VIII SA/Wa 685/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi E. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 roku, nr [...]Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018r., poz. 2096, dalej jako k.p.a.) oraz art. 18, art. 33 § 1 pkt 1 w zw. z art. 34 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 dalej jako u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia z dnia [...] czerwca 2019r., złożonego przez E. P. na postanowienie Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w [...]z dnia [...]czerwca 2019 r., nr [...]w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...]z dnia [...]czerwca 2018 r. postanowił - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w [...]wszczął postępowanie egzekucyjne wobec E. P. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...]czerwca 2018 r., o numerze [...], wystawionego przez [...], obejmującego zaległości z tytułu opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2013 r, do lutego 2018 r., w łącznej kwocie należności głównej [...]zł., wraz z należnymi odsetkami. W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zawiadomieniem z dnia [...]lipca 2018 r., nr [...]organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku [...]. Niniejsze zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone stronie w dniu [...]lipca 2018 r., dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał zawiadomienie w dniu [...]lipca 2018 r. Zawiadomieniem z dnia [...]lipca 2018 r., bank poinformował o przeszkodzie w realizacji zajęcia ze względu na brak środków. Pismem z dnia [...]lipca 2018 r., złożonym osobiście w [...]Urzędzie Skarbowym w [...]w dniu [...]lipca 2018 r., zatytułowanym ,,Wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego", z zachowaniem terminu do wniesienia zarzutów, strona wniosła na podstawie art. 33 § 1 i 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...]czerwca 2018r., o numerze [...]oraz o uchylenie dokonanych w toku postępowania czynności egzekucyjnych. W uzasadnieniu wskazała, że dowody zarejestrowania odbiorników rtv w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowiły dowód ich zarejestrowania nie dużej niż przez okres dwunastu miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników rtv (Dz.U. 2007r., nr 187 poz. 1342 dalej rozporządzenie). Wskazała również, że operator publiczny, w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia z życie ww. rozporządzenia winien był nadać indywidualny numer identyfikacyjny przesyłając abonentowi zawiadomienie, czego w przedmiotowej sprawie nie uczynił, wobec czego obowiązek zapłaty abonamentu w ogóle nie powstał. W dalszej części uzasadnienia strona wskazała, iż organ egzekucyjny winien – z urzędu - umorzyć postępowanie egzekucyjne w trybie art.59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w związku z wystąpieniem przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego. Strona, jako podstawę prawną wniesionego zarzutu wskazała, zgodnie z brzmieniem art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.- nieistnienie obowiązku. Postanowieniem z dnia [...]sierpnia 2018 r. nr [...], organ egzekucyjny zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów wniesionych pismem z dnia [...]lipca 2018 r. Zawiadomieniem z dnia [...]sierpnia 2018 r., nr [...]organ egzekucyjny wstrzymał zajecie wierzytelności dokonane w banku [...]. Przy piśmie z dnia [...]sierpnia 2018 r., nr [...]organ egzekucyjny przekazał wierzycielowi kserokopie zarzutów z dnia [...]lipca 2018 r. w celu zajęcia stanowiska. Postanowieniem z dnia [...]października 2018 r., nr [...] wierzyciel uznał za niezasadny zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...]z dnia [...]czerwca 2018 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazał na fakt, iż ustawa o opłatach abonamentowych nakłada na posiadaczy odbiorników rtv obowiązek rejestrowania używanych odbiorników oraz uiszczania opłaty abonamentowej począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Obowiązek ten trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce [...] S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Wskazał ponadto, że strona dokonała formalności dotyczących rejestracji odbiornika rtv. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka opłat rtv, stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowego odbiornika i służyła do dokonywania opłat z tytułu abonamentu rtv, a w momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. nr 187 z 2007 r., poz. 1342) został przyporządkowany indywidualny numer identyfikacyjny abonenta. Ww. rozporządzenie nie anulowało zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, a jedynie zastąpiło dotychczasowe książeczki opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Wskazał ponadto, iż przesyłka zawierająca zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie została odnotowana jako zwrotna do nadawcy, zatem przyjęto, iż zawiadomienie zostało skutecznie doręczone. W dalszej części uzasadnienia wierzyciel podnosił, że niedopełnienie formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników rtv i zaprzestanie wnoszenia opłat abonamentowych, pomimo istnienia obowiązku, uzasadnia prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, wierzyciel poinformował, że w niniejszej sprawie nie znalazł przesłanek, wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a, uprawniających organ do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia [...]listopada 2018 r., E. P. wniosła zażalenie na postanowienie wierzyciela z dnia [...]października 2019 r., nr [...]. Postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2019 r., nr [...], Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej [...]S.A. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...]października 2018 r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że zarejestrowanie odbiorników w czasie obowiązywania czy to ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r., o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2001r., nr 101 poz.1114) czy ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r., o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1204 z późn. zm.), bez ich późniejszego wyrejestrowania stanowiło przesłankę do istnienia obowiązku dokonywania opłat abonamentowych, który podlegał egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym. Odnosząc się do kwestii nieotrzymania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wierzyciel wskazał, że obowiązek wysłania zawiadomienia [...]S.A. wykonała, przesyłając przesyłkę listową na adres zgodny z dokonaną rejestrację, który nie został przez stronę zaktualizowany. Wskazał ponadto, że w przypadku braku możliwości doręczenia przesyłki adresatowi, jest ona zwracana przez operatora do nadawcy. W przedmiotowej sprawie [...]S.A. jest zarówno nadawcą jak i operatorem, zatem nie ma możliwości niedoręczenia nadawcy zwracanej przesyłki. W dalszej części uzasadnienia wskazywał, że przepisy rozporządzenia nie zawierały dyspozycji dokonania z urzędu przez [...]S.A. powtórnej rejestracji odbiorników, a jedynie zobowiązywały operatora do nadania z urzędu dotychczasowym posiadaczom imiennych książeczek, indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku wnoszenia opłat z uwagi na wyrejestrowanie odbiorników rtv wierzyciel wskazywał, że użytkownik odbiorników rtv winien niezwłocznie powiadomić operatora pocztowego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników oraz o zaprzestaniu używania odbiorników przez złożenie formularza wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych. Wskazał jednocześnie, że dokumenty potwierdzające wyrejestrowanie odbiorników rtv w placówce pocztowej nie zostały przez stronę przedstawione a równocześnie w dokumentacji [...]S.A. brak jest potwierdzenia dokonania przez stronę tych formalności. Postanowieniem z dnia [...]czerwca 2019 r., nr [...], po otrzymaniu ostatecznego postanowienia wierzyciela z [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w sprawie zgłoszonych zarzutów, Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w [...]uznał za nieuzasadniony zarzut strony z dnia [...]lipca 2018r., oparty na przesłance art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. tj. nieistnienie obowiązku. Wskazywał, zgodnie ze stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ostatecznym postanowieniu z dnia [...]kwietnia 2019 r., że rejestracja odbiorników w niniejszej sprawie nastąpiła w czasie obowiązywania ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r., o radiofonii i telewizji (Dz.U. nr 101 poz.1114), a która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r. Od dnia 16 czerwca 2005 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r.,o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 z późn. zm.) powszechnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi abonamentu rtv są wyłącznie przepisy tej ustawy. Zarejestrowanie odbiorników w czasie obowiązywania którejkolwiek z ustaw, bez ich późniejszego wyrejestrowania stanowi przesłankę do istnienia obowiązku dokonywania opłat abonamentowych, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym. Odnosząc się do kwestii nieotrzymania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego organ wskazał, że obowiązek wysłania zawiadomienia [...]S.A. wykonała, przesyłając przesyłkę listową na adres zgodny z dokonaną rejestracją, który nie został przez stronę zaktualizowany. Wskazał ponadto, że w przypadku braku możliwości doręczenia przesyłki adresatowi, jest ona zwracana przez operatora do nadawcy. W przedmiotowej sprawie [...]S.A. jest zarówno nadawcą jak i operatorem, zatem nie ma możliwości niedoręczenia nadawcy zwracanej przesyłki, tym samym należało przyjąć , że została ona doręczona pod wskazany adres. W dalszej części uzasadnienia wskazywał, że przepisy rozporządzenia nie zawierały dyspozycji dokonania z urzędu przez [...]S.A. powtórnej rejestracji odbiorników, a jedynie zobowiązywały operatora do nadania z urzędu dotychczasowym posiadaczom imiennych książeczek, indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Ewentualne nieotrzymanie przez abonenta indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz spersonalizowanych dowodów wpłat nie stanowi podstawy do nieregulowania opłat abonamentowych, a tym samym nie zwalnia z obowiązku wnoszenia opłat. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku wnoszenia opłat z uwagi na wyrejestrowanie odbiornika rtv, organ egzekucyjny wskazał za wierzycielem, że użytkownik odbiorników rtv winien niezwłocznie powiadomić operatora pocztowego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników oraz o zaprzestaniu używania odbiorników przez złożenie formularza wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych. Z chwilą dokonania powiadomienia abonent otrzymuje dokument potwierdzający dokonanie zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników rtv. Wskazał jednocześnie, że dokumenty potwierdzające wyrejestrowanie odbiorników rtv w placówce pocztowej nie zostały przez stronę przedstawione, a równocześnie w dokumentacji [...] S.A. brak jest potwierdzenia dokonania przez stronę tych formalności. Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w [...]zaznaczył przy tym, że zgodnie z brzmieniem art. 34 § 1 u.p.e.a.,, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7,9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Niniejsze postanowienie zostało doręczone stronie w dniu [...]czerwca 2019 r., natomiast wierzycielowi w dniu [...]czerwca 2019 r. Pismem z dnia [...]czerwca 2019 r., złożonym osobiście w [...]Urzędzie Skarbowym w [...]w tym samym dniu, E. P., z zachowaniem terminu, wniosła zażalenie na postanowienie z dnia [...] czerwca 2019r., nr [...]. W treści przedmiotowego zażalenia strona wniosła o zawieszenie prowadzonej egzekucji do czasu uzyskania stanowiska Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, do którego to organu wystąpiła z wnioskiem o umorzenie opłaty. Strona wskazała ponadto, że nie miała wiedzy o konieczności przechowywania dokumentów potwierdzających dokonanie wyrejestrowania odbiorników rtv w 2008 r., zwłaszcza sytuacji gdy przez okres 10 lat od daty dokonania wyrejestrowania nie była niepokojona przez [...] żądaniami zapłaty. Zażalenie strony, wraz z aktami sprawy, zostało przekazane zgodnie z właściwością do rozpoznania Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w [...]przy piśmie z dnia [...]lipca 2019 r. nr [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...]po zapoznaniu się z aktami przedmiotowej sprawy stwierdził, co następuje: W myśl regulacji zawartej w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. w celu weryfikacji działań organów egzekucyjnych zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia zarzutów. Określenie przez ustawodawcę 7-dniowego terminu na ich wniesienie, liczonego od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, ma gwarantować skarżącemu możliwość zanegowania postępowania w jego początkowej fazie. Jak ponadto wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21.12.2012 r. (sygn. akt V SA/Wa 1680/12) ,,zarzuty są środkiem zaskarżenia który służy w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego i stanowiły one dla zobowiązanego podstawowy środek ochronny przed niezgodnym z prawem skierowaniem i prowadzeniem do jego majątku egzekucji administracyjnej. Podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zostały enumeratywnie wyliczone w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji". Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów o których mowa w art. 33 § pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W myśl § 3 powyższego przepisu, na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. Tak więc w postępowaniu w sprawie zarzutów, organ egzekucyjny zwraca się do wierzyciela o zajecie stanowiska w sprawie wniesionych zarzutów. Wola ustawodawcy odnośnie wiążącego charakteru wypowiedzi wierzyciela, wymieniona w art. 34 § 1 cytowanej wyżej ustawy jest potwierdzana w orzecznictwie sądowym. Jako przykład można wskazał wyrok z dnia 08 lipca 2008 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt II FSK 1762/06), w którym Sąd stwierdził, iż organ egzekucyjny jest całkowicie związany stanowiskiem wierzyciela. Wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku, będącego przedmiotem egzekucji, skoro w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu. Z akt niniejszego postępowania wynika, iż Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w [...] wszczął postępowanie egzekucyjne wobec E. P., na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...]z dnia [...]czerwca 2018 r., wystawionego przez [...]S.A. - Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, obejmującego zaległości z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2013 r., do lutego 2018 r., w łącznej kwocie należności głównej w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwlokę. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r., złożonym osobiście w [...] Urzędzie Skarbowym w [...] w dniu [...] lipca 2018 r., E. P., z zachowaniem ustawowego terminu, wniosła zarzuty do postępowania egzekucyjnego podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku z art. 33 § 1 u.p.e.a. Następnie organ egzekucyjny, pismem z dnia [...]sierpnia 2018 r., o nr [...] wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2019 r., nr [...] uznał za nieuzasadniony zarzut w sprawie prowadzonej egzekucji. Wyjaśnili przy tym, ze rejestracja odbiorników w niniejszej sprawie nastąpiła w czasie obowiązywania ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r., o radiofonii i telewizji (Dz.U. 2001r. nr 101 poz.1114), a która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r. Od dnia 16 czerwca 2005 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r., o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014r. poz. 1204 z późn. zm.) powszechnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi abonamentu rtv są wyłącznie przepisy tej ustawy. Wskazał, że zarejestrowanie odbiorników w czasie obowiązywania którejkolwiek z ww. ustaw, bez ich późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczająca przesłankę do istnienia obowiązku dokonywania opłat abonamentowych, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym. Zatem skarżąca zobowiązana była do uiszczania opłat za abonament rtv. Tym samym obowiązek istnieje i podlega wykonaniu. Z uwagi na fakt, iż zobowiązana omawianego obowiązku nie wykonała, [...]S.A., podjęła czynności w celu przymusowego wyegzekwowania opłat abonamentowych. Odnosząc się do kwestii nieotrzymania zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wierzyciel wskazał, że obowiązek wysłania zawiadomienia [...]S.A. wykonała, przesyłając przesyłkę listową na adres zgodny z dokonaną rejestracją, który nie został przez stronę zaktualizowany. Wskazał ponadto, że w przypadku braku możliwości doręczenia przesyłki adresatowi, jest ona zwracana przez operatora do nadawcy. W przedmiotowej sprawie [...]S.A. jest zarówno nadawcą jak i operatorem, zatem nie ma możliwości niedoręczenia nadawcy zwracanej przesyłki. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku wnoszenia opłat z uwagi na wyrejestrowanie odbiorników rtv wierzyciel wskazał, że użytkownik odbiorników rtv winien niezwłocznie powiadomić operatora pocztowego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników oraz o zaprzestaniu używania odbiorników przez złożenie formularza wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych. Wskazał jednocześnie, że dokumenty potwierdzające wyrejestrowanie odbiorników rtv w placówce pocztowej nie zostały przez stronę przedstawione, a równocześnie w dokumentacji [...]S.A. brak jest potwierdzenia dokonania przez stronę tych formalności. Po otrzymaniu ostatecznego postanowienia wierzyciela z dnia [...]kwietnia 2019 r., nr [...] w sprawie zgłoszonych zarzutów, organ egzekucyjny będąc związanym przedmiotowym stanowiskiem wierzyciela, działając na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 oraz 34 § 1 i § 4 u.p.e.a., uznał zgłoszony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny. Dokonując kontroli prawnej zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...]wskazywał, iż podziela stanowisko Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w [...], wyrażone postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r., o nr [...] w zakresie odmowy uwzględnienia zarzutów. Tutejszy organ wskazywał, że jako organ odwoławczy, rozpatrując żądanie strony oparte o zarzut nieistnienia obowiązku, tak że w zakresie swojego rozstrzygnięcia jest związany ostatecznym stanowiskiem wierzyciela, wyrażonym w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2019r., o nr [...]. Wyjaśnić należało, iż jak wynika z przepisów ustawy egzekucyjnej, w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku określonego treścią art.33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., wydanie odmiennego orzeczenia, niż wyrażone w stanowisku wierzyciela, stanowiłoby rażące naruszenie prawa tj. dyspozycji art. 34 § 1 u.p.e.a. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Jak bowiem podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 08.12.2015r. (sygn. akt. III SA/Wa 380/15) ,,Organ odwoławczy, rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Jak stwierdza się bowiem w orzecznictwie, uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art.23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (por. np. wyroki Naczelnego S4du Administracyjnego: z dnia 17.06.2009 r. sygn. akt II FSK 333/08, LEX nr 512828 i z dnia 14.11.2006r., sygn. akt II FSK 1480/05, LEX nr 289067). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się wprost, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela (por: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.05.2004 r., sygn. akt FW 4104, LEX nr 160593).". Podobne stanowisko wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 21.03.2016 r. (sygn. akt. I SA/Sz 1144/15). Mając powyższe na względzie, stwierdzić należało, iż w kontekście wiążącego stanowiska wierzyciela, tj. ostatecznego postanowienia [...]S.A. Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...]kwietnia 2019 r., o nr [...] podnoszony przez skarżącą zarzut nieistnienia obowiązku, należało uznać za niezasadny. Odnosząc się do podniesionej na etapie zażalenia kwestii zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...]zauważył, że wierzyciel, w postanowieniu z dnia [...]kwietnia 2019 r., nr [...]zawarł informację, że zwrócił się do organu egzekucyjnego z wnioskiem o dalsze zawieszenie postępowania egzekucyjnego, do czasu zajęcia stanowiska przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji, której decyzja będzie dla [...]S.A. oraz innych uczestników postępowania wiążąca. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], w świetle przedstawionego stanu faktycznego sprawy, zaskarżone postanowienie Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w [...]z dnia [...]czerwca 2019 r., o nr [...] znajduje wyraz w obowiązującym stanie prawnym. Tym samym zażalenie skarżącej z dnia [...]czerwca 2019 r., nie zasługiwało na uwzględnienie. Skargę na postanowienie organu odwoławczego wniosła E. P.. Wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazywała, że wierzyciel [...]S.A. wystawiła w dniu [...]czerwca 2018 roku tytuł wykonawczy obciążający ją kwotą [...]zł wraz z odsetkami i skierował go do egzekucji do Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w [...]. Wymieniona kwota stanowić ma rzekomą zaległość abonamentową za korzystanie z odbiorników radiowo – telewizyjnych w okresie od stycznia 2013 roku do lutego 2018 roku. Podnosiła, że w 2008 roku zmieniła dotychczasowe miejsce zamieszkania i w obowiązującej wówczas formie dokonała wyrejestrowania posiadane urządzenia objęte abonamentem. Przez następne 10 lat nie korzystała z żadnych urządzeń radiowo – telewizyjnych. Podnosiła, że nie otrzymała powiadomienia o nadaniu jej numeru identyfikacyjnego, co należało do obowiązków [...]SA. O rzekomych zaległościach dowiedziała się od organu egzekucyjnego, po zablokowaniu jej konta bankowego. W jej ocenie na wierzycielu spoczywał obowiązek udokumentowania doręczenia przesyłki pocztowej o nadaniu jej numeru identyfikacyjnego. Samo wygenerowanie zawiadomienia w żaden sposób nie dowodzi, że przesyłka została doręczona. W obecnej chwili nie dysponuje dokumentem potwierdzającym wyrejestrowanie w roku 2008 posiadanych odbiorników. Wskazywała, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że rola organu skarbowego jest czysto iluzoryczna. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowienia), zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym. Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia, sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. Obowiązany jest przy tym ocenić, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, czy stronie skarżącej organy zapewniły możliwość uczestniczenia w postępowaniu, a także czy organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych. W świetle art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. pojęcie ,,nieistnienia obowiązku‘’ oznacza przede wszystkim sytuację, w których obowiązek nigdy nie powstał – np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana a następnie uchylona, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, względnie podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie. Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z art. 29 § 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny nie bada merytorycznej trafności (zasadności) decyzji określającej obowiązek, ani też wymagalności określonego w niej zobowiązania (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2019 roku, II FSK 2568/17). Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że zestawienie art. 29 § 1 in fine z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że zarzut prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na ,,nieistnienie obowiązku‘’ objętego tytułem wykonawczym dotyczyć może sytuacji, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. W przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać zarzutu bez naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a. Relacje zawarte w art. 29 § 1 u.p.e.a., a podstawami zarzutów określonymi w art. 33 § 1 pkt 1 wyżej powołanej ustawy, organ egzekucyjny nie może uwzględnić zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, gdy wierzyciel zajmując merytoryczne stanowisko, nie potwierdzi zasadności stawianych zarzutów. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem wykonawczym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym( por. wyrok NSA z 21 maja 2013 roku, II FSK 359/12) Należy zauważyć, iż w przedmiotowej skarżąca nie przedstawiała i nie powoływała się na okoliczności ,,nieistnienia obowiązku‘’, które powstały już po wydaniu tytułu wykonawczego, a kwestionowała możliwość i merytoryczne podstawy do obciążenia ją opłatami abonamentowymi za okres od stycznia 2013 do lutego 2018 r. Stanowisko skarżącej wskazuje na wadliwość merytoryczną decyzji, która stanowiła podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, a nie wadliwość postępowania egzekucyjnego. W ocenie wierzyciela [...]S.A. w sprawie nie jest kwestią sporną fakt zarejestrowania przez skarżąca odbiornika rtv oraz dokonywania opłat abonamentowych. Sytuacji tej nie zmieniło wejście w życie ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, bowiem obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej ciążył także na podmiotach, które w dacie jej wejścia w życie posiadały już zarejestrowany odbiornik. [...]SA w dniu [...]czerwca 2018 roku wystawiła tytuł wykonawczy nr [...] przeciwko dłużnikowi E. P. w na podstawie art. 7 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych. Skarżąca wskazywała, iż nie istniał obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych przez nią we wskazanym okresie ponieważ, nie została zawiadomiona o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz 2008 roku dokonała wyrejestrowania posiadanych odbiorników rtv. Kwestiami spornymi w sprawie były kwestie, czy skarżąca otrzymała zawiadomienie o nadaniu jej indywidualnego numeru oraz czy doszło do wyrejestrowania posiadanych przez nią odbiorników rtv i w tym zakresie wypowiedział się wierzyciel – [...]SA. Wierzyciel podnosił, iż zgodnie z § 5 ust.1 rozporządzenia dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłat abonamentowych stanowiły dowody dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Zgodnie z § 5 ust.2 operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy z urzędu nadawał posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu tego numeru powiadamiał użytkownika przesyłając zawiadomienie o nadaniu numeru. Wskazywał, że dla skuteczności nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego, nie było konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2016 roku, II GSK 923/15). W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie z dnia [...] lipca 2008 roku o nadaniu skarżącej indywidualnego numeru identyfikacyjnego – [...]. Użytkownicy którym do dnia [...] grudnia 2008 roku (termin z § 5 ust.2 rozporządzenia) nadano ten numer, kontynuują wnoszenie opłat abonamentowych bez konieczności ponownej rejestracji odbiorników rtv. Ta kwestia więc została przesądzona w ostatecznym postanowieniu wierzyciela - stanowisko, co do podniesionego zarzutu. Skarżąca również nie przedstawiła dowodów potwierdzających dokonanie w roku 2008 wyrejestrowania odbiorników rtv. W niniejszym postępowaniu Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby eliminacją zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Wobec powyższego biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.