VIII SA/Wa 679/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu w dniu 7 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku Z. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z [...] lipca 2016 r. (data złożenia skargi w organie odwoławczym) Z. K. (skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ww. wniosek podała, że wziąwszy pod uwagę zarówno ewentualny nakład środków na budowę drogi, jak również czas trwania ewentualnych postępowań w tym zakresie oraz w zasadzie niemożliwość bądź wysoką kosztochłonność przywrócenia przedmiotowego pasa gruntu do stanu poprzedniego, czyli sprzed wybudowania drogi, zasadnym jest uniemożliwienie realizacji spornej inwestycji do czasu rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. Zdaniem skarżącej, zrealizowanie spornej inwestycji (drogi) przed wydaniem orzeczenia w sprawie narazi mieszkańców ulicy, przy której zostanie ona zrealizowana, na uciążliwości związane z jej wykonywaniem, licząc się z tym, że przywrócenie do stanu poprzedniego może nie być całkowicie, a nawet częściowo możliwe. Uważa, że realizacja tego rodzaju inwestycji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, jak również stoi w sprzeczności z interesami mieszkańców okolicy, bowiem każda nieruchomość położona wzdłuż planowanej inwestycji ma zapewniony dogodny dojazd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Nadto, udzielenie stronie skarżącej ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny jest możliwe wyłącznie w razie wykazania przez nią, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie zwrócić należy uwagę, że zaskarżona decyzja, której wstrzymania domaga się skarżąca, zapadła w postępowaniu o specyficznym charakterze, regulowanym przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2031). Niewątpliwie analiza przepisów tej ustawy wskazuje, że jej unormowania mają charakter specjalny, zaś jej celem jest zdecydowane uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, co (jak wskazano w uzasadnieniu do projektu tej ustawy) stanowi warunek konieczny do wyraźnego przyspieszenia procesu budowy tych dróg. Opisany cel ustawy realizuje się w szczególności poprzez uproszczenie procedur administracyjnych, możliwość nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, obowiązek rozpatrzenia odwołania od decyzji w terminie czternastu dni, a skargi do sądu administracyjnego w terminie dwóch miesięcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że wstrzymanie wykonania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej byłoby istotnym zaburzeniem procesu inwestycyjnego drogowego i jednocześnie w sposób rażący naruszałoby interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięć przewidzianych specustawą drogową (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 61/09; z 23 września 2010 r., sygn. akt I OZ 705/10; z 27 września 2012, sygn. akt II OZ 818/12; z 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II OZ 1128/13; a także postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku: z 17 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 153/14; z 14 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 312/15; postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1555/10; z 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1450/10 – niepublikowane). Nie budzi przy tym wątpliwości, że instytucja wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonej decyzji nie ma charakteru obligatoryjnego, albowiem sąd może odmówić wstrzymania wykonania w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., jak i wówczas, gdy uwzględnieniu wniosku sprzeciwia się interes społeczny, a udzielenie stronie ochrony tymczasowej spowodowałoby zagrożenie interesu publicznego, o którego realizację chodzi w niniejszej sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 289/11, LEX nr 783718). Istotnym jest, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, strona skarżąca musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt OZ 1236/14, LEX nr 1624317). Zdaniem Sądu, skarżąca nie wykazała, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające uwzględnienie jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, wniosek ten nie został bowiem poparty żadnymi szczególnymi okolicznościami, które mogłyby uzasadnić wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wydanej w sprawie dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Na podstawie przepisów powołanej ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, z uwagi na specyficzne okoliczności podjęcia tego aktu oraz cele, jakie ma on realizować, interesowi społecznemu i gospodarczemu przyznano prymat nad słusznym interesem strony z uwagi na konieczność zapewnienia szybkiej i skutecznej budowy dróg publicznych. Regulacje zawarte w tej ustawie istotnie ograniczają możliwość udzielenia ochrony tymczasowej poprzez bardziej restrykcyjną ocenę sytuacji strony w takim przypadku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II OZ 1356/14 oraz z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 42/13 – niepublikowane). Jednocześnie Sąd wskazuje, że rozstrzygnięcie niniejszym postanowieniem o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie wyłącza możliwości udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej na dalszym etapie postępowania sądowego. Przepis art. 152 § 1 p.p.s.a. stanowi bowiem, że w razie uwzględnienia skargi zaskarżony akt nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.