VIII SA/Wa 670/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Spółka jawna J. K., J. S. – K., T. K. z siedzibą w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...]lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 w związku z art.144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017r., poz.1257, dalej: "kpa"), po rozpoznaniu zażalenia [...]Sp. j. w [...] (dalej także: "skarżący", "Spółka") na postanowienie Prezydenta Miasta [...] (dalej także: "organ I instancji") z dnia [...]maja 2017r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zgłoszone zarzuty na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]obejmującego obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ I instancji prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Spółki na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], obejmującego obowiązek wniesienia opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego w dniu [...]lutego 2013 r. pojazdu o numerze rej. [...]. W toku tego postępowania, wszczętego w dniu [...]kwietnia 2017 r. pobrano przez poborcę od Spółki kwotę [...]zł, realizując tym samym tytuł wykonawczy. W dniu [...]kwietnia 2017 r. Spółka wniosła zarzuty w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, wskazując na art. 33 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.; dalej: "upea"). Wskazała jednocześnie na brak doręczenia upomnienia w trybie art. 15 § 1 upea oraz brak pouczenia w trybie art. 27 § 1 pkt 9 upea o przysługującym w terminie 7 dni prawie zgłoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowieniem z dnia [...]maja 2017 r. wydanym na podstawie art. 34 § 4 upea organ I instancji uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Wskazał w uzasadnieniu postanowienia, iż w aktach postępowania egzekucyjnego znajduje się dowód doręczenia upomnienia, które zostało odebrane w dniu [...]listopada 2016 r. Wbrew twierdzeniom Spółki w tytule wykonawczym znajdującym się w aktach egzekucyjnych zostało zawarte pouczenie o prawie zgłoszenia w terminie 7 dni zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, z którego to prawa Spółka skorzystała. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Spółka. Wskazując na wniesienie zarzutów z art. 33 § 1 pkt 7 upea, prowadzonemu postępowaniu zarzuciła naruszenie art. 15 § 1 upea, art. 27 § 1 pkt 9 upea i art. 13b ustawy o drogach publicznych. Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego i zwrot pobranej kwoty [...]zł. Organ odwoławczy, wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, po czym wskazał, iż przedmiotem niniejszego postępowania są zarzuty zgłoszone przez [...]Sp.j. w prowadzonym wobec niej postępowaniu egzekucyjnym. Dodał przy tym, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią środek zaskarżenia przysługujący jedynie zobowiązanemu, który zgłaszając je może powoływać się na naruszenie istotnych zasad postępowania egzekucyjnego lub niedopuszczalność egzekucji. Mogą one zostać wniesione w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego. Przywołując treść art.33 § 1ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2017r. poz.1201) podniósł, iż zarzuty mogą być wniesione tylko z przyczyn enumeratywnie w nim wymienionych. Organ odwoławczy jednocześnie wskazał, iż skarżąca Spóła podniosła zarzut nieistnienia obowiązku, na skutek okoliczności przedstawionych w zażaleniu, a mianowicie parkowania pojazdu w miejscu nieoznaczonym znakami pionowymi D-44 i poziomymi P-18, P-19, P-20 i P-24 (art. 33 § 1 pkt 1 upea), zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 upea ( art.33 § 1 pkt 7 upea) i zarzut niespełnienia wymogów określonych w art. 27 upea (art.33 § 1 pkt10 upea). SKO podniosło także, iż w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że pojazd którego właścicielem jest Spółka parkowany był w określonym czasie w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu parkingowego. Dlatego w sprawie znalazł zastosowanie art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz.U z 2016r., poz.1440 ze zm., dalej: "ustawa o drogach publicznych", "udp"), stosownie do którego za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 udp pobiera się opłatę dodatkową. Wysokość tej opłaty oraz sposób jej pobierania określane są przez radę gminy, przy czym wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć kwoty [...]zł. Opłatę tą pobiera zarządca drogi. Stanowi ona należność powstającą z mocy prawa. Nie ma więc potrzeby jej ustalania w drodze decyzji. Rada Miejska w [...] w wykonaniu upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w § 2 ust. 4 i § 3 ust. 2 Regulaminu funkcjonowania strefy płatnego parkowania, stanowiącego załącznik nr 2 do uchwały nr 402/2012 z dnia 24 września 2012 r. oraz uchwały z dnia 31 sierpnia 2015 r. nr 180/2015, ustaliła, że parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego (SPPN) wymaga uiszczenia opłaty i umieszczenia biletu kontrolnego wewnątrz pojazdu samochodowego w sposób umożliwiający jego odczytanie z zewnątrz. Nie umieszczenie biletu kontrolnego w sposób wskazany, jak również parkowanie po upływie czasu określonego na bilecie powoduje konsekwencje takie jak stosowane za brak opłaty za parkowanie. Organ odwoławczy wskazał zatem, iż dopóki wymienione przepisy nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego, zarządca drogi uprawniony jest do pobierania opłat parkingowych, a w razie ich nieuiszczenia - także opłat dodatkowych. Uchwały Rady Miejskiej w [...], w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat, są aktami prawa miejscowego i stanowią źródło prawa na terenie [...]. Uchwała nr 180/2015 z dnia 31 sierpnia 2015 r. znajduje się w obrocie prawnym, zaś uchwała nr 402/2012 znajdowała się w obrocie prawnym do czasu wejścia w życie uchwały nr 180/2015 i miała zastosowanie w dacie parkowania przez skarżącą pojazdu bez uiszczonej opłaty. Organ I instancji miał zatem obowiązek stosowania tych uchwał. Kolegium wskazało jednocześnie, iż zgodnie z § 5 ust. 5 powołanego wyżej załącznika do uchwały Rady Miejskiej w przypadku kwestionowania zasadności wystawienia wezwania można wnieść reklamację w terminie 7 dni od dnia wystawienia wezwania. Reklamacje wnosi się do Biura Obsługi Klienta SPPN i w sytuacji uznania reklamacji, obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej wygasa. Wobec powyższego tylko złożenie reklamacji w wymienionym wyżej terminie mogło stanowić podstawę do kwestionowania opłaty dodatkowej. Skarżąca spółka tego nie uczyniła, w związku z czym nie może skutecznie kwestionować egzekwowanego obowiązku. Za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał także zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia. Z akt sprawy wynika bowiem, że upomnienie doręczone zostało w dniu [...]listopada 2016r. upoważnionemu pracownikowi Spółki. Odbiór upomnienia pokwitowała pani M. D.. W aktach sprawy znajduje się również tytuł wykonawczy zawierający pouczenie o prawie zgłoszenia zarzutów do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Tytuł wykonawczy jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma, pokwitowała również pani M. D. w dniu [...]kwietnia 2017r. W tych okolicznościach organ odwoławczy stwierdził, iż zarzuty podniesione przez Spółkę nie zasługują na uwzględnienie. Pismem z dnia [...]sierpnia 2017 r. [...]Sp. j. w [...]wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazane wyżej postanowienie SKO. Wskazała na naruszenie art. 8 § 1 kpa, podnosząc, iż opłata dodatkowa została wyznaczona z naruszeniem prawa, za parkowanie poza wyznaczonymi miejscami. Przedmiotowy samochód nie parkował bowiem w strefie ograniczonego parkowania w rozumieniu art. 13b ust.1 i art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. W miejscu parkowania samochodu brak jest oznakowania poziomego, a poza tym samochód parkował poza oznaczeniem końca parkingu. Nie przestrzeganie tego oznakowania jest powodem braku zaufania do władzy miejskiej w [...]. Z przywołanego przepisu wynika, iż pobieranie opłat w strefach płatnego parkowania jest możliwe jedynie w wyznaczonych miejscach. W wyznaczonych oznakowaniem pionowym D-44 i poziomym P-18, P-19, P-20, P-24. Powołana w postanowieniu Uchwała jest niezgodna z aktem wyższej rangi, to jest z ww. ustawą. W tej sytuacji pozostała argumentacja traci na jakimkolwiek znaczeniu, a tylko zaciemnia obraz. U podstaw skargi leży zaś poczcie braku chęci zrozumienia przedstawianej przez Spółkę argumentacji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "ppsa"). Przypomnieć w tym miejscu należy, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie uznania za niezasadne zgłoszonych przez Spółkę w postępowaniu egzekucyjnym zarzutów. Organ odwoławczy uznał jednocześnie za zasadne odniesienie się do zarzutów znajdujących podstawę prawną w art. 33 § 1 pkt 1, pkt 7 i pkt 10 upea. Wskazał bowiem, iż pojazd był zaparkowany w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu parkingowego i zastosowanie w związku z tym znalazł art. 13f w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych oraz postanowienia § 2 ust. 4 i § 3 ust. 2 Regulaminu funkcjonowania strefy płatnego parkowania, stanowiącego załącznik nr 2 do uchwały nr 402/2012 z dnia 24 września 2012 r., mającej zastosowanie w nienjszej sprawie. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż Spółka nie skorzystała z możliwości wniesienia reklamacji, o której mowa w § 5 ust. 5 ww. Regulaminu. SKO dodało jednocześnie, iż wbrew twierdzeniom skarżącej przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego zostało skarżącej doręczone upomnienie oraz zostało zawarte w tytule wykonawczym pouczenie o prawie i terminie do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, na co wskazują dowody znajdujące się w aktach egzekucyjnych. Spółka w skardze podnosi zaś okoliczności zmierzające do wykazania, że brak jest podstaw do pobrania opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu, z uwagi na to, iż w miejscu parkowania pojazdu brak jest oznakowania poziomego, a ponadto pojazd był zaparkowany poza oznaczeniem końca parkingu. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 upea podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Podstawą zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym może być brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 upea (art. 33 § 1 pkt 7 upea) oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym – wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Jak wynika z art. 34 § 1 upea zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. W uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia 25 czerwca 2007 r., I FPS 4/06, ONSA WSA 2007, nr 5, poz. 112, wskazano, iż wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 upea, w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa reprezentowany przez kierownika statio fisci - naczelnika urzędu skarbowego, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe. Dlatego też w orzecznictwie przyjmuje się, że w wypadku gdy wierzyciel i organ egzekucyjny to jeden i ten sam podmiot, przeprowadzenie postępowania przewidzianego w art. 34 § 1 upea jest oczywiście bezprzedmiotowe, gdyż nie chroni uprawnień zobowiązanego, a prowadzi do przedłużenia czasu trwania postępowania egzekucyjnego (por. wyroki: WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 stycznia 2013 r., I SA/Go 1123/12, LEX nr 1269760, WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2013 r., III SA/Wa 1954/12, LEX nr 1323895). W okolicznościach niniejszej sprawy wierzyciel – Prezydent Miasta [...], jest jednocześnie organem egzekucyjnym, co w świetle przywołanego wyżej utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych stanowi o braku naruszenia przez orzekające w sprawie organy poprzez pominięcie zastosowania procedury z art. 34 § 1 upea, o której mowa wyżej. Odnosząc się zaś do prawidłowości stanowiska orzekających w sprawie organów co do wniesionych zarzutów zauważyć należy, iż trafnie uznają organy bezzasadność wskazywania przez Spółkę na brak doręczenia upomnienia oraz brak pouczenia w tytule wykonawczym o prawie i terminie wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Jak trafnie bowiem wskazano, w aktach egzekucyjnych znajduje się kopia upomnienia Nr [...]z dnia [...]września 2016 r. wskazującego na wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej nr [...]z dnia [...]lutego 2013 r. godz. 12.05 ul. [...] z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego pojazdu [...]nr rej. [...]oraz kopia dowodu doręczenia tego upomnienia, które w dniu [...]listopada 2016 r. zostało odebrane przez osobę upoważnioną – M. D.. Do akt sądowych (karta 26 i 26 v) zostały dołączone ww. kopie potwierdzone za zgodność z oryginałem. Nie ulega zatem wątpliwości, iż podnoszony przez Spółkę zarzut braku doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 7 upea jest niezasadny. Podobnie należy się odnieść do zarzutu braku pouczenia o prawie i terminie wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, wskazanych w art. 33 § 1 pkt 10 upea. W tytule wykonawczym nr [...], który znajduje się w aktach egzekucyjnych, doręczonym w dniu [...]kwietnia 2017 r. zawarto bowiem pouczenie m.in. o możliwości zgłoszenia do organu egzekucyjnego, na podstawie art. 33 § 1 upea w terminie 7 dni od doręczenia odpisu/wydruku tytułu wykonawczego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Spółka z zachowaniem terminu 7 dni wniosła do organu egzekucyjnego zarzuty, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 7 i pkt 10 upea i do tych zarzutów odniósł się organ I instancji. W piśmie zawierającym zarzuty Spółka nie zgłosiła zarzutu nieistnienia obowiązku, podniosła, iż nie potrafi się odnieść do tego czy samochód marki [...]o nr rej. [...]parkował w strefie płatnego parkowania. Okoliczność ta została wskazana w zażaleniu kierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], wniesionym na postanowione organu I instancji, to jest z uchybieniem terminu 7 dni przewidzianym w art. 27 § 1 pkt 9 upea. W tych okolicznościach organ I instancji nie miał możliwości i obowiązku odniesienia się do kolejnego zarzutu, który został wskazany przez Spółkę w zażaleniu. W ocenie Sądu takiego obowiązku nie miał także organ odwoławczy. Zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 upea, o którym mowa został bowiem wniesiony z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia oraz z pominięciem organu egzekucyjnego. Mimo powyższych okoliczności organ odwoławczy odniósł się po powyższego zarzutu i w ocenie Sądu nie stanowi do naruszenia prawa, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego postanowienia. Należy bowiem wskazać, iż postanowienie organu I instancji istotnie należało uznać na zgodne z prawem i utrzymać je w mocy. Ponadto, w szczególności z uwagi na to, iż skarga w niniejszej sprawie została ograniczona do okoliczności wyczerpujących wskazane w art. 33 § 1 pkt 1 upea wskazać należy, iż stanowisko organu odwoławczego co do braku podstaw do uznania nieistnienia egzekwowanego obowiązku jest prawidłowe. Obowiązek ponoszenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania wynika z art. 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13 f ust. 1 i art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych i nie wymaga wydania decyzji w tym przedmiocie. W § 5 ust. 4 i 5 Regulaminu funkcjonowania strefy płatnego parkowania, stanowiącym załącznik do Uchwały Nr 402/2012 Rady Miejskiej w [...], na który powołuje się organ odwoławczy przewidziany został tryb wnoszenia reklamacji, a w wypadku jej nieuwzględnienia - odwołania. Na skorzystanie z możliwości wniesienia reklamacji Spółka nie wskazuje zarówno w skardze, jak i poprzedzającym złożenie skargi postępowaniu. Okoliczności dotyczące miejsca zaparkowania pojazdu, które maja wpływ na powstanie obowiązku poniesienia opłaty, wskazywane przez Spółkę w skardze winny zostać podniesione w reklamacji, o której mowa. Powoływanie się na nie na wybranym przez Spółkę etapie postępowania nie może przynieść oczekiwanego rezultatu. W tych okolicznościach, wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego postanowienia, Sąd po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 ppsa, na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.