VIII SA/Wa 65/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2011 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdziło nieważność decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], wydanej z upoważnienia Starosty R. przez Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg Publicznych w R., w sprawie zezwolenia wydanego dla Z. Sp. z o.o. na przejazd pojazdu nienormatywnego na czas określony od [...] listopada 2009 r. do [...] listopada 2009r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w zezwoleniu z dnia [...] listopada 2009 r. wskazano dopuszczalny wymiar zespołu pojazdów wraz z ładunkiem – długość 20,5 m, szerokość 2,75 m, podczas gdy organ uprawniony był do wydania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego o długości do 18,5 m, zgodnie z § 4 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych (Dz.U. z 2004r., Nr 267, poz. 2660 ze zm.). Ponieważ zezwolenie z dnia [...] listopada 2009 r. w sposób rażący narusza ww. przepisy, dlatego organ orzekł o stwierdzeniu nieważności tej decyzji administracyjnej. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła Z. spółka z o.o. W uzasadnieniu wniosku spółka podniosła, że powołany w decyzji § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych (Dz.U. z 2004r., Nr 267, poz. 2660 ze zm.) traktowany jako ograniczenie starostów w zakresie określania parametrów długości, wydany został z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 64 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Spółka podniosła, że badane zezwolenie dotyczyło nie tylko długości, ale również szerokości nienormatywnej, w stosunku do której uprawnień Starosty nikt nie kwestionuje i nie została ona przekroczona. W ocenie spółki organ orzekający w przedmiocie ważności wydanego zezwolenia powinien umorzyć postępowanie z tego powodu, że uchylanie decyzji zezwalającej na przewóz, faktycznie wykonany rok wcześniej, jest całkowicie bezprzedmiotowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2010 r. W uzasadnieniu decyzji powtórzono wcześniej zaprezentowaną argumentację. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów podniesionych przez spółkę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wyjaśnił, że obowiązany był do stosowania przepisów prawa, a wykładni tych przepisów oraz oceny zakresu delegacji ustawowej dla Ministra Infrastruktury może dokonywać wyłącznie sąd. Co zaś tyczy kwestii umorzenia postępowania, organ stwierdził, że postępowanie nadzwyczajne nie stało się bezprzedmiotowe z powodu upływu czasu. Na powyższą decyzję Z. spółka z o.o. (dalej jako skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. W skardze skarżąca powtórzyła wcześniej prezentowaną argumentację. Podniosła, że organ odnosząc się do kwestii bezprzedmiotowości postępowania wskazał art. 107 kpa, który nie ma zastosowania w sprawie, bowiem dotyczy formalnych wymogów decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi zauważając, że zarzuty podniesione w skardze pokrywają się z zarzutami podnoszonymi wcześniej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wydanej z upoważnienia Starosty R.. Stwierdzenie nieważności jest szczególnym trybem weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych, co do których ze względu na ich wadliwość ustawodawca dopuszcza wyeliminowanie takich wadliwych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. W sprawie zostały bezspornie potwierdzone, w przeprowadzonym z urzędu postępowaniu przesłanki do stwierdzenia nieważności zakwestionowanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa (z powodu rażącego naruszenia prawa). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w zaskarżonej decyzji wskazało na wady prawne, które stanowiły podstawę prawną stwierdzenia nieważności zakwestionowanej decyzji (przekroczenie przez organ kompetencji do wydania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym). Odnosząc się do argumentacji skarżącej stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej brak było podstaw do umorzenia postępowania nieważnościowego z powodu wykonania przewozu na podstawie wadliwego zezwolenia. Upływ czasu, czy też wykonanie transportu na podstawie wadliwego zezwolenia, nie zmienia faktu, że w obrocie prawnym pozostawała decyzja administracyjna dotknięta wadą nieważności, którą należało wyeliminować. Bez wpływu na ocenę prawną decyzji pozostaje okoliczność podania w uzasadnieniu decyzji art. 107 kpa zamiast art. 105 kpa w zakresie rozważań o umorzeniu bezprzedmiotowego postępowania, uchybienie to należy traktować jako oczywistą omyłkę pisarską. Sąd nie podziela również poglądu skarżącej, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury, które stanowiły podstawę prawną wydanego zezwolenia, zostały wydane z przekroczeniem zakresu delegacji ustawowej. Mając na względzie wszystkie wskazane powyżej okoliczności, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.