VIII SA/Wa 672/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 20 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. Z. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w sprawie ze skargi K. D., W. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia pożyczki z Funduszu Pracy postanawia : zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżących W. M. i K. D. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych w tym kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego i 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem postępowania zażaleniowego Wyrokiem z dnia 17 lutego 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę K. D. i W. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie odmowy umorzenia pożyczki z Funduszu Pracy uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku. W punkcie III zasądził od Wojewody na rzecz skarżących kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Odpis uzasadnienia wyroku został doręczony pełnomocnikowi skarżących w dniu [...] marca 2010 r. Pismem z dnia [...] marca 2010 r. (data nadania) pełnomocnik skarżących wniosła zażalenie na zawarte w pkt III wyroku postanowienie Sądu w przedmiocie zasądzonych kosztów sądowych (w dniu [...] lipca 2010 r. tożsame zażalenie złożyła skarżąca K. D.). Strona skarżąca wskazała, że prawidłową podstawę zasądzenia na rzecz skarżących kosztów zastępstwa procesowego powinien stanowić § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 roku, Nr 163, poz. 1349 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem w sprawie opłat za czynności radców prawnych) i w związku z art. 216 oraz art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a). W związku z powyższym strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia przez jego uchylenie w całości i zasądzenie na rzecz skarżących od organu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości [...] zł, a także zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając zażalenie pełnomocnika skarżących na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd wyjaśnił, że postanowienie o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania sądowego w wyniku uwzględnienia skargi przez wojewódzki sąd wymaga podania w uzasadnieniu orzeczenia podstawy prawnej podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Obowiązek taki wynika z art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku ograniczył się jedynie do wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów, uniemożliwiając tym samym zarówno stronom postępowania jak i Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu poznanie motywów leżących u podstaw tego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżących podstawą obliczenia kosztów zastępstwa procesowego powinna być stawka obliczona według wartości przedmiotu sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż z przepisów powołanych w uzasadnieniu wyroku wynika, iż Sąd I instancji przyjął ogólną stawkę właściwą dla spraw, których przedmiotem nie jest należność pieniężna i które objęte są wpisem stałym. Niemożliwym jest jednak ustalenie w jaki sposób Sąd I instancji doszedł do powyższych wniosków. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji naruszył przepis art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Brak możliwości oceny rozstrzygnięcia Sądu I instancji uniemożliwia jednocześnie odniesienie się do kwestii prawidłowości wysokości zasądzonych kosztów postępowania. Wskazał przy tym, iż ponownie rozpoznając sprawę w zakresie zwrotu kosztów postępowania między stronami, Sąd I instancji obowiązany jest w sposób szczegółowy przedstawić motywy podjętego rozstrzygnięcia, wskazując nie tylko podstawę prawną postanowienia, lecz również ją wyjaśniając w odniesieniu do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Jednocześnie podał, iż brak było podstaw do rozstrzygnięcia wniosków zażaleń o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, bowiem żaden z przepisów p.p.s.a i nie przewiduje możliwości orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny o zwrocie między stronami kosztów tego postępowania w przypadku uwzględnienia zażalenia. Jednakże koszty jakie wiązały się z wniesieniem przez stronę skarżącą zażalenia były kosztami niezbędnymi dla celowego dochodzenia praw strony i jako takie podlegają zasądzeniu na podstawie art. 200 p.p.s.a. Tak więc również te koszty (zarówno wpis sądowy od zażalenia jak i koszty zastępstwa procesowego) powinny stać się przedmiotem ponownego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustala się na podstawie przepisów powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Wspomniane rozporządzenie w § 14 ust. 2 określa stawki minimalne w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji. Punkt 1 lit. a tego przepisu określa zasady obliczenia stawki minimalnej w sprawie, której przedmiotem jest należność pieniężna, natomiast pkt 1 lit. c wskazuje sztywno, że w innych sprawach stawka ta wynosi 240 zł. Istotnym dla rozpoznania niniejszej sprawy jest ustalenie, którą z wyżej określonych stawek należy zastosować. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga K. D. i W. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie odmowy umorzenia pożyczki z Funduszu Pracy. Zgodnie z art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. przedmiotem zaskarżenia przed sądami administracyjnymi są akty i czynności albo bezczynność organów, które poddawane są kontroli z punktu widzenia legalności tj. zgodności z prawem. Te akty i czynności, w tym decyzje administracyjne, mają swój określony przedmiot którego dotyczą, o którym orzekają, rozstrzygają i ze względu na ten swój określony przedmiot są zaskarżane do sądu administracyjnego. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2005 r. orzekały o odmowie umorzenia pożyczki z Funduszu Pracy. Zaskarżenie decyzji w przedmiocie odmowy umorzenia pożyczki nie oznacza zatem, że przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (kwota tej pożyczki) oraz, że w takiej sprawie sądowoadministracyjnej występuje wartość przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 215 i 216 p.p.s.a. W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie 240 zł. Stosownie natomiast do postanowień § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym 120 zł. Mając na względzie powyższe, należało przyznać skarżącym kwotę 360 zł, w tym z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa sądowego w wysokości 240 zł. oraz kwotę 120 zł. z tytułu postępowania zażaleniowego. W tym stanie sprawy, Sąd działając na postawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i 2 lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, orzekł jak w sentencji postanowienia.