VIII SA/Wa 679/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...]lipca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. w [...] (dalej: skarżąca, spółka, strona) jest, wydane na podstawie art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 j.t. z późn. zm., dalej: kpa) postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: organ odwoławczy, SKO, Kolegium) z [...] lipca 2019 r. znak: [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżącej od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej: organ I instancji, Wójt) z [...] grudnia 2018 r. znak: [...]. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: Decyzją Wójta z [...] grudnia 2018 r. znak: [...] ustalono warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...] Obręb [...]. Powyższa decyzja nie została skierowana do skarżącej. Pismem z 28 grudnia 2018 r. Wójt poinformował spółkę, że nie przysługuje jej status strony w postępowaniu zakończonym ww. decyzją z [...] grudnia 2018 r. Odwołanie od ww. decyzji Wójta skarżąca wniosła 16 stycznia 2019 r. Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. znak: [...] Kolegium stwierdziło, że odwołanie skarżącej od decyzji organu I instancji [...] grudnia 2018 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Organ ustalił, że skarżąca nie złożyła odwołania w terminie liczonym dla innych stron. Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek, ostatniej ze stron decyzję doręczono 31 grudnia 2018 r. Zatem ostatnim dniem na skuteczne złożenie odwołania był 14 stycznia 2019 r. Na skutek wniesionej przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi wyrokiem z 15 maja 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 341/19, Sąd ten uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w art. 134 kpa przewidziano dwie odrębne sytuacje procesowe: niedopuszczalność odwołania i wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Jednocześnie przyjęta została kolejność, w jakiej organ odwoławczy powinien dokonać kontroli zachowania warunków formalnych odnośnie wniesionego odwołania. Ma ona doniosłe znaczenie prawne, gdyż kontrola zachowania terminu może nastąpić dopiero po rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy kwestii dopuszczalności odwołania. W sytuacji stwierdzenia przez organ odwoławczy, że osobie wnoszącej odwołanie nie przysługuje przymiot strony możliwe są dwa rozstrzygnięcia procesowe: stwierdzenie niedopuszczalności odwołania (art. 134 kpa) lub umorzenie postępowania odwoławczego (art. 138 § 1 pkt 3 kpa). Dodatkowo Sąd stanął na stanowisku, że gdy odwołanie wnoszone jest przez osobę, która nie brała udziału w postępowaniu w I instancji, która nie wniosła odwołania w terminie otwartym dla innej strony postępowania to jeśli od tej decyzji nie zostało wniesione odwołanie przez jedną ze stron i decyzja ta uprawomocniła się wskutek upływu terminu odwoławczego, podmiot, który nie uczestniczył w postępowaniu, a jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa albo w świetle przepisów szczególnych, nie ma prawa do wniesienia odwołania. Wówczas organ odwoławczy powinien na podstawie art. 134 kpa stwierdzić niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych, bowiem dotyczy ono decyzji już ostatecznej. Po upływie terminu do wniesienia odwołania stronie pominiętej w postępowaniu przysługuje jedynie wniosek o jego wznowienie, gdy bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] lipca 2019 r. SKO stwierdziło niedopuszczalność odwołania spółki od decyzji organu I instancji z [...] grudnia 2018 r. Kolegium ponownie rozpatrując sprawę stwierdziło, że skarżąca nie została uznana za stronę w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Ponadto od decyzji o warunkach zabudowy nie zostało wniesione odwołanie przez żadną ze stron, której decyzję doręczono. W takiej sytuacji decyzja ta stała się ostateczna się wskutek upływu terminu odwoławczego. W konsekwencji zasadnym stało się stwierdzenie niedopuszczalności odwołania spółki z przyczyn przedmiotowych. Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że w sytuacji gdy uprawnienie do wniesienia odwołania ma więcej niż jeden podmiot, a podlegająca zaskarżeniu decyzja nie została doręczona im wszystkim, przyjmuje się, że termin do wniesienia odwołania dla podmiotu pominiętego biegnie od dnia doręczenia decyzji podmiotowi, któremu zapewniono udział w postępowaniu, w przypadku gdy w różnych datach doręczono decyzję więcej niż jednemu takiemu podmiotowi - od najpóźniejszej daty doręczenia decyzji. Natomiast w razie nieskorzystania przez stronę z odwołania w terminie 14- dniowym, decyzja staje się ostateczna niezależnie od tego, czy organ doręczył ją wszystkim stronom. W takich przypadkach ochronę interesu podmiotu, któremu nie doręczono decyzji, zapewnia instytucja wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Skargę na ww. postanowienie wniosła spółka zarzucając naruszenie: 1. art. 134 kpa w zw. z art. 129 § 2 i art. 109 § 1 kpa poprzez błędne przyjęcie, że upłynął termin do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy skarżącemu (który od początku postępowania brał w nim udział) nigdy nie doręczono decyzji I Instancji, a tym samym również nie mógł bezskutecznie upłynąć dla skarżącego termin do wniesienia odwołania; 2. art. 28 kpa polegające na odmowie przyznania wnioskodawcy przez organ odwoławczy przymiotu strony, w sytuacji gdy sprawa dotyczyła jego interesu prawnego, a które to naruszenie wynikało z wadliwego przyjęcia przez organ odwoławczy, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania ponieważ należąca do niego nieruchomość nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji, a zakres oddziaływania inwestycji zamknie się w granicy działki przeznaczonej pod inwestycję - podczas gdy ustalenie takie jest nadmiernym uproszczeniem i pomija, że decyzja I Instancji nie określa ściśle miejsca usytuowania budynku jednorodzinnego, co w praktyce oznacza, że budynek ten może zostać usytuowany niemal w dowolnym miejscu na terenie inwestycyjnym, z ograniczeniami natury faktycznej wynikającymi z już istniejącej zabudowy a zatem nieruchomość wnioskodawcy może znajdować się w obszarze oddziaływania tej inwestycji; 3. art. 28 kpa i art. 109 § 1 kpa polegające na błędnym przyjęciu przez organ odwoławczy, że decyzja I Instancji została doręczona ostatniej ze stron postępowania 31 grudnia 2018 r., podczas gdy faktycznie decyzja I Instancji nigdy nie została dostarczona skarżącemu, który również był stroną tego postępowania i brał w nim udział, a skarżący statusu takiego nie utracił wyłącznie na skutek pisma organu I Instancji z 28 grudnia 2018 r., sporządzonego i doręczonego skarżącemu 4 stycznia 2018 r., tj. po dniu rzekomego dostarczenia decyzji Wójta ostatniej ze stron, a którym to pismem zawiadomiono skarżącego o odmowie przyznania mu statusu strony; 4. art. 28 kpa w zw. z art. 123 § 1 i § 2 kpa w zw. z art. 129 § 2 kpa polegające na nieuwzględnieniu - przy ocenie zachowania terminu do wniesienia odwołania -, że postępowanie pierwszoinstancyjne było prowadzone z udziałem skarżącego w charakterze strony, a (ii) pismo informujące o odmowie przyznania takiego statusu zostało sporządzone i doręczone skarżącemu przez organ I Instancji już po wydaniu decyzji I instancji, a nadto (ii) pismo takie miało formy postanowienia o odmowie przyznania statusu strony i dopuszczenia do udziału w postępowaniu, a co za tym idzie skarżący na jego podstawie nie mógł zostać pozbawiony uprawnień strony - a które to naruszenie skutkowało błędną oceną, iż odwołanie zostało wniesione z przekroczeniem terminu do jego wniesienia, podczas gdy termin taki nigdy nie upłynął, ponieważ nigdy nie rozpoczął swojego biegu. Nadto z ostrożności procesowej zarzucił naruszenie: 5. art. 145 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art 148 § 1 i § 2 kpa polegające na odmowie uznania odwołania skarżącego za ewentualny wniosek o wznowienie postępowania, w sytuacji, gdy organy te uznały, że odwołanie skarżącego zostało wniesione po terminie zaś skarżącemu mógłby ewentualnie przysługiwać wniosek o wznowienie postępowania; 6. art. 6 kpa w zw. z art. 8 § 1 i 52 kpa w zw. z art. 9 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa polegające na zaniechaniu poinformowania skarżącego przez organ odwoławczy o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków, a także na zaniechaniu wezwania skarżącego przez do jednoznacznego określenia czy odwołanie nie stanowi w istocie wniosku o wznowienie postępowania, a które to zaniechania stanowiły naruszenie zasady legalizmu oraz zasady prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej w sposób budzący zaufanie uczestnika postępowania do władz publicznych oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu; 7. art. 156 § 1 pkt 2 kpa z zw. z art. 157 § 1 i § 2 kpa polegające na zaniechaniu oceny przez organ odwoławczy istnienia ewentualnej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji I Instancji, a w tym możliwości rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącego w powyższym trybie nadzwyczajnym; 8. art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa polegające na zaniechaniu ustalenia przez SKO okoliczności istotnych dla sprawy, w tym w szczególności związanych z trybem (nadzwyczajnym lub zwykłym) właściwym do rozpatrzenia środka wniesionego przez skarżącego; 9. art. 134 kpa polegające na wydaniu przez Kolegium zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy brak było podstaw prawnych i faktycznych do jego wydania W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tej regulacji jest art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 j.t. ze zm.; dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczą kwestią sporną w niniejszym postępowaniu było określenie początku biegu terminu do wniesienia przez skarżącego odwołania od decyzji Wójta z [...] grudnia 2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Zdaniem SKO w sytuacji gdy uprawnienie do wniesienia odwołania ma więcej niż jeden podmiot, a podlegająca zaskarżeniu decyzja nie została doręczona im wszystkim, przyjmuje się, że termin do wniesienia odwołania dla podmiotu pominiętego biegnie od dnia doręczenia decyzji podmiotowi, któremu zapewniono udział w postępowaniu, a w przypadku gdy w różnych datach doręczono decyzję więcej niż jednemu takiemu podmiotowi - od najpóźniejszej daty doręczenia decyzji. Według skarżącego z uwagi na niedoręczenie decyzji, termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 129 kpa odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zgodnie zaś z art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z przepisu tego wynika dla organu odwoławczego obowiązek ustalenia w postępowaniu wstępnym, tj. poprzedzającym merytoryczne rozpoznanie sprawy, w pierwszej kolejności, dopuszczalności odwołania, a następnie zachowania terminu do jego wniesienia. Postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie ma charakteru merytorycznego, lecz jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie nie może zostać rozpoznane. Przedmiot badania Sądu ograniczał się zatem jedynie do skontrolowania legalności orzeczenia o niedopuszczalności odwołania, natomiast nie obejmował oceny co do podniesionych w skardze zarzutów merytorycznych odnoszących się do kwestionowanej decyzji Wójta z [...] grudnia 2018 r., w tym także prawidłowości ustalenia przez organ I i II instancji kręgu stron postępowania. W ocenie Sądu, podzielić należy stanowisko Kolegium, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania wobec wniesienia przez skarżącego - który nie brał udziału w postępowaniu objętym decyzją Wójta z [...] grudnia 2018 r. - odwołania po upływie terminu do złożenia tego środka zaskarżenia przez strony postępowania. Podkreślić bowiem trzeba, że w art. 16 § 1 kpa ustanowiona została zasada trwałości decyzji, jak również pewności obrotu prawnego. Wedle tego przepisu decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia trafnie odnotował organ odwoławczy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, iż stwierdzenie niedopuszczalności odwołania jest właściwym sposobem zakończenia postępowania w sytuacji, gdy odwołanie podmiotu, który nie brał udziału w postępowaniu, zostało wystosowane po upływie terminu na wniesienie tego środka zaskarżenia przez strony postępowania. Warunkiem skuteczności czynności procesowej w postaci wniesienia odwołania jest bowiem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Konsekwencją niezłożenia odwołań przez strony postępowania, podobnie jak uchybienia ustawowemu terminowi (powodujące bezskuteczność odwołania), jest wskazana wyżej ostateczność decyzji. Natomiast złożenie odwołania przez podmiot mający przekonanie o posiadaniu przymiotu strony po upływie terminu dla stron postępowania, nie powoduje, że decyzja objęta odwołaniem "odzyskuje" przymiot nieostateczności. Przyjęcie bowiem innej interpretacji powodowałoby, że w każdym czasie - nawet po wielu latach od doręczenia decyzji stronom postępowania biorącym w nim udział - decyzja administracyjna, która uznawana była za ostateczną, a więc mogła być podstawą dalszych czynności prawnych i faktycznych, mogłaby być w wyniku postępowania odwoławczego uchylona. Taka możliwość nie zasługuje na akceptację z uwagi na potrzebę ochrony pewności prawa (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2016 r., II OSK 1067/14, CBOSA). Mając na uwadze powyższe Sąd ocenił, że Kolegium prawidłowo uznało, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi niedopuszczalność odwołania. Odnosząc się do podnoszonej przez pełnomocnika skarżącego kwestii nierozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania Sąd wskazuje, że jak słusznie zauważył WSA w Krakowie w wyroku z 17 stycznia 2013 r., II SA/Kr 1536/12, znaczenie art. 129 kpa jest oczywiste tam, gdzie w postępowaniu administracyjnym występuje jedna strona i doręczenie decyzji następuje do jej rąk wówczas, z dniem doręczenia, decyzja wprowadzana jest do obrotu prawnego. Od tej daty organ związany jest decyzją (art. 110 kpa), od tej daty strona może też podejmować także inne, niż wniesienie odwołania, czynności dotyczące tej decyzji (np. złożyć wniosek o jej uzupełnienie). Rzecz nie jest już tak oczywista, jeśli w postępowaniu administracyjnym występuje więcej niż jedna strona, a jednej z nich nie została ona doręczona. Sytuacja jeszcze bardziej się komplikuje gdy tak jak w sprawie niniejszej – organ początkowo uznaje dany podmiot za stronę, a na dalszym etapie postępowania odmawia jej tego statusu. Z akt sprawy wynika bowiem, że na początkowym etapie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy skarżąca była uznana za stronę tego postępowania. Świadczy o tym fakt przesyłania na adres skarżącej: zawiadomienia o wszczęciu postępowania (vide – pismo z 28 sierpnia 2018 r.), projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji (vide – pismo z 28 sierpnia 2018 r.), zawiadomienia o zebranych dokumentach i materiałach przed wydaniem decyzji (vide – pismo z 4 października 2018 r., z 13 listopada 2018 r.). W odpowiedzi na wniosek skarżącej z 26 października 2018 r. została jej nadto przesłana żądana rzeczonym wnioskiem dokumentacja sprawy (pismo Zastępcy Wójta z 19 listopada 2018 r.). Skarżącej nie zostało doręczone natomiast zawiadomienie o terminie załatwienia sprawy oraz decyzja Wójta Nr [...] o warunkach zabudowy z [...] grudnia 2018 r. Pismem z 28 grudnia 2018 r. Wójt poinformował skarżącą, że na podstawie uzyskanych informacji z rejestru gruntów ze Starostwa Powiatowego w [...] nie przysługuje jej status strony. Wyjaśnił, że należąca do skarżących działka o nr ewid. [...] położona w miejscowości [...] nie przylega bezpośrednio do terenu ww. inwestycji oraz nie znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Wszelka korespondencja w sprawie była wysyłana do skarżącej omyłkowo. Stanowisko to zaaprobowało Kolegium w zaskarżonym postanowieniu wskazując, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie została doręczona skarżącej albowiem zdaniem organu nie była ona stroną postępowania. Ostatniej ze stron decyzja doręczona została 31 grudnia 2018 r. co jest okolicznością bezsporną. Z powodu bezskutecznego upływu terminu do wniesienia odwołania decyzja stała się ostateczna 15 stycznia 2019 r., zaś skarżąca wniosła odwołanie 16 stycznia 2019 r. W sytuacji takiej należy odpowiedzieć na pytanie, czy doręczenie decyzji jednej stronie otwiera termin do wniesienia odwołania dla podmiotu pominiętego w postępowaniu. Odpowiedź na to pytanie jest twierdząca. Jak wskazuje się w orzecznictwie art. 129 § 2 kpa, używając bezosobowej formy "odwołanie wnosi się" nie identyfikuje wyraźnie podmiotu wnoszącego odwołanie z tą stroną, której decyzja została doręczona. Przyjmuje się więc, że nie ma przeszkód do wniesienia odwołania przez stronę, która w ogóle nie brała udziału w postępowaniu i której decyzja nie została doręczona. Dla takiej strony termin do wniesienia odwołania upływa wraz z upływem terminu dla tej strony, której decyzję doręczono najpóźniej. (por. wyrok WSA w Krakowie z 27 lutego 2019 r., II SA/Kr 1494/18, LEX nr 2633833). Z okoliczności sprawy wynikało, iż odwołanie zostało w niniejszej sprawie wniesione po liczonym w powyższy sposób terminie. Stanowisko skarżącego, że odwołanie wniesiono w terminie, bowiem nie doręczono mu decyzji i termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu, nie jest zatem słuszne. Nie zasługiwał więc na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 134 w związku z art. 129 § 1 i art. 109 § 1 kpa. Złożenie odwołania od decyzji ostatecznej jest bowiem niedopuszczalne i stanowi przesłankę zastosowania art. 134 kpa (por. wyrok NSA z 24 września 2019 r., II OSK 1866/18, Lex nr 2732218). W judykaturze i doktrynie przyjmuje się, jak wywodził to już organ odwoławczy, iż stronie, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i dowiedziała się o wydaniu decyzji, gdy ta była już ostateczna, przysługuje wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa (vide: B. Adamiak J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz C.H. Beck Warszawa 2003 str. 566). W ocenie Sądu nie doszło także do naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 148 § 1 i 2 kpa polegającego na odmowie uznania przez organy administracji publicznej odwołania skarżącego za wniosek o wznowienie postępowania, a także upatrywanego pod tym kątem naruszenia art. 6 kpa w zw. z art. 8 § 1 i 2 oraz art. 8 kpa. Na etapie postępowania odwoławczego jak i obecnie skarżący był reprezentowany przez fachowego pełnomocnika. Sformułowane przez niego pismo zawierało tytuł "Odwołanie". Prawidłowo zatem organy administracji publicznej nie potraktowały złożonego pisma jako wniosku o wznowienie postępowania, bowiem nie miały uprawnienia do kwestionowania treści pisma składanego przez profesjonalnego pełnomocnika. Mając na uwadze treść odwołania trudno również uznać, aby pismo to zostało zatytułowane w sposób omyłkowy. Powyższe potwierdza znany Sądowi z urzędu fakt wniesienia przez skarżącego w dniu 20 marca 2019 r. odrębnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta z [...] grudnia 2018 r. znak: [...], do którego załączono egzemplarz odwołania z 16 stycznia 2019 r. Jak już wywiedziono wyżej niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 28 kpa. Na marginesie już tylko dodać można, że badanie, czy skarżący powinien być stroną postępowania zakończonego decyzją z [...] grudnia 2018 r. możliwe jest w ramach trybu wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżący o przeprowadzenie takiego postępowania wnioskował. Wyrokiem z 24 października 2019 r., VIII SA/Wa 504/19 WSA w Warszawie oddaliło skargę spółki na postanowienie SKO z [...] maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wyrok jest prawomocny. W tym stanie rzeczy niezasadne były także zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, a także art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 § 1 i 2 kpa. Sprawa niniejsza nie dotyczyła postępowania nieważnościowego, zaś Sąd nie dopatrzył się we wskazanym rozstrzygnięciu Kolegium przesłanek skutkujących stwierdzeniem nieważności. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.