społecznej [...] w R. (dalej: "DPS") w okresie od [...] listopada 2004 r. do [...] września 2006 r. w kwocie [...] zł. Uzasadniając organ I instancji wskazał, iż L. K. został skierowany do DPS decyzją z dnia [...] lipca 2004 r., a następnie umieszczony w nim [...] listopada 2004 r. na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 2004 r. Powołując art. 60 ust. 1 u.p.s. podniósł, iż pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca, który we wskazanej wyżej placówce został ustalony w poszczególnych okresach w następujących kwotach: – XI-XII 2004 r. na kwotę [...] zł (Zarządzenie Prezydenta Miasta R. nr 95/2004 z dnia 19 marca 2004 r.); – I-XII 2005 r. na kwotę [...] zł (Zarządzenie Prezydenta Miasta Radomia nr 39/2005 z dnia 28 stycznia 2005 r.); – I-IX 2006 r. na kwotę [...] zł (Zarządzenie Prezydenta Miasta Radomia nr 108/2006 z dnia 10 marca 2006 r.); Organ I instancji wyjaśnił, iż ojciec skarżącej przebywał w DPS w okresie od [...] listopada 2004 r. do [...] września 2006 r. i ponosił miesięczną opłatę za pobyt w wysokości 70% posiadanego dochodu, tj. [...] zł (od [...] listopada 2004 r. do [...] stycznia 2005 r.); [...] zł (od [...] lutego do [...] grudnia 2005 r.) oraz [...] zł (od [...] stycznia 2006 r. do [...] września 2006 r.). Wpłacane przez L. K. kwoty nie pokrywały jednak całości kosztów jego pobytu w DPS. Organ I instancji wskazał m.in., iż na podstawie art. 61 u.p.s. obowiązek wnoszenia opłat związanych z pobytem w domu pomocy społecznej mają: mieszkaniec domu, jego małżonek, zstępni przed wstępnymi i gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Małżonek, zstępni oraz wstępni ponoszą odpłatność zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s. W przypadku niewywiązywania się z obowiązku opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej przez ww. osoby, opłaty te zastępczo ponosi gmina, której przysługuje prawo dochodzenia zwrotu poniesionych na ten cel wydatków. Jednocześnie organ I instancji ustalił, iż osobami zobowiązanymi do uiszczania odpłatności za pobyt L. K. w DPS, stosownie do art. 61 ust. 1 punkt 2 u.p.s., są: córka M. O. (tj. skarżąca) oraz synowie S. K. i K. K.. Kryterium dochodowe, kwalifikujące do ponoszenia odpłatności przekroczyła jedynie skarżąca. Wskazał, iż MOPS w R. za pośrednictwem Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] m. st. W. od stycznia 2006 r. próbował przeprowadzić rodzinny wywiad środowiskowy ze skarżącą, co uczyniono dopiero w dniu [...] czerwca 2006 r. Ustalono, iż skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem i małoletnim synem oraz, że rodzina skarżącej utrzymuje się z wynagrodzeń za pracę. Organ I instancji przedstawił sytuację dochodową skarżącej w omawianym okresie w formie tabelarycznej (str. [...] decyzji z dnia [...] lutego 2012 r.). Z ustaleń tych wynika, iż skarżąca przekroczyła kryterium dochodowe dla rodziny trzyosobowej ([...] zł) w okresie od [...] listopada 2004 r. do [...] września 2006 r., w konsekwencji czego organ ustalił odpłatność na łączną kwotę [...] zł. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, podnosząc, że ojciec sam załatwiał wszystkie formalności dotyczące pobytu w DPS i nie został poinformowany o dodatkowej opłacie za ten pobyt, ani też o jej wysokości. Wskazała, iż poza decyzją, w której ustalona została odpłatność ojca za pobyt nie otrzymał on żadnego innego dokumentu ani też nie został w żaden sposób poinformowany o rzeczywistych kosztach swojego pobytu w placówce. Skarżąca podała, że decyzję o przyjęciu ojca do domu pomocy społecznej podjęto bez przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego. Jednocześnie wskazała, na treść art. 103 ust 2 u.p.s., podnosząc , iż dopiero przy negatywnej postawie osób zobowiązanych do wnoszenia opłaty za pobyt ich członka rodziny w DPS, przejawiającą się udokumentowaną odmową podpisania umowy, organ powinien wydać decyzję administracyjną na podstawie art. 104 ust. 3 u.p.s., w której zostałaby określona wysokość kwoty wydatków poniesionych na świadczenie pomocy. Skarżąca podniosła, iż w jej przypadku, nikt nigdy nie podjął próby podpisania takiej umowy, a pierwszą decyzję wydano po niespełna ośmiu latach. Nadto wskazała, iż nie godząc się na przedstawione warunki odpłatności podjęła decyzję o zabraniu ojca z DPS i w tym celu zaciągnęła kredyt na zakup większego mieszkania, co pozwoliło jej na wspólne zamieszkanie z ojcem. Podniosła także, iż w obecnej chwili spłaca kredyt i ewentualna konieczność uiszczenia żądanej kwoty stanowiłaby poważne obciążenie dla domowego budżetu. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Po szczegółowym przedstawieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowych obliczeń w zakresie wysokości kwoty, obciążającej skarżącą z tytułu odpłatności za pobyt jej ojca w DPS w okresie od [...] listopada 2004 r. do [...] września 2006 r. Wskazał, iż w dniu [...] sierpnia 2011 r. organ I instancji wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie, w toku którego ustalił, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem i małoletnim synem. Zatrudniona jest w [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., a jej mąż w [...] w W.. Na podstawie dokumentów dotyczących uzyskiwanych przez skarżącą i jej męża dochodów, organ odwoławczy wskazał, iż kwoty obciążające zobowiązaną do ponoszenia odpłatności za pobyt L. K. w DPS stanowią różnicę pomiędzy średnim miesięcznym kosztem utrzymania w tym domu, a kwotami wnoszonymi przez L. K.. Natomiast kwoty jakie winna wnosić skarżąca z tego tytułu stanowią różnicę pomiędzy miesięcznymi dochodami netto jej rodziny, a kwotą stanowiącą 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, przy czym w sytuacji jeżeli różnica ta jest wyższa od kwoty jakiej może domagać się od skarżącej Gmina Miasta R., kwota ta jest jednocześnie opłatą, jaką skarżąca winna ponieść. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wyjaśniło, iż ojciec skarżącej został skierowany do DPS decyzją z dnia [...] lipca 2004 r., w której to decyzji ustalona została dla niego opłata w wysokości 70% jego dochodu tj. w wysokości [...] zł miesięcznie. Jednocześnie Kolegium wskazało, iż w decyzji tej poinformowano L. K., że pobyt w DPS jest odpłatny, a zobowiązanymi do ponoszenia tej opłaty są osoby wymienione w art. 61 ust. 2 pkt 1 u.p.s., jak i poinformowano, że odpłatność tych osób ustalona zostanie w odrębnej umowie przy zachowaniu warunków, o których mowa w art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s. Kolegium zauważyło, iż przed skierowaniem L. K. do DPS przeprowadzony został z nim w dniu [...] czerwca 2004 r. wywiad środowiskowy, w toku którego podał dane i adresy dzieci, zobowiązane do alimentacji. Dlatego też Kolegium nie zgodziło się ze skarżącą, że jej ojciec w żaden sposób nie został poinformowany o kosztach pobytu w placówce, które są wyższe niż wpłacana przez niego kwota. Kolegium wskazało nadto, iż ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej weszła w życie 1 maja 2004 r., a zatem decyzja o skierowaniu ojca skarżącej do DPS wydana została w nowym stanie prawnym. W stosunku do L. K. znalazły więc zastosowanie nowe uregulowania dotyczące odpłatności za pobyt w DPS. Podniosło także, iż ponoszone przez skarżącą wydatki, o których mowa w odwołaniu, mogą być uwzględnione przy rozpatrywaniu wniosku o zwolnienie z ponoszenia odpłatności, o ile oczywiście wniosek taki zostanie złożony. Skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła skarżąca, wnosząc o jej uchylenie i zwolnienie z obowiązku ponoszenia opłaty za pobyt ojca w DPS. Uzasadniając skarżąca w znacznej części powtórzyła argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazała nadto, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych obowiązek partycypowania w kosztach utrzymania osoby skierowanej do DPS powinien zostać określony już w decyzji o skierowaniu do DPS i ustaleniu opłaty za pobyt, a zobowiązany winien mieć możliwość wcześniejszego zapoznania się z warunkami realizacji ciążącego na nim obowiązku. Podniosła, iż w niniejszej sprawie doszło zatem do naruszenia zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a. Wskazała, iż został na nią nałożony obowiązek zwrotu opłat w sytuacji kiedy wcześniej ani ona, ani też jej ojciec nie znali ich całkowitej kwoty. Odpowiadając na skargę, Kolegium podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że kontrola sądowo-administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność, bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2012 r. ustalającą odpłatność skarżącej za pobyt L. K. w domu pomocy społecznej. Zdaniem Sądu, zarówno zaskarżona decyzja organu odwoławczego, jak i decyzja organu I instancji dotknięte są wadami i z tego względu nie mogą ostać się w obrocie prawnym. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Stosownie do art. 60 u.p.s. pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania, średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym ustala wójt, burmistrz (prezydent miasta) i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Ogłoszenie stanowi podstawę do ustalenia odpłatności za pobyt w DPS od następnego miesiąca przypadającego po miesiącu, w którym zostało opublikowane. Decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje wójt (burmistrz, prezydent) gminy właściwej dla osoby w dniu jej kierowania do DPS (art. 59 ust. 1 u.p.s.). Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 - 3 u.p.s., do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej obowiązani są w kolejności: 1. mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich - przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, 2. małżonek, zstępni przed wstępnymi, 3. gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej, przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność. W myśl art. 61 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej, małżonek, zstępni i wstępni wnoszą zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2 ww. ustawy. Tak więc z przepisów tych wynika, że w pierwszej kolejności w dniu kierowania do domu pomocy społecznej należy określić wysokość opłaty za pobyt, a zasady obciążenia tą (ustaloną zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.s. w dniu skierowania do DPS) opłatą określają przepisy art. 61 u.p.s. Z przepisów tych wynika, że przede wszystkim należy dążyć do określenia obowiązków osób bliskich pensjonariuszowi domu pomocy społecznej w drodze umowy zawartej w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s. Zarówno pensjonariusz jak i jego bliscy – zobowiązani, muszą mieć pełną świadomość co do tego, jakie i kto będzie ponosił opłaty związane ze skierowaniem do DPS i dokonać świadomego wyboru, czy umieścić taką osobę w DPS czy inaczej rozwiązać kwestię koniecznej opieki nad nią. W art. 61 ust. 3 u.p.s. przewidziano obowiązek wnoszenia zastępczo opłat przez gminę, jeżeli z tego obowiązku nie wywiązują się osoby wymienione w art. 61 ust. 2 pkt 1, 2 i 2a u.p.s. Gminie przysługuje prawo dochodzenia zwrotu wniesionych w tym celu kwot. Jednak podstawową przesłanką do dochodzenia przez gminę regresu wobec bliskich jest niewywiązywanie się przez nich z obowiązków określonych czy to w drodze decyzji, czy też w drodze umowy. To w decyzji, o której mowa w art. 59 ust. 1 u.p.s. lub w drodze umowy, o jakiej mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s. doznają konkretyzacji powołane przepisy ustawy przez: określenie kwoty opłaty za pobyt w DPS, wskazanie osób zobowiązanych do jej ponoszenia z kręgu podmiotów wskazanych w ww. przepisach, ustalenie przypadających na nich kwot opłaty oraz ewentualne zwolnienie, stosownie do art. 64 u.p.s., w całości lub w części z ustalonej opłaty. O takim zakresie decyzji ustalającej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej świadczy także treść § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 października 2005 r. w sprawie domów pomocy społecznej (Dz. U. Nr 217, poz. 1837), w którym zawarto wymóg dołączenia do wniosku o skierowanie do DPS oświadczenia o wysokości dochodów nie tylko osoby ubiegającej się o umieszczenie, ale także jej małżonka, zstępnych przed wstępnymi, zobowiązanych do ponoszenia opłaty. Są to dane niezbędne do wydania na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.s. decyzji o treści obejmującej opisany wyżej zakres rozstrzygnięcia. Pogląd, że wynikające z art. 59 ust. 1 u.p.s. ustalenie opłaty w decyzji administracyjnej obejmuje obowiązek organu nie tylko określenia ogólnej kwoty opłaty miesięcznej, ale także osoby czy osób zobowiązanych do jej uiszczania, prezentowany jest także w literaturze (zob. A. Prekurat – Ustawa o pomocy społecznej z komentarzem – cyt. za W. Maciejko, P. Zaborniak – Ustawa o pomocy społecznej, Komentarz, Warszawa 2008, str. 299). Obowiązek wnoszenia opłaty przez konkretną osobę czy osoby spośród kręgu podmiotów zobowiązanych na mocy art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.s. kreuje nie umowa, o jakiej mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s., ale decyzja administracyjna o ustaleniu opłaty za pobyt w DPS przewidziana w art. 59 ust. 1 u.p.s. Z samego brzmienia art. 103 ust. 2 u.p.s. wynika, że celem takiej umowy nie jest nawiązanie cywilnoprawnego stosunku zobowiązującego do ponoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej, ale ustalenie wysokości opłaty "wnoszonej" przez te osoby, a więc opłaty, której obowiązek ponoszenia został już ustalony. Przekonujący jest pogląd prezentowany przez W. Maciejko i P. Zaborniaka w Komentarzu do ustawy o pomocy społecznej (Warszawa 2008), że zawarcie umowy przewidzianej w art. 103 ust. 2 u.p.s. ma na celu umożliwienie małżonkowi, zstępnym i wstępnym zadeklarowanie opłacania wyższego odsetka opłaty, aniżeli wynika to z przepisów o minimalnych obciążeniach wynikających z art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. a i b (wyrok NSA z 6 września 2010 r. sygn. akt I OSK 204/10 – dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Obowiązek partycypowania w kosztach utrzymania osoby skierowanej do domu pomocy społecznej powinien więc zostać określony już w decyzji o skierowaniu do DPS i o ustaleniu opłaty za pobyt. Zobowiązany winien mieć możliwość wcześniejszego zapoznania się z warunkami realizacji ciążącego na nim obowiązku. Dla ustalenia tej odpłatności nie mają natomiast znaczenia przyczyny umieszczenia osoby w DPS, zaś obowiązki małżonka i krewnych takiej osoby są zależne wyłącznie od ich sytuacji dochodowej, o czym stanowi art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s. Okoliczności dotyczące sytuacji rodzinnej, czy majątkowej nie mają zatem znaczenia dla ustalenia obowiązku ponoszenia opłaty przez zobowiązanego. Mogą natomiast stanowić podstawę do wydania przez organ administracji rozstrzygnięcia o zwolnieniu z obowiązku ponoszenia w całości lub w części ustalonej opłaty na podstawie art. 64 u.p.s. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy, iż wydana w niniejszej sprawie decyzja ustalająca odpłatność skarżącej w wysokości [...] zł za pobyt jej ojca w DPS nie jest decyzją, o jakiej stanowi art. 59 ust. 1 u.p.s.. Z akt sprawy nie wynika, by w ogóle została wydana tego rodzaju decyzja o ustaleniu opłaty za pobyt L. K. w DPS, której stroną byłaby skarżąca. Decyzje, o jakich mowa w art. 59 ust. 1 były adresowane tylko do samego L. K. umieszczonego w DPS. W decyzji z dnia [...] lipca 2004 r. dotyczącej skierowania ojca skarżącej do DPS i ustalenia odpłatności zabrakło bowiem wskazania innych osób zobowiązanych do ponoszenia kwoty opłaty za pobyt L. K. w DPS. Tymczasem adresatem tejże decyzji winna być już wówczas skarżąca, która ewentualnie będzie zobowiązana, choćby w przyszłości, do ponoszenia stosownej odpłatności. A zatem skarżąca, jako ewentualna zobowiązana, wina była od początku znać warunki odpłatności za pobyt jej ojca w DPS. To zaś prowadzić musi do wniosku, że wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie z dnia [...] lutego 2012 r., utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją, nie odpowiada omówionym wyżej wymogom. W świetle powyższego, za zasadny Sąd uznał zarzut skarżącej, dotyczący nie poinformowania jej o ciążącym na niej obowiązku i wysokości ponoszenia kosztów za pobyt w DPS w chwili umieszczania ojca w palcówce. Konsekwencją powyższego była rezygnacja L. K. z dniem [...] września 2006 r. z dalszego pobytu w DPS. Znalazło to odzwierciedlenie w decyzjach Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. z dnia [...] września 2006 r. (znak: [...]), który orzekł o wygaśnięciu z dniem [...] września 2006 r. jako bezprzedmiotowych decyzji ostatecznych z dnia [...] lipca 2004 r. o skierowaniu i ustaleniu odpłatności za pobyt L. K. w DPS oraz z dnia [...] listopada 2004 r. o jego umieszczeniu w DPS. Wskazane wyżej uchybienia i braki świadczą nie tylko o naruszeniu norm prawa materialnego zawartych w art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 , ust. 2 pkt 2 i ust. 3 u.p.s., ale i art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 k.p.a., normujących postępowanie przed organami administracji – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji winny zastosować się do wykładni przepisów prawa materialnego zawartej w treści uzasadnienia wyroku, dokonać wszechstronnych ustaleń i pełnej oceny materiału dowodowego, czemu dadzą wyraz w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i lit c) p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. (punkt 2).