VIII SA/Wa 654/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia i zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego oddala skargę. Decyzją z 11 kwietnia 2022 r. Nr [...] Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ I instancji), działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 11 ust. 3 lit. a, art. 67 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L.04.166.1 z późn. zm., dalej: rozporządzenie 883/2004), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L.09.284.1), art. 11 ust. 1 i ust. 2, art. 16, art. 25 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 9 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. 2019 poz. 2407 ze zm. zm., dalej: ustawa o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci) w związku z art. 6 ustawy z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 924, dalej: ustawa zmieniająca z 2019 r.) oraz art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 1981, dalej: ustawa zmieniająca z 2021 r.), - ustalił świadczenie wychowawcze wypłacone J. J. (dalej: strona, skarżąca) na dzieci: N. J. i E. J. w okresie od 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2017 r. w kwocie 2.000 zł za nienależnie pobrane, - zobowiązał stronę do zwrotu ww. kwoty nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia do dnia spłaty, - ustalił wysokość odsetek ustawowych za okres od 1 listopada 2017 r. do dnia wydania niniejszej decyzji na kwotę 586,57 zł oraz łączną kwotę do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi do dnia wydania niniejszej decyzji na kwotę 2.586,57 zł. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda ustalił, że ojciec małoletnich dzieci: N. J. i E. J. – D. J. od 2008 r. jest zatrudniony na terytorium [...], natomiast skarżąca w okresie od 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2017 r. była osobą nieaktywną zawodowo w Polsce, gdzie zamieszkiwała wraz z dziećmi. W związku z tym, że aktywność zawodowa jest na terytorium [...], a terytorium Polski w powyższym okresie stanowiło jedynie miejsce zamieszkania członków rodziny, krajem pierwszeństwa do wypłaty świadczeń za okres od 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2017 r. był kraj zatrudnienia, tj. [...] (art. 68 rozporządzenia 883/2004). Dlatego w przedmiotowej sprawie występuje koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego, obejmująca także dział świadczeń rodzinnych w ramach UE, EOG i Szwajcarii. Świadczenie wychowawcze jest koordynowane jako klasyczne świadczenie rodzinne i porównywane z koszykiem świadczeń klasycznych. Wojewoda ustalił, że w niniejszej sprawie w okresie od 1 lipca 2017 r. mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Dlatego Prezydent Miasta R., działając na podstawie art. 16 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, decyzją z 29 maja 2019 r. znak: [...] uchylił w całości swoją decyzję ostateczną z 20 października 2017 r. znak: [...] przyznającą skarżącej świadczenie wychowawcze na dwoje dzieci w kwocie po 500 zł miesięcznie na okres od 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2017 r. Następnie Wojewoda decyzją z 19 listopada 2020 r. nr [...] odmówił stronie prawa do dodatku dyferencyjnego w postaci świadczenia wychowawczego na córkę N. J. i syna E. J. w okresie od 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2017 r. w związku z zastosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, ponieważ kwota przysługujących jej na dzieci [...] świadczeń jest wyższa niż kwota polskich świadczeń. Od tej decyzji skarżąca nie wniosła odwołania. Wojewoda na podstawie dokumentacji zgromadzonej w sprawie ustalił, że zarówno w decyzji Prezydenta Miasta R. znak: [...] z 20 października 2017 r., jak i we wniosku z 31 sierpnia 2017 r. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego strona została pouczona o regulacji prawnej wynikającej z art. 20 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, iż w przypadku wystąpienia zmian mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego osoba jest obowiązana do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego to świadczenie. Ponadto w ww. wniosku strona została również pouczona, że niepoinformowanie organu właściwego prowadzącego postępowanie w sprawie świadczenia wychowawczego o zmianach może skutkować powstaniem nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, a w konsekwencji - koniecznością jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. W konkluzji, powołując treść przepisów art. 16 ust. 10 oraz art. 25 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 9 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, Wojewoda stwierdził, że świadczenie wychowawcze pobrane przez stronę na córkę N. J. i syna E. J. w okresie od 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2017 r. jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, naliczanymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego do dnia spłaty. Od powyższej decyzji Wojewody odwołanie złożyła skarżąca, zarzucając naruszenie art. 25 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 9 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez ich zastosowanie, pomimo braku zaistnienia ku temu przesłanek oraz naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i niezweryfikowanie kwestii skonkretyzowania ewentualnych uprawnień skarżącej, której były mąż pracował w [...], i nieustalenie, czy rzeczywiście pobierała świadczenie wychowawcze z [...]. Z uzasadnienia odwołania wynika, że strona nie zgadza się z taką interpretacją przepisów, jakoby już samo podleganie koordynacji systemów świadczeń zabezpieczenia społecznego oraz możliwość ubiegania się w innym państwie o świadczenia odpowiadające świadczeniu wychowawczemu w Polsce jest wystarczające, aby uznać świadczenie wychowawcze za nienależnie pobrane. Zdaniem strony podstawowym celem przepisów normujących instytucję koordynacji systemów świadczeń zabezpieczenia społecznego jest eliminacja sytuacji, w której będą pobierane świadczenia tego samego rodzaju z dwóch różnych państw za ten sam okres. Samo wynikające z normy generalnej i abstrakcyjnej obowiązującej w państwie członkowskim UE uprawnienie do świadczeń nie będzie automatycznie przesądzać o uznaniu wypłaconych w Polsce świadczeń wychowawczych za nienależnie pobrane i w konsekwencji zobowiązaniu do ich zwrotu. Decyzją z 13 czerwca 2022 r. znak: [...] Minister Rodziny i Polityki Społecznej (dalej: Minister, organ odwoławczy, organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 1 ust. 2 i 3, art. 16 i art. 25 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 9 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że w niniejszym postępowaniu nie badał zasadności ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, gdyż postępowanie w tym zakresie zostało zakończone decyzją Wojewody z 19 listopada 2020 r. o odmowie przyznania skarżącej prawa do dodatku dyferencyjnego w okresie od 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2017 r. W ocenie organu odwoławczego Wojewoda prawidłowo wykazał, że w związku z aktywnością zawodową na terenie [...] ojca małoletnich dzieci przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego miały w sprawie zastosowanie, a z uwagi na brak aktywności zawodowej w Polsce instytucja [...] była właściwa do wypłaty świadczeń. Minister podkreślił, że dopiero 30 sierpnia 2018 r. skarżąca poinformowała organ wypłacający świadczenia, że D. J. rozpoczął zatrudnienie na terytorium [...] od 2008 r., a ona wraz z dziećmi w 2017 r. powróciła do Polski. W chwili składania wniosku o ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego skarżąca nie informowała jednak, że ojciec dzieci nadal zamieszkuje na terytorium [...] i jest tam zatrudniony. Brak jest więc w sprawie okoliczności wskazujących na błędne działanie organu, który zawarł stosowne pouczenia w wypełnianym przez stronę wniosku z 31 sierpnia 2017 r. oraz w decyzji Prezydenta Miasta R. o przyznaniu świadczenia wychowawczego. Ponadto z informacji przekazanych przez instytucję [...] wynika, że strona pobierała świadczenia na terytorium [...] w pełnej wysokości do 31 grudnia 2017 r. W związku z powyższym Minister uznał zarzuty odwołania za niezasadne, ponieważ organ I instancji we właściwy sposób dokonał analizy przekazanej mu dokumentacji oraz ustalił, że kluczowymi dowodami, na których należało oprzeć postępowanie, ustalając, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, była treść złożonych w toku postępowania oświadczeń. Natomiast podstawą do ustalenia, że pierwszeństwo do wypłaty świadczeń leży po stronie [...], była treść weryfikacji w systemie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz oświadczenie własne skarżącej. Nie można zatem uznać, że Wojewoda nie oparł się na potwierdzonych faktach i dowodach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Wojewody oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie tożsamych przepisów, które sformułowała w odwołaniu. W uzasadnieniu skargi podniosła, że w okresie od 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2017 r. nie pobierała na dzieci żadnych świadczeń w [...], otrzymywała jedynie świadczenie wychowawcze w Polsce, którego zwrotu domaga się aktualnie organ. Świadczenia te pobierał ojciec dzieci – D. J.; były one przekazywane na jego rachunek bankowy i który przekazywał skarżącej wyłącznie alimenty na małoletnich: N. J. i E. J. Wojewoda nie zwrócił się do strony [...] z zapytaniem, komu wypłacane było świadczenie z [...]: skarżącej czy D. J. Skarżąca wyjaśniła, że w powyższym okresie mieszkała z dziećmi w Polsce, tu było jej centrum życiowe, nie starała się o żadne świadczenia z [...], ponieważ tam nie mieszkała, a z racji nieznajomości języka obcego nie potrafiłaby wypełnić formularzy niezbędnych do uzyskania ewentualnych świadczeń. Z [...] nie miała nic wspólnego w spornym okresie. Zweryfikowanie faktu rzeczywistej, a nie potencjalnej kumulacji świadczeń pozwoli organom orzekającym w tej sprawie na jednoznaczne stwierdzenie, czy świadczenia pobrane przez stronę w Polsce w powyższym okresie były świadczeniami pobranymi nienależnie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 365). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Kontrolując zaskarżoną decyzję w tak zakreślonych granicach, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy obu instancji swe rozstrzygnięcia oparły na normie prawa materialnego wyrażonej w art. 25 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Zastosowane przepisy wiążą się z instytucją koordynacji świadczeń systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu. Okoliczności w jakich ma miejsce nienależnie pobrane świadczenie określa zaś art. 25 ust. 2, który w pkt 3 (w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej z 2019 r.) stanowi: świadczenie wychowawcze wypłacone w przypadku, o którym mowa w art. 16 ust. 6, za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń na rodzinę w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze. Przypadek, o jakim mowa w art. 16 ust. 6 ww. ustawy to sytuacja, w której wojewoda ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wówczas organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń wychowawczych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W myśl art. 25 ust. 9 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci kwoty nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego podlegają zwrotowi łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie na rachunek bankowy wskazany przez organ właściwy. Odsetki są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia wychowawczego do dnia spłaty. Powyższe reguły wynikają z normy art. 16 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (w związku z art. 20 ust. 3 ustawy zmieniającej z 2021 r.), która to obliguje organ właściwy do przekazania wniosku o przyznanie świadczenia wraz z dokumentacją wojewodzie, w przypadku gdy osoba uprawniona do świadczeń wychowawczych lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, czyli w państwie członkowskim Unii Europejskiej, EOG lub w Szwajcarii. W tym miejscu należy podnieść, że istota przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego nie polega na stworzeniu unijnego, jednolitego, ponadpaństwowego systemu zabezpieczenia społecznego, który miałby zastąpić państwowe przepisy w tej kwestii, ale pozwala na harmonijne współistnienie różnych państwowych systemów, stanowiąc zespół zasad i norm, których zadanie polega na tym, by osoba, zamieszkując i podejmując pracę w różnych państwach o odmiennych przepisach w zakresie zabezpieczenia społecznego, nie poniosła w związku z tym uszczerbku w swoich uprawnieniach, które nabyła, podlegając różnym systemom zabezpieczenia społecznego (por. Małysa-Sulińska Katarzyna, Kawecka Anna i Sapeta Joanna. Art. 23(a). W: Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz. LEX, 2015). Podstawowym celem przepisów normujących instytucję koordynacji systemów świadczeń zabezpieczenia społecznego jest eliminacja sytuacji, w której będą pobierane świadczenia tego samego rodzaju z dwóch różnych państw za ten sam okres. Kluczowym więc dla sprawy zwrotu świadczeń wychowawczych nienależnie pobranych jest wyjaśnienie, czy nastąpiło rzeczywiste przysporzenie ze względu na kumulację świadczeń z obcych systemów zabezpieczenia społecznego. Reguła prawna, mająca przeciwdziałać kumulacji świadczeń z systemów zabezpieczenia społecznego poprzez zobligowanie strony do zwrotu świadczeń wypłaconych, ma bowiem zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy zbiegowi podlegają uprawnienia do świadczeń przyznane w tym samym czasie i dla tego samego członka rodziny (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 29 października 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 948/18, publ. LEX nr 2626005, wyrok WSA w Rzeszowie z 7 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 145/20, publ. CBOSA). W okolicznościach niniejszej sprawy organy orzekające prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy w odniesieniu do okresu pobierania przez skarżącą świadczenia wychowawczego na rzecz dzieci, tj. od 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2017 r. Świadczenia te w Polsce były wypłacone na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta R. z 20 października 2017 r. na skutek wniosku strony z 31 sierpnia 2017 r., jak również za ten okres były pobierane w [...]. W aktach sprawy administracyjnej na tę okoliczność znajduje się informacja uzyskana z instytucji [...]na druku FO27 z 18 lutego 2021 r. (k. 195), z treści której wynika, że skarżąca otrzymywała w [...] zasiłek rodzinny do 31 grudnia 2017 r. Jak sama wyjaśniała, w [...] przebywała razem z byłym mężem (wyrok rozwodowy Sądu Okręgowego w R. z 30 listopada 2005 r., sygn. akt [...] w aktach sprawy administracyjnej) od 2008 r. do końca czerwca 2017 r. (oświadczenie strony z 15 stycznia 2019 r.). Wprawdzie skarżąca w skardze podniosła, że świadczenia za okres od 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2017 r. pobierał ojciec dzieci – D. J., na którego rachunek bankowy świadczenie było przekazywane, to jednak dla przedmiotowej sprawy nie ma to znaczenia. Istotne jest, że w tym samym czasie świadczenie wychowawcze na dzieci było wypłacane zarówno w Polsce, jak i w [...], a zgodnie z art. 68 rozporządzenia 883/2004 w przypadku świadczeń wypłacanych przez więcej niż jedno Państwo Członkowskie z różnych tytułów, kolejność pierwszeństwa jest następująca: w pierwszej kolejności prawa udzielane z tytułu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, w drugiej kolejności prawa udzielane z tytułu otrzymywania emerytury lub renty i w ostatniej kolejności prawa uzyskiwane na podstawie miejsca zamieszkania. W związku z powyższym należy uznać, że ojciec dzieci – D. J. jako zatrudniony w [...] podlega ustawodawstwu [...] oraz jest uprawniony w odniesieniu do członków swojej rodziny, zamieszkałych na terytorium Polski (innego państwa członkowskiego), do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo [...] jako kraju pierwszeństwa do wypłaty świadczeń w spornym okresie. Tym samym z uwagi na zaistnienie kumulacji świadczeń z systemów zabezpieczenia społecznego skarżąca za ten sam okres (od 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2017 r.) nie mogła otrzymać świadczenia wychowawczego w Polsce. W sytuacji uchylenia decyzji Prezydenta Miasta R. z 20 października 2017 r., działającego na podstawie art. 16 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, zachodzi podstawa do zastosowania art. 25 ust. 2 pkt 3 tej ustawy i uznania pobranego w powyższym okresie przez skarżącą świadczenia wychowawczego na dzieci za świadczenie nienależnie pobrane. Dla zastosowania ww. przepisów znaczenie ma jedynie, że świadczenia były wypłacane zarówno w [...], jak i w Polsce na te same dzieci, a nie to, że – jak wskazała skarżąca w skardze - pobierał je ich ojciec. Zresztą stanowisko strony zawarte w skardze stoi w sprzeczności z jej oświadczeniami złożonymi w toku postępowania administracyjnego: z 31 sierpnia 2017 r. (k. 169), iż do chwili obecnej pobiera zasiłek rodzinny na dzieci z [...], z 20 marca 2018 r. (k. 31), iż pobierała w [...] na dwójkę dzieci zasiłek rodzinny od 2008 r. do 31 grudnia 2017 r. oraz z 15 stycznia 2019 r. (k. 60), iż zasiłek rodzinny z [...] otrzymywała do końca grudnia 2017 r. Z informacji instytucji [...] również wynika, że to skarżąca ("Pani J.") otrzymywała w [...] zasiłek rodzinny do 31 grudnia 2017 r. (k. 195 akt administracyjnych). Świadczenie wychowawcze jest koordynowane jako klasyczne świadczenie rodzinne i porównywalne z koszykiem świadczeń klasycznych, zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie C-347/12 (Wiering). W ostatecznej decyzji Wojewody z 19 listopada 2020 r. nr 3964/ŚW/2020 w przedmiocie odmowy przyznania stronie dodatku dyferencyjnego w postaci świadczenia wychowawczego na dzieci w okresie od 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2017 r. organ ten ustalił, że w [...] w tym czasie świadczenia rodzinne wynosiły w pełnej wysokości 140 euro miesięcznie na dziecko. Kwota przysługujących świadczeń w [...] jest więc wyższa niż wysokość polskich świadczeń. Skarżąca we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci z 31 sierpnia 2017 r. nie wskazała, że ojciec dzieci przebywa poza granicami Polski w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Uczyniła to dopiero w oświadczeniach: z 12 kwietnia 2018 r. oraz z 30 sierpnia 2018 r. (k. 32 i k. 45 akt administracyjnych). Natomiast wystąpiła o przyznanie świadczenia wychowawczego na dzieci w okresie od 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2017 r., mając pełną świadomość pobierania w tym samym czasie świadczeń rodzinnych przyznanych w [...]. W związku z powyższym Sąd uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie przyjęły prawidłową wykładnię przepisów dotyczących koordynacji systemu zabezpieczenia społecznego w odniesieniu do okresu od 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2017 r. oraz nie naruszyły przepisów postępowania, w szczególności tych zarzuconych w skardze (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Dlatego, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.