VIII SA/Wa 657/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Ł. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest skarga Ł. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie uznania w/w z dniem [...] kwietnia 2009 r. za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku. Decyzja powyższa zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 roku Starosta Z. orzekł o uznaniu z dniem [...] kwietnia 2009 r. Ł. S. za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania mu prawa do zasiłku. W wyniku złożonego odwołania Wojewoda [...] decyzją dnia [...] czerwca 2009 r. orzekł o uchyleniu w/w decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na brak uzasadnienia decyzji zgodnego z wymogami art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpoznając ponownie sprawę, decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Starosta Z., działając na podstawie art. 9 ust 1 pkt. 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. Nr 69, poz. 415 ze zm., dalej jako ustawa o promocji zatrudnienia) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego ( tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako k.p.a ), uznał Ł. S. z dniem [...] kwietnia 2009 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż Ł. S. w dniu [...] kwietnia 2009 r. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy ( PUP ) w Z. w celu rejestracji. Przedstawił świadectwo zwolnienia z Aresztu Śledczego w L. z dniem [...] kwietnia 2009 r. oraz oświadczył, że nie pracował podczas odbywania kary. Organ powołując się na art. 71 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia podniósł, że Ł. S. zgłosił się do rejestracji w wymaganym terminie, tj. 30 dni od dnia zwolnienia z aresztu śledczego, jednakże suma okresów zaliczanych przypadających w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności jest mniejsza niż 365 dni. Dalej organ wskazał, że Ł. S. przed ostatnim pozbawieniem wolności był wprawdzie osobą uprawnioną do pobierania zasiłku dla bezrobotnych, jednakże pomimo ciążącego na nim obowiązku nie powiadomił PUP o pobycie w areszcie śledczym, dlatego też decyzją z dnia [...] maja 2008 r. orzeczono o utracie statusu i prawa do zasiłku z powodu nie stawienia się do PUP w wyznaczonym terminie i nie powiadomienia w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Taka z kolei przyczyna wyrejestrowania uniemożliwiła przyznanie zasiłku na okres uzupełniający. Od powyższej decyzji Ł. S. złożył odwołanie, podnosząc, że w/w decyzja jest dla niego krzywdząca, bowiem w wyniku jej wydania utracił jedyny dochód finansowy. Podniósł, że utrata prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie nastąpiła z jego winy. Wskazał, że po uprzednim opuszczeniu aresztu śledczego, które miało miejsce w dniu [...] stycznia 2008 r., przyznane zostało mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie przedstawionego przez niego świadectwa zwolnienia oraz dokumentacji ZUS-u o pobieraniu przed aresztowaniem renty ze względu na stan zdrowia. Do dnia [...] marca 2008 r. stawiał się na każde wezwanie, czy wyznaczony przez PUP termin stawiennictwa w celu potwierdzenia gotowości do pracy. Nadto uczęszczał na zorganizowany przez organ zatrudnienia kurs wózków widłowych, który ukończył z wynikiem pozytywnym. Z powodu aresztowania w dniu [...] marca 2008 r. i przebywania w Areszcie Śledczym w L. do [...] kwietnia 2009 r. nie mógł stawić się na kolejny termin wyznaczony przez PUP. Nie powiadomił urzędu pracy o przyczynie niestawiennictwa w wymaganym terminie 7 dni, bowiem nie miał takiej możliwości ( prowadzony był w stosunku do niego szereg czynności dochodzeniowych, podczas których pojawiły się jego problemy zdrowotne – ataki padaczki ). Stwierdził, że członkowie jego rodziny nie poinformowali o powyższym PUP, bowiem "byliby na pewno odmownie potraktowani". Nadto nie został powiadomiony przez PUP o konieczności informowania urzędu o przyczynach niestawiennictwa. Niezwłocznie zaś po opuszczeniu aresztu śledczego, tj. w dniu [...] kwietnia 2009 r. zgłosił się do PUP w Z. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania Ł. S. od decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], w sprawie uznania za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych, działając na podstawie art. 10 ust 2 pkt. 6, art. 10 ust 7 pkt 2, art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia oraz art. 138 § 1 k.p.a orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy stwierdził, że bezspornym jest w niniejszej sprawie, że Ł. S. spełnia przesłanki uprawniające go do uznania za osobę bezrobotną. W ocenie organu odwołujący się nie wypełnia jednak warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ zaznaczył, że aby prawidłowo ustalić dla odwołującego się "okres uprawniający do zasiłku", o którym mowa w art. 71 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, niezbędnym jest zbadanie ilości dni zaliczanych do tegoż okresu. Ustalenia te poczynić należy biorąc pod uwagę czas 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności, tj. od [...] marca 2008 r. Organ wskazał, że w/w wykonywał pracę w zakładach karnych w okresach od [...] czerwca 2007 r. do [...] sierpnia 2007 r. oraz od [...] sierpnia 2007 r. do [...] stycznia 2008 r., jednakże nie osiągał 50 % minimalnego wynagrodzenia za pracę w okresie pozbawienia wolności. Odwołujący się nie nabył również prawa do zasiłku na okres uzupełniający, gdyż decyzją Starosty Z. z dnia [...] maja 2008 r. utracił z dniem [...] kwietnia 2008 r. status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku z powodu niestawienia się w PUP i nie poinformowania w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W konkluzji organ stwierdził, że Ł. S. nie legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym 365 dni, liczonym w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności ( przy jednoczesnym zachowaniu warunku o osiąganiu odpowiednio wysokiego wynagrodzenia za pracę ). Nadto, zdaniem organu Ł. S. bezpośrednio przed ostatnim pozbawieniem wolności nie legitymował się okresem uprawniającym do zasiłku, dlatego budzi wątpliwość podstawa prawna wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] przyznająca mu zasiłek, gdyż z załączonej dokumentacji brak jest zaświadczeń o wynagrodzeniach oraz świadectw pracy na podstawie których możliwe było przyznanie takiego zasiłku. W skardze na powyższą decyzję Wojewody [...] skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Ł. S. zarzucił, iż ustalenia organu odwoławczego dotyczące uzyskanego przez niego prawa do zasiłku mimo braku wymaganych dokumentów są błędne i niezgodne ze stanem faktycznym. Takie dokumenty w postaci stosownych zaświadczeń o wykonywaniu pracy podczas pozbawienia wolności oraz pobieraniu renty z ZUS z tytułu niezdolności do pracy zostały przez niego przedstawione w PUP. Skoro brak tych dokumentów w jego aktach, to prawdopodobnie zostały skradzione. Nadto, skoro organ odwoławczy w swojej decyzji wskazuje, że skarżący nie przedstawił zaświadczenia o wysokości osiągniętego wynagrodzenia, to na jakiej podstawie wyliczył, że skarżący nie osiągnął 50 % minimalnego wynagrodzenia za pracę w okresie pozbawienia wolności. Dodał, że dniu [...] maja 2009 r. pracownik PUP w Z. namawiał go do popełnienia przestępstwa, tj. do podpisania dokumentów ze wsteczną datą, co oznacza potwierdzenie nieprawdy. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując motywy rozstrzygnięcia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 21 grudnia Ł. S. popierając skargę, podniósł, że w uzasadnieniu organu II instancji istnieją sprzeczności dotyczące ilości jego pobytów w zakładzie karnym oraz kwestii jego zatrudnienia w areszcie śledczym. Wyjaśnił, że w dniu [...] maja 2009 r. złożył odwołanie od decyzji Starosty Z. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nie pamięta zaś jakie dokumenty przedstawiono mu do podpisu w dniu [...] maja 2009 r. Okazał również brakującą w aktach administracyjnych przekazanych przez organ Sądowi decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. o uchyleniu decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a). Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, gdyż Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji nie dopuściły się również takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego zawiera wprawdzie pewne uchybienia, które nie miały jednak istotnego wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Nadto organ wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę nie przekazał całości akt administracyjnych w niniejszej sprawie ( brak odwołania skarżącego z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2009 r.), ale powyższe zostało uzupełnione w toku postępowania sądowoadaministracyjnego, przed wydaniem wyroku Sądu. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że skarżący, po opuszczeniu Aresztu Śledczego w L., zgłoszeniu się w PUP w Z. w celu rejestracji i złożeniu stosownych oświadczeń w dniu [...] kwietnia 2009 r., spełnił warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Sporne zaś pozostaje, czy powinno mu również być przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów obu instancji w niniejszej sprawie był przepis art. 71 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia. Zgodnie z tym przepisem, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów śledczych, zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów, o których mowa w ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 ( min. wykonywania pracy w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy ), przypadających w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosiła co najmniej 365 dni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę przed pozbawieniem wolności oraz 50 % minimalnego wynagrodzenia za pracę w okresie pozbawienia wolności. W przypadku pozbawienia wolności w okresie pobierania zasiłku, po zwolnieniu z zakładu karnego lub aresztu śledczego przysługuje prawo do zasiłku na okres skrócony o okres pobierania zasiłku przed pozbawieniem wolności i w trakcie przerw w odbywaniu kary. Mając na uwadze powyższy przepis organy obu instancji prawidłowo odmówiły skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący zarejestrował się wprawdzie w okresie 30 dni od dnia zwolnienia z aresztu śledczego ( tj. [...] kwietnia 2009 r. ), niemniej jednak jego okres uprawniający do zasiłku wynikający z art. 71 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2, przypadający w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności, które miało miejsce w dniu [...] marca 2008 r. ( tj. w okresie od [...] września 2007 r. do [...] marca 2008 r.) oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności ( tj. od [...] marca 2008 do [...] kwietnia 2009 r. ) nie wynosi co najmniej 365 dni. Do przedmiotowego okresu można bowiem byłoby zaliczyć jedynie okres wykonywania przez niego pracy podczas pobytu w Areszcie Śledczym w N. ( zaświadczenie z k. [...] akt administracyjnych ), ale tylko właśnie od [...] września 2007 r. do [...] stycznia 2008 r. ( tj. jedynie 123 dni ), dodatkowo po wykazaniu przez skarżącego, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę. Podczas bowiem ostatniego pozbawienia wolności – co jest okolicznością bezsporną, skarżący nie wykonywał pracy. W tym miejscu należy wyjaśnić, że zbędne były rozważania organu odwoławczego dotyczące kwestii, że skarżący nie osiągał minimalnego wynagrodzenia za pracę w okresie pozbawienia wolności. Wystarczającym do odmowy przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest bowiem okoliczność, że skarżący nie legitymował się wystarczającym okresem uprawniającym do przyznania przedmiotowego świadczenia ( tylko 123 dni, zamiast wymaganych 365 ). Nadto, Sąd zauważył, że organ odwoławczy błędnie wskazał datę ostatniego pozbawienia wolności skarżącego, bowiem jak wynika ze świadectwa zwolnienia wystawionego przez Areszt Śledczy w L. miało to miejsce [...] marca 2008 r., a nie jak wskazał organ w dniu [...] marca 2008 r., niemniej jednak powyższe nie miało decydującego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Prawidłowo organy obu instancji wskazały również, że skarżący nie spełnia przesłanek do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres uzupełniający, skrócony o okres pobierania zasiłku przed pozbawieniem wolności. Należy bowiem zauważyć, że skarżącemu, decyzją Starosty Z. z dnia [...] stycznia 2008 r. przyznano prawo do zasiłku dla bezrobotnych. To z kolei oznacza, że w przypadku pozbawienia wolności w okresie pobierania zasiłku, po zwolnieniu z aresztu śledczego, skarżącemu mogłoby przysługiwać prawo do zasiłku na okres skrócony o okres pobierania zasiłku przed pozbawieniem wolności. Istotnym w tej kwestii jest jednak również art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którym bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności oraz zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku. W okolicznościach niniejszej sprawy należy zauważyć, że skarżący podczas rejestracji w PUP w Z. w dniu [...] stycznia 2008 r. zobowiązał się do bezzwłocznego informowania o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie rejestracyjnej, własnoręcznym podpisem potwierdził również, że został pouczony o obowiązku powiadomienia PUP o okolicznościach powodujących brak gotowości do pracy ( k. [...] akt administracyjnych ). Taką okolicznością bez wątpienia jest zaś tymczasowe aresztowanie czy pozbawienie wolności. W myśl zaś art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. g ustawy o promocji zatrudnienia, ilekroć mowa w niej jest o bezrobotnym, oznacza to osobę która min. nie jest tymczasowo aresztowana lub nie odbywa kary pozbawienia wolności. Tym samym, za niezasadny należy uznać zarzut skarżącego, że nie był poinformowany o konieczności informowania o zmianach mających wpływ na jego status bezrobotnego oraz prawo do zasiłku. Faktem bezspornym w niniejszej sprawie jest, że skarżący przebywając od [...] marca 2008 r. do [...] kwietnia 2009 r. ( tj. przez okres ponad 1 roku ) w Areszcie Śledczym w L. nie powiadomił organu zatrudnienia I instancji o faktycznej okoliczności, która winna skutkować pozbawieniem go statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku. Tym samym, oczywistym jest, że skarżący uchybił w tym zakresie terminowi 7 dni, wynikającemu z art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia. Jego twierdzenie, że nie dokonał tego z powodu pozbawienia wolności i w związku z tym prowadzenia w stosunku do niego szeregu czynności dochodzeniowych podczas których pojawiły się jego problemy zdrowotne, zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie wykazał bowiem, że w związku z powyższym, nie mógł dokonać stosownego zawiadomienia za pośrednictwem poczty, telefonicznie czy też chociażby za pośrednictwem członków swojej rodziny. Należy również zauważyć, że toku postępowania skarżący nie wnosił o przywrócenie w/w terminu 7 dni do złożenia stosownych wyjaśnień mogących usprawiedliwić jego niestawiennictwo w wyznaczonym terminie. W ocenie Sądu, sam zaś fakt, że skarżący był pozbawiony wolności i miał problemy zdrowotne nie jest wystarczający do uznania, że nie mógł on w ogóle, jeśli nie w terminie 7 dni, to nawet później, chociażby przed wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2008 r. o utracie statusu bezrobotnego z powodu niestawiennictwa w wyznaczonym terminie, powiadomić PUP o właściwej przyczynie niemożności potwierdzenia przez niego gotowości do podjęcia zatrudnienia. Tłumaczenie skarżącego tym bardziej nie zasługuje na uwzględnienie, że był pouczony przez organ zatrudnienia I instancji o terminie następnej wizyty, która miała mieć miejsce w dniu [...] kwietnia 2008 r. ( k. [...] akt administracyjnych). Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych, organ zatrudnienia powziął informację o fakcie pozbawienia wolności skarżącego, które miało miejsce w dniu [...] marca 2008 r., dopiero podczas kolejnej jego rejestracji w PUP w dniu [...] kwietnia 2009 r. Jak najbardziej zasadnym było więc wydanie decyzji przez Starostę Z. w dniu [...] maja 2008 r. o utracie przez skarżącego z dniem [...] kwietnia 2008 r. statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku z powodu nie stawienia się w PUP w wyznaczonym terminie i nie powiadomienia w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Należy także zauważyć, że skarżący nie żądał wznowienia postępowania w zakresie decyzji Starosty Z. z dnia [...] maja 2008 r., w wyniku którego mogłaby ewentualnie zostać zmieniona przyczyna utraty statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, skoro skarżący, na podstawie ostatecznej decyzji Starosty Z. z dnia [...] maja 2008 r. utracił z dniem [...] kwietnia 2008 r. status bezrobotnego oraz prawo do zasiłku z powodu nie stawienia się w PUP w wyznaczonym terminie i nie powiadomienia w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, to brak było możliwości uzyskania przez niego podczas kolejnej rejestracji w PUP w Z. ( tj. [...] kwietnia 2009 r. ) prawa do zasiłku na okres skrócony o okres pobierania zasiłku przed pozbawieniem wolności. Wypada również wyjaśnić w niniejszej sprawie, że jak wynika z przekazanych Sądowi akt administracyjnych, przyznanie skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych decyzją Starosty Z. z dnia [...] stycznia 2008 r., wbrew wątpliwościom podniesionym przez Wojewodę [...], było prawidłowe. Przedmiotowe świadczenie zostało bowiem wówczas przyznane na podstawie przedstawionego przez skarżącego zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. Inspektorat w Z. z dnia [...] stycznia 2008 r. ( k. [...] akt administracyjnych ) z którego wynikało, że pobierał on rentę z tytułu niezdolności do pracy w okresie od [...] lipca 1999 r. do [...] maja 2004 r. oraz na podstawie świadectwa zwolnienia z dnia [...] stycznia 2008 r. wystawionego przez Areszt Śledczy w N. ( k. [...] akt administracyjnych ) z którego z kolei wynikało, że był on pozbawiony wolności w okresie od [...] lutego 2004 r. do [...] stycznia 2008 r. Tak więc wówczas, suma okresów przypadających w okresie 18 miesięcy przed pozbawieniem skarżącego wolności w dniu [...] lutego 2004 r. ( tj. od [...] sierpnia 2002 r. do [...] lutego 2004 r. ) wynosiła wymagane przez przepis art. 71 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia co najmniej 365 dni. Tym samym, przyznać należy rację skarżącemu, że Wojewoda [...] nietrafnie w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia poddał w wątpliwość podstawę wydania decyzji Starosty Z. z dnia [...] stycznia 2008 r. przyznającej skarżącemu zasiłek dla bezrobotnych, bowiem w załączonej dokumentacji brak jest zaświadczeń o wynagrodzeniach oraz świadectw pracy na podstawie których możliwe było przyznanie takiego zasiłku. Godzić się bowiem należy zauważyć, że wystarczającym do przyznania skarżącemu wówczas przedmiotowego świadczenia było wylegitymowanie się przez niego stosownym zaświadczeniem o pobieraniu renty z tytułu niezdolności do pracy, a okres jej pobierania w myśl art. 71 ust. 2 pkt. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, jak to wskazano już wyżej, zalicza się do 365 dni o których mowa w art. 71 ust. 3 w/w ustawy. Wskazanie przez organ odwoławczy powyższej wątpliwości nie miało jednak wpływu na prawidłowe rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, tj. utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji odmawiającej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Dlatego też, z wskazanych wyżej przyczyn, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę jako niezasadną.