VIII SA/Wa 678/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz, Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Protokolant Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej na zakup domu jednorodzinnego, po wznowieniu postępowania oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia 4 lipca 2007 r., Komendant Powiatowy Policji w S. działając w trybie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa), w związku z art. 94 ust. 1 i 2, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277, dalej jako ustawa o Policji) oraz § 1, § 3 ust. 1 i 2 pkt 2, § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. z 2001 r., Nr 131, poz. 1468 ze zm., dalej jako rozporządzenie MSWiA w sprawie pomocy finansowej) uchylił własną decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. o przyznaniu P. K. pomocy finansowej na zakup domu jednorodzinnego w kwocie [...] zł. i odmówił przyznania prawa do wnioskowanej pomocy. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dacie złożenia wniosku przez P. K. w sprawie przyznania pomocy finansowej na kupno domu jednorodzinnego w miejscowości L. [...], tj. [...] lutego 2004 r., małżonka policjanta – I. K. stała się właścicielką innego lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości S., przy ul. P. [...], powierzchniowo odpowiadającemu co najmniej przysługującej wnioskującemu policjantowi powierzchni mieszkalnej. Fakt ten nie był znany organowi w dacie wydania decyzji o przyznaniu pomocy finansowej ( tj. [...] marca 2004 r. ), a stanowił przesłankę negatywną do przyznania P. K. wnioskowanej pomocy finansowej, stosownie do przepisu art. 95 ust. 1 pkt. 3 ustawy o Policji. Od powyższej decyzji P. K. odwołał się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. W odwołaniu podniósł, że w chwili składania wniosku nie wiedział, że babka małżonki umową darowizny przekazała jej lokal mieszkalny w S. przy ul. P. [...]. Wskazał, że małżonka do dnia [...] lutego 2004 roku była zameldowana w jego miejscu zamieszkania, tj. w L., w miejscu w którym do chwili obecnej faktycznie zamieszkuje. Ponadto, zdaniem odwołującego się nie została spełniona przesłanka z art. 95 ustawy o Policji dotycząca "posiadania domu lub lokalu", gdyż małżonka, co prawda otrzymała lokal, ale jednocześnie zgodnie z wolą darczyńcy ustanowiona została służebność osobista polegająca na prawie dożywotniego, bezpłatnego zamieszkiwania darczyńcy w całym lokalu. Dodał, że obecnie cała rodzina zamieszkuje wspólnie z nim w lokalu, który zakupił wspólnie z żoną, a który był i jest przeznaczony za zaspokajanie ich potrzeb mieszkaniowych. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...][...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S.. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż P. K. pełni służbę w Policji od dnia [...] lutego 1994 roku. Funkcjonariuszem w służbie stałej został mianowany w dniu [...] lutego 1997 roku. Na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w S. nr [...] z [...] marca 2004 roku, po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lutego 2004 roku odwołującemu się została przyznana pomoc finansowa na zakup domu jednorodzinnego w miejscowości L. [...]. Wypłaty pomocy dokonano jednorazowo, po uprawomocnieniu się przedmiotowej decyzji. W dniu [...] czerwca 2007 roku P. K. przedstawił akt notarialny - umowę darowizny Rep. A [...] z dnia [...] lutego 2004 roku, z którego wynika, że jego żona – I. K. stała się właścicielką stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. P. [...] w S. Lokal ten, jak wynika z zaświadczenia Zarządu Budynków Komunalnych "[...]" w S. posiada powierzchnię użytkową [...] m.kw., powierzchnię mieszkalną (pokoi) [...] m.kw. i jest zgodny z przysługującymi policjantowi trzema normami zaludnienia. Fakt ten stanowił okoliczność negatywną do przyznania pomocy finansowej, jednak w dniu złożenia wniosku przez P. K., jak i w dacie wydania decyzji o przyznaniu pomocy finansowej, nie był organowi znany. Biorąc powyższe pod uwagę Komendant Powiatowy Policji w S. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 roku, nr [...] zasadnie wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przyznania pomocy finansowej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2004 roku. W dalszej części uzasadnienia swojej decyzji, organ II instancji przytoczył brzmienie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Stosownie do art. 94 ust. 1 w/w ustawy policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego, na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Lokalu mieszkalnego, a tym samym pomocy finansowej nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający, co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub mieszkalno – pensjonatowy, jak również w sytuacji, gdy lokal taki posiada małżonek. W konkluzji uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił całkowicie argumentację organu I instancji, że wejście w posiadanie przez żonę skarżącego na prawach własności, lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość nr [...] przy ul. P. [...] w S. w tym samym dniu, w którym P. K. złożył wniosek w sprawie przyznania pomocy finansowej, stanowi okoliczność negatywną do przyznania wnioskowanej pomocy. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się P. K., który pismem z dnia [...] września 2007 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego wnosząc o jej uchylenie, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi w całości podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podniósł, że skoro skorzystał z pomocy na nabycie lokalu mieszkalnego na współwłasność z osobą, z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe oraz wspólnie z nią zamieszkuje i w ten sposób realnie zaspokojone zostały jego potrzeby mieszkaniowe, brak jest podstaw do zwrotu udzielonej pomocy finansowej. Jest to tym bardziej uzasadnione, że w chwili składania wniosku te potrzeby nie były zaspokojone i małżonka nie posiada innego lokalu by wspólnie mogli w nim zamieszkać. Zdaniem skarżącego własność lub zameldowanie w innym miejscu nie przesądza o spełnieniu przesłanki z art. 95 ust. 1 ustawy o Policji. Nadto, otrzymany przez jego małżonkę na podstawie darowizny lokal wymagał remontu, który do dnia dzisiejszego nie został przeprowadzony. W tej sytuacji, z oczywistych względów jego małżonka nie posiadała i nie posiada tego lokalu. Bezsporną zaś okolicznością jest, że jego małżonka wraz z ich dzieckiem zamieszkuje w domu, na który otrzymał pomoc finansową. Interpretacja przez organ art. 95 ustawy o Policji, sprowadzająca się do przyjęcia, że własność lokalu, bez jego posiadania, wyklucza przyznanie pomocy finansowej stosownie do art. 94 w/w ustawy, jest zaś niezgodna z intencją ustawodawcy. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2007 r. zapadłym w sprawie o sygnaturze akt VIII SA/Wa 550/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]. Na skutek skargi kasacyjnej skarżącego od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2009 r. zapadłym w sprawie o sygnaturze akt I OSK 1375/08, nie zajmując merytorycznego stanowiska w sprawie, uchylił zaskarżony wyrok z przyczyn proceduralnych, przekazując sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia stwierdził, że skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy ( nieważność postępowania ), co w konsekwencji skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku. Wskazał, że skarżący w postępowaniu przed sądem I instancji został pozbawiony możliwości obrony swoich praw. Powiadomienie o terminie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie zostało wysłane na adres wskazany w skardze i w związku z nieobecnością skarżącego było dwukrotnie awizowane, jednakże zwrotu przesyłki dokonano już w siódmym dniu terminu wyznaczonego do odbioru pisma. Tym samym dokonana przez sąd I instancji ocena prawidłowości doręczenia spornego powiadomienia była błędna, bowiem realizacja konstytucyjnej zasady prawa do sądu wymaga, aby po bezskutecznym upływie pierwszego siedmiodniowego terminu na odebranie przesyłki dokonano ponownego jej wysłania na ten sam adres i aby mogło ono zostać odebrane w "nowym" siedmiodniowym terminie, zaś ten tryb nie został wyczerpany, bowiem zwrot przesyłki nastąpił w dniu, kiedy siedmiodniowy termin drugiego awizowania był jeszcze otwarty. Przedwczesny zwrot korespondencji do nadawcy uniemożliwia przyjęcie założenia, że pomimo nieobecności skarżącego zawiadomienie o rozprawie zostało mu skutecznie doręczone. Skoro zaś postępowanie przed sądem I instancji jest nieważne, to ocena zasadności podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia przez ten sąd przepisów prawa materialnego, jest niemożliwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. ( Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270, ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jak stanowi przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd ponownie rozpoznając sprawę, mając na uwadze powyższe kryteria, nie znalazł podstaw by uwzględnić skargę. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. Organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Problematyka związana z uprawnieniami funkcjonariuszy Policji do uzyskania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego uregulowana została w Rozdziale 8 ustawy o Policji. Znajdują się tam też regulacje dotyczące następujących form pomocy mieszkaniowej: prawa do lokalu mieszkalnego, prawa do równoważnika pieniężnego w przypadku nie posiadania lokalu mieszkalnego, prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu. Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Uprawnienie powyższe może być zrealizowane przez przydzielenie lokalu z zasobów, o których mowa w art. 90 ust. 1 powołanej ustawy. W sytuacji gdy policjant nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych określonych w art. 88 ust. 1, może ubiegać się o pomoc finansową na uzyskanie takiego lokalu, a do czasu zaspokojenia tych uprawnień otrzymuje obligatoryjnie równoważnik za brak lokalu mieszkalnego, przewidziany w art. 92 ust. 1 powołanej wyżej ustawy. Pomoc ta została wprowadzona w interesie służby, z uwagi na dyspozycyjność funkcjonariuszy Policji. Z przepisem art. 88 ust. 1 koresponduje przepis art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o Policji wyłączający z grona policjantów, którym przydziela się lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej tych policjantów, którzy posiadają odpowiedni lokal mieszkalny, lub których małżonek posiada taki lokal. Zasadniczą formą realizacji uprawnień mieszkaniowych policjantów jest więc przydział odpowiedniego lokalu mieszkalnego z zasobów wymienionych w art. 90 ustawy o Policji. Zgodnie zaś z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Z treści przywołanego unormowania wynika zatem jednoznacznie, że świadczenie stanowiące przedmiot niniejszej sprawy jest alternatywną formą zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych policjanta, zmierzającą do tego samego celu, co uprawnienie określone w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. O nabyciu prawa do pomocy finansowej nie decyduje bowiem wyłącznie przepis art. 94 ust. 1 ustawy o Policji ( gdyby tak było osoba np. będąca właścicielem kilku domów lub mieszkań byłaby uprawniona do pomocy finansowej, jeżeli tylko nie otrzymała lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji). Zdaniem Sądu, nie budzi zatem wątpliwości, że istnienie przesłanek wyłączających przyznanie lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, wymienionych w treści art. 95 ust. 1 ustawy o Policji, uniemożliwia także przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie mieszkania. Przepis art. 94 ust. 1 ustawy o Policji łączy się ściśle z art. 95 tej ustawy i wyraża się w tym, że pomoc finansowa przysługuje tylko temu policjantowi, który nie uzyskał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a powinien był taki lokal uzyskać. Dlatego też wbrew twierdzeniom skarżącego, przepisu art. 94 ust. 1 ustawy o Policji nie można interpretować rozszerzająco i w oderwaniu od innych przepisów, w szczególności art. 88 i 95 tej ustawy. Powyższe stanowisko Sądu nie jest odosobnione, albowiem pogląd taki prezentował Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyrokach: z dnia 12.10.1990 r. sygn. I SA 1712/98, z dnia 9.01.2002 r., sygn. akt I SA 708/00, a także w uchwale siedmiu sędziów z dnia 29.03.1999 r., sygn. OPS 1/99 (publ. ONSA nr 3 poz. 77 z 1999 r.). Również Trybunał Konstytucyjny, orzekając o zgodności z Konstytucją RP art. 94 ust. 1 i art. 95 ustawy o Policji (wyrok z dnia 14.05.2001 r. SK 1/00; opubl. OTK 2001/4/84) w uzasadnieniu wyroku wywiódł, m in., że inne jest prawo policjantów ubiegających się o pomoc finansową na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych, jeżeli mieszkania nie posiadają a inne tej grupy funkcjonariuszy, która ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Przyznanie pomocy finansowej tylko pierwszej grupie w/w funkcjonariuszy jest uzasadnione przepisami ustawy o Policji i nie stanowi naruszenia zasady równego traktowania funkcjonariuszy policji wobec prawa. Pomocy finansowej dotyczy również rozporządzenie MSWiA w sprawie pomocy finansowej, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 94 ust. 2 ustawy o Policji. Jednak ten akt jako akt wykonawczy nie reguluje przesłanek nabycia prawa do pomocy finansowej, te uregulowane są w ustawie o Policji, reguluje natomiast szczegółowe zasady przyznawania, cofania oraz zwracania pomocy finansowej. Stąd też możliwość nabycia prawa do pomocy finansowej należy oceniać wyłącznie na podstawie art. 94 w związku z art. 88, art. 89, art. 95 ustawy o Policji. Przepisy te mają wprost zastosowanie do policjantów starających się o uzyskanie pomocy finansowej. Należy zauważyć, że pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego nie jest świadczeniem pieniężnym należnym każdemu funkcjonariuszowi, ale tylko tym, którzy mają niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Jest to zatem forma zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych policjantów funkcjonująca obok podstawowej formy jaką jest prawo do lokalu mieszkalnego. Tak więc, uprawnienie policjanta do otrzymania lokalu, a tym samym, do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu, nie ma charakteru bezwzględnego, powiązane jest bowiem z przesłanką niezaspokojenia potrzeby mieszkaniowej funkcjonariusza (patrz – wyrok NSA z dnia 26.10.2006 r. sygn. akt I OSK 1414/05). W pierwszej kolejności przysługuje policjantowi prawo do lokalu mieszkalnego realizowane jako przydzielenie takiego lokalu, a dopiero gdy przydziału nie dokonano, policjantowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny lub pomoc finansowa. Pomoc finansowa na uzyskanie lokalu jest konsekwencją niezrealizowania uprawnienia policjanta prawa do lokalu. Warunek przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu należy wiązać tylko z taką sytuacją, w której policjant spełnia warunki do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, o jakim mowa w art. 90 ustawy o Policji, na podstawie decyzji administracyjnej, lecz lokalu takiego nie otrzyma. Jeśli zaś policjant ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, to nie spełnia on ustawowych warunków do uzyskania prawa określonego w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. W konsekwencji nie spełnia również niezbędnej przesłanki przyznania pomocy finansowej, tj. niezrealizowania prawa do lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 90 ustawy o Policji (patrz - wyrok NSA z dnia 25.08.2005 r., sygn. akt OSK 1957/04). Warunek przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu lub domu należy bowiem wiązać z taką sytuacją, w której policjant spełniałby warunki do uzyskania lokalu mieszkalnego zgodnie z zasadami określonymi w art. 88-90 ustawy o Policji, ale równocześnie nie zachodziłaby żadna z przesłanek o których mowa w art. 95 ust. 1 pkt. 1-4 ustawy (istotny w rozpoznawanej sprawie jest pkt. 3 - pomocy finansowej nie przydziela się policjantowi, którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom), albowiem wystąpienie jednej z nich powoduje, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie można przydzielić (patrz – wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 .04.2007 r. sygn. akt III SA/Kr 958/06). Pomoc w zakresie zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych policjantów ma bowiem jedynie charakter subsydiarny, pomocniczy, związany z należytym funkcjonowaniem organów bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie ma zaś ogólnego charakteru zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wszystkich policjantów. Jeśli bowiem policjant (albo jego małżonek) posiada mieszkanie w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, cel przepisu jest osiągnięty i nie powstaje prawo do lokalu, ani też prawo do pomocy finansowej. Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Należy bowiem zauważyć, że w momencie składania wniosku o pomoc finansową, tj. [...] lutego 2004 r., jak i dacie jej przyznania ([...] marca 2004 r. ), małżonka skarżącego była już właścicielką lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w S. przy ul. P.. Przedmiotowy lokal, małżonka skarżącego otrzymała bowiem na podstawie umowy darowizny, co potwierdza akt notarialny Rep. A [...], w dniu [...] lutego 2004 roku. Zatem skarżący nie spełniał już w/w dniu przesłanek do ubiegania się o przydział lokalu na podstawie decyzji administracyjnej, gdyż jego współmałżonka posiadała lokal mieszkalny, o czym stanowi art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Bez znaczenia dla odmowy pomocy określonej w art. 94 ust. 1 ustawy pozostaje okoliczność, że mieszkanie, które otrzymała małżonka skarżącego wymagało remontu. Brak wykonania remontu w lokalu nie jest bowiem przeszkodą do jego zamieszkania, ponieważ lokal ten nie został wyłączony z użytkowania. Odnosząc się do podniesionej przez skarżącego kwestii "posiadania" należy zauważyć, że zgodnie z art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (Dz. U. z dnia 18 maja 1964 r., nr 16, poz. 93 ze zm.) – dalej kc, posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Ponadto zgodnie z art. 337 k.c. posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne. W tej sytuacji, wobec faktu że posiadanie jest stanem faktycznego władztwa nad rzeczą, mogłoby powstać wrażenie utraty posiadania przez posiadacza w przypadku braku faktycznego władania nią. Dla usunięcia wątpliwości słusznie postanowił ustawodawca, że posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne (por. Komentarz E. Gniewek, Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze, 20). Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie posiadanie poparte jest określonym tytułem prawnym – aktem własności (akt notarialny z dnia [...] lutego 2004 roku, Rep. A [...]). Wobec powyższego stanowi jedynie element określonego prawa podmiotowego, dla którego nie jest istotne faktyczne władanie rzeczą. Własność obejmuje uprawnienie do posiadania rzeczy, uprawnienie do korzystania z rzeczy i uprawnienie do rozporządzania rzeczą. Tym samym posiadanie jest naturalną cechą prawa własności. Konkludując, należy stwierdzić, że organy obu instancji dokonały prawidłowej interpretacji przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji.