VIII SA/Wa 689/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi E. K., K. K., M. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odprawy mieszkaniowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Regionalnego w L. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej solidarnie na rzecz skarżących E. K., K. K., M. K. kwotę [...] (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (dalej: "Prezes WAM", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w L. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] przyznającą E. J. K., K. K. oraz M. K. odprawę mieszkaniową. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. organ I instancji działając na podstawie art. 47 ust. 1 i 2, w związku z art. 23, art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367, ze zm.), art. 17 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010r. Nr 28, poz. 143) oraz art. 104 k.p.a., a także § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie warunków i trybu wypłaty odprawy mieszkaniowej (Dz. U. z 2010 r. Nr 116, poz. 775) orzekł o wypłaceniu odprawy mieszkaniowej E. K. w wysokości [...] zł, K. K. w wysokości [...] zł, M. K. w wysokości [...] zł. Poinformował także o obowiązku opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego w terminie 30 dni od dnia wypłaty odprawy mieszkaniowej. Do obliczenia wysokości odprawy organ I instancji przyjął posiadane na dzień wydania decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej uprawnienia do [...] m2, powierzchni użytkowej podstawowej, wynikające z następujących tytułów: * stanu rodzinnego - 3 osoby x 12 m = 36 m , * wskaźnika 1,66, * wskaźnika ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w kwartale poprzedzającym datę 1 lipca 2011 r. tj. datę nabycia prawa do odprawy mieszkaniowej wynikającą z przepisu art. 17 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 28, poz. 143) tj. za II kwartał 2011 r., w wysokości 3.819 zł, określonego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, * wysługę 17 lat służby liczonej w pełnych latach. Od powyższej decyzji E. K., K. K. i M. K. (dalej: "skarżący") wnieśli odwołania zarzucając naruszenie przepisu art. 23 ust. 4 lit. a w związku z art. 47 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP poprzez przyznanie odprawy mieszkaniowej bez uwzględnienia normy przysługującej zmarłemu A. K.. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Prezes WAM rozstrzygnięciem z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Prezes WAM wyjaśnił, iż w dniu [...] sierpnia 2001 r. zmarł A. K., który zgodnie z zaświadczeniem Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w K. posiadał uprawnienia do emerytury wojskowej. Z tych względów decyzją Nr [...] r. Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w D. przydzielił E. K., K. K. i M. K. kwaterę nr [...], przy ul. S. bl. [...] w R.. W dniu [...] września 2003 r. E. K. złożyła wniosek o przyznanie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, który nie został zakończony zawarciem umowy. Następnie E. K., K. K. i M. K. [...] marca 2012 r. złożyli do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w L. wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej. Organ odwoławczy przytoczył jednocześnie sposób obliczenia odprawy mieszkaniowej, wskazany w decyzji organu I instancji. Argumentując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy na wstępie przedstawił ramy prawnomaterialne sprawy. Wyjaśnił, iż w świetle obowiązujących w dacie śmierci A. K., jak również w dacie otrzymania przez skarżących kwatery i złożenia wniosku o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst pierwotny: Dz. U. Nr 86, poz. 433;) żołnierzowi zawodowemu przysługiwało prawo do kwatery. W razie śmierci żołnierza, emeryta lub rencisty wojskowego prawo to nabywali wspólnie zamieszkali z nim w dniu jego śmierci: małżonek, zstępni, wstępni, osoby przysposabiające i przysposobione oraz osoba, która pozostawała we wspólnym pożyciu małżeńskim (art. 22 ust. 1 i 23 ust. 3 ww. ustawy). Organ odwoławczy zauważył, iż w myśl obowiązującego wówczas przepisu art. 24 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP realizacja tego prawa następowała przez przydział kwatery albo wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Natomiast przy ustalaniu należnej osobie uprawnionej powierzchni uwzględnianej przy realizacji omawianego prawa, w tym przy ustalaniu wysokości przedmiotowego ekwiwalentu przyjmowano m.in. małżonka oraz dzieci własne do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 lat życia, chyba że przed tym dniem stały się inwalidami I lub II grupy i nie zawarły związku małżeńskiego (art. 26 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Jednocześnie podkreślił, iż cytowane przepisy nie przewidywały uwzględnienia dodatkowej normy na zmarłego żołnierza, emeryta lub rencistę wojskowego. Prezes WAM podniósł, iż z dniem [...] lipca 2004 r. do ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, ustawą nowelizującą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 116, poz. 1203, Nr 151, poz. 1596 i Nr 254, poz. 2533 oraz z 2005 r. Nr 33, poz. 290; dalej: ustawa nowelizująca z 2004 r.), w miejsce prawa do kwatery wprowadzono prawo zamieszkiwania w lokalu będącym w dyspozycji WAM. Prawo to przysługiwało tylko żołnierzom czynnej służby, a ustawa nie przewidziała już realizacji prawa do kwatery w formie ekwiwalentu pieniężnego. Ustawa ustanowiła natomiast odprawę mieszkaniową, pełniącą jednak inną funkcję niż dotychczasowy ekwiwalent pieniężny. Sytuacja prawna osób, które do dnia wejścia powyższych zmian w życie tj. do dnia [...] czerwca 2004 r. złożyły wnioski o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację kwatery została uregulowana w przepisach przejściowych ustawy nowelizującej z 2004 r. W myśl art. 19 ust. 3 ustawy nowelizującej z 2004 r., w sprawach wypłaty ekwiwalentu za rezygnację z kwatery, dyrektor oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, rozpatrując wniosek osoby uprawnionej do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, złożony do [...] czerwca 2004 r., a niezakończony zawarciem umowy, stosował przepisy ustawy obowiązujące do 30 czerwca 2004 r. Następnie z dniem 01 lipca 2010 r. ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143 dalej: "ustawa nowelizująca z 2010 r."), zmieniono ustawę o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, zmieniając także zakres uprawnień przysługujących osobom, o których mowa w art. 19 ust. 3 ustawy nowelizującej z 2004 r. Zgodnie z regulującym tę kwestię przepisem art. 17 ust 1 ustawy nowelizującej z 2010 r. osoby, które złożyły wniosek o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z prawa do osobnej kwatery stałej, na podstawie przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2004 r., który do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej z 2010 r. nie został zakończony zawarciem umowy, zachowują prawo do wypłaty tego ekwiwalentu w terminie roku od dnia wejścia życie ustawy nowelizującej z 2010 r. W myśl ust. 2 tego artykułu osoby uprawnione do ekwiwalentu, o którym mowa w ust. 1, mogą zrzec się przysługującego im prawa przed terminem wskazanym w ust. 1, składając właściwemu dyrektorowi oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej oświadczenie na piśmie. Natomiast zgodnie z ust. 3 powyższego artykułu w przypadku upływu terminu, o którym mowa w ust. 1 albo złożenia ww. oświadczenia, prawo do wypłaty ekwiwalentu w zamian za rezygnację z prawa do osobnej kwatery stałej staje się prawem do odprawy mieszkaniowej, o której mowa w art. 47 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Jak zauważył organ odwoławczy z powyższych przepisów wynika, że w sytuacji gdy osoba, która do dnia 30 czerwca 2004 r. złożyła wniosek o wypłatę ww. ekwiwalentu pieniężnego jest uprawniona do jego otrzymania, z dniem 1 lipca 2011 r. nabywa prawo do odprawy mieszkaniowej (pod warunkiem nie zakończenia omawianego wniosku zawarciem umowy). W dalszej części, organ odwoławczy uznał zatem, iż organ I instancji prawidłowo do wyliczenia odprawy mieszkaniowej uwzględnił skarżących bez uwzględnienia normy na zmarłego A. K.. Dodał, iż również wcześniejsze przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP przy wypłacie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery nie przewidywały normy na zmarłego żołnierza, emeryta wojskowego. Zauważył, iż wskazany przez skarżących przepis art. 47 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP także nie reguluje możliwości uwzględnienia normy na zmarłego żołnierza przy ustalaniu wysokości odprawy mieszkaniowej. Podniósł także, iż przywołany przez skarżących obowiązujący od dnia 01 lipca 2010 r. przepis art. 23 ust. 3 i 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP może mieć zastosowanie do zdarzeń, które nastąpiły od dnia 01 lipca 2010 r. tj. w sytuacji śmierci żołnierza po dniu 30 czerwca 2010 r. i spełnienia pozostałych przesłanek określonych w tych przepisach. Wskazał, iż w niniejszej sprawie śmierć A. K. nastąpiła w 2001 r. a więc przed datą 01 lipca 2010 r. Z tych względów obowiązujący ww. przepis art. 23 nie mógł mieć zastosowania w tej sprawie. Nadto organ odwoławczy podniósł, iż organ I instancji błędnie w sentencji decyzji zawarł dodatkowo informację o obowiązku zwolnienia lokalu mieszkalnego po otrzymaniu odprawy mieszkaniowej. Zauważył jednak, iż jest to niewątpliwie uchybienie proceduralne, jednakże naruszenie to nie jest dotknięte kwalifikowaną wadliwością, która skutkowałaby koniecznością uchylenia decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej, tym bardziej iż nie ma na nią wpływu. Decyzja Prezesa WAM z dnia [...] czerwca 2012 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżących do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili jej naruszenie art. 23, art. 26 i art. 47 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, że skarżącym z tytułu odprawy mieszkaniowej przysługują jedynie trzy normy powierzchni lokalu mieszkalnego bez uwzględnienia normy przynależnej zmarłemu żołnierzowi A. K., pomimo że z powołanych przepisów wynika, że przysługuje im odprawa mieszkaniowa uwzględniając cztery normy powierzchni użytkowej. Uzasadniając wskazali m.in., iż organ przeoczył, że w dniu 12 maja 2010 r. wydane zostało Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej (Dz. U., Nr 88, poz. 578), które wskazuje, że wbrew stanowisku Prezesa WAM, żołnierzowi przysługuje co najmniej jedna norma (od 1 do 3 norm w zależności od zajmowanego stanowiska służbowego), a dodatkowo ich liczba ulega zwiększeniu o jedną normę na każdego członka rodziny, o których mowa w art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Zauważyli, iż analogiczna regulacja znajduje się w Rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej w sprawie norm powierzchni użytkowej podstawowej, przysługujących żołnierzowi służby stałej z dnia 09 sierpnia 2004 r. (Dz. U. Nr 185, poz. 1913), a więc w akcie wydanym pod rządami znowelizowanej w 2004 roku ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Przyznaje ona jedną normę na żołnierza zawodowego służącego w stopniu do kapitana oraz dodatkowo po jednej na każdego członka rodziny, o których mowa w art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. A zatem w obu wymienionych wyżej Rozporządzeniach członkami rodziny wskazanymi w art. 26 ust. 3 ustawy są, między innymi małżonek oraz dzieci zmarłego żołnierza zawodowego. W ocenie skarżących uwzględnienie przez organ jedynie trzech norm, z pominięciem normy przysługującej samemu zmarłemu żołnierzowi A. K. jest więc błędne i sprzeciwia się regulacjom powołanych Rozporządzeń. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. uzupełniającym skargę skarżący decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. zarzucili także naruszenie art. 47 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w wersji aktualnie obowiązującej poprzez błędne wyliczenie wysługi lat zmarłego A. K., a tym samym przyznanie skarżącym odprawy mieszkaniowej w znacznie zaniżonej wysokości. Skarżący wskazali, iż organ błędnie nie zaliczył do wysługi lat A. K. okresu od [...] kwietnia 1981 r. do dnia [...] kwietnia 1983 r., czyli okresu pełnienia zasadniczej służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę Prezes WAM wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, iż z pisma stanowiącego uzupełnienie do skargi wynikają nowe okoliczności, które mogą być przedmiotem wznowienia przez organ postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, Nr 270) (dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej zarzuty należy uznać za trafne. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że do obliczenia odprawy mieszkaniowej błędnie przyjęto trzy normy powierzchni mieszkaniowej, jak to wskazują skarżący. Jak wynika z treści skargi oraz ustaleń faktycznych organu I instancji, jak i organu odwoławczego bezsporne w niniejszej sprawie jest, iż A. K. zmarł w dniu [...] sierpnia 2001 roku, a skarżący wniosek o przyznanie ekwiwalentu za rezygnację z kwatery złożyli w dniu [...] września 2003 roku, to jest pod rządami ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r., Nr 42, poz.368 t.j. ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2004 roku, a zmienionym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2004 r., nr 116, poz. 1203). Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 roku, o której mowa weszła w życie z dniem 1 lipca 2004 roku, z wyjątkiem art. 1 pkt 6, który wszedł w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia ustawy oraz art. 7, który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2005 roku. Bezsporna jest także okoliczność, iż sprawa rozpoczęta wnioskiem z dnia [...] września 2003 roku nie została zakończona zawarciem umowy. Z uwagi śmierć A. K. w dniu [...] sierpnia 2001 roku, to jest w dacie kiedy obowiązywały przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z dnia 22 czerwca 1995 roku, w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 roku, skarżący nabyli prawo do kwatery na podstawie art. 23 ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem w razie śmierci żołnierza zawodowego pełniącego czynną służbę wojskową jako służbę stałą, spełniającego warunki wymagane do uzyskania emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej oraz żołnierza, o którym mowa w ust. 2, a także emeryta lub rencisty, o którym mowa w ust. 1 - prawo do kwatery (lokalu mieszkalnego) nabywają, z zastrzeżeniem ust. 4, wspólnie zamieszkali z żołnierzem, emerytem, rencistą w dniu jego śmierci: małżonek, zstępni, wstępni, osoby przysposabiające i przysposobione oraz osoba, która pozostawała we wspólnym pożyciu małżeńskim. Uprawnienie to zostało potwierdzone decyzją przydziału osobnej kwatery stałej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 roku. Decyzją tą przydzielono osobną kwaterę stałą E. K., K. K. i M. K.. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, także w brzmieniu obowiązującym przed zmianami wprowadzonymi ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 roku, o której mowa wyżej, prawo do kwatery realizowało się na wniosek żołnierza zawodowego, jak również osób uprawnionych wymienionych w art. 23 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku, o której mowa przez przydział kwatery albo wypłacenie ekwiwalentu w zamian za rezygnację z kwatery. Złożony przez E. K. w dniu [...] września 2003 roku wniosek o wypłatę ekwiwalentu w zamian za rezygnację z kwatery stanowił wskazany w art. 24 ust. 1 pkt 2 sposób realizacji prawa do kwatery, prawa przysługującego skarżącym (trzem osobom), jako osobom wymienionym we wskazanym wyżej art. 23 ust. 3 ustawy i decyzji o przydziale kwatery. Kolejna nowelizacja ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP – ustawa z dnia 22 stycznia 2010 roku o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 roku, Nr 28, poz. 143), która weszła w życie w dniu 1 lipca 2010 roku (z wyjątkiem art. 1 pkt 6, który wszedł w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia i art. 1 pkt 54 lit.a i b, który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2013 roku) prawo do ekwiwalentu pieniężnego przekształciła w określonych w art. 17 tej ustawy warunkach w prawo do odprawy mieszkaniowej. Zgodnie z brzmieniem art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 roku osoby, które złożyły wniosek o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z prawa do osobnej kwatery stałej, na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2004 roku, który do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 22 stycznia 2010 roku nie został zakończony zawarciem umowy, zachowały prawo do wypłaty tego ekwiwalentu w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa. Zgodnie z ust. 3 art. 17 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 roku w przypadku upływu terminu, o którym mowa w ust. 1 (to jest do dnia 1 lipca 2011 roku), albo złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się ekwiwalentu, prawo do wypłaty ekwiwalentu w zamian za rezygnację z prawa do osobnej kwatery stałej stało się prawem do odprawy mieszkaniowej, o której mowa w art. 47 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 stycznia 2010 roku. Tym samym wypłata skarżącym odprawy mieszkaniowej jest kontynuacją sposobu realizacji prawa do kwatery, nabytego pod rządami ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku, w brzmieniu obowiązującym przed wprowadzeniem zmian ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 roku. Wobec tego, iż prawo do kwatery przysługiwało trzem osobom, do ustalenia odprawy mieszkaniowej należało przyjąć trzy normy powierzchni, jak to uczyniły organy obu instancji. Wobec odesłania przez art.17 ust. 3 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 roku do art. 47 ustawy zmienianej (z 22 czerwca 1995 roku) w brzmieniu nadanym tą ustawą, prawidłowo zastosowano sposób obliczenia odprawy mieszkaniowej przy zastosowaniu art. 47 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu sił zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2010 roku. Wobec braku odesłania w art. 17 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 roku do innych jeszcze przepisów ponad art. 47 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku, w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 lipca 2010 roku wskazuje na brak podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 23 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku w nowym brzmieniu. Przepis ten ustala bowiem zakres podmiotowy i warunki przyznawania odprawy mieszkaniowej w stanach faktycznym zaistniałych po dniu wejścia w życie tej regulacji, natomiast podstawa do wypłaty odprawy mieszkaniowej na rzecz skarżących jest art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 roku. Wbrew twierdzeniom skarżących prawo do zwiększenia ilości norm mieszkaniowych uwzględnianych do ustalenia odprawy mieszkaniowej w okolicznościach niniejszej sprawy, to jest ustalenie ilości norm mieszkaniowych przy uwzględnieniu zmarłego A. K. nie wynika także z treści przywołanych w skardze Rozporządzeń Ministra Obrony Narodowej (z dnia 12 maja 2010 roku w sprawie norm powierzchni użytkowej podstawowej przysługujących żołnierzom zawodowym – Dz. U. z 2010 r., Nr 88, poz. 578 oraz z dnia 9 sierpnia 2004 roku w sprawie norm powierzchni użytkowej podstawowej przysługujących żołnierzom służby stałej – Dz. U. z 2004 r., Nr 185, poz. 1913). Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2010 roku odprawa mieszkaniowa wynosi 3% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego za każdy rok podlegający zaliczeniu do wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową i nie może być niższa niż 45% oraz wyższa niż 80% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, iż na wartość odprawy mieszkaniowej ma wpływ ilość lat podlegających zaliczeniu do wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę. Jak wynika z zaskarżonej decyzji organ do wartości odprawy uwzględnił okres 17 lat. W aktach administracyjnych znajduje się zestawienie należności pieniężnych żołnierza zawodowego zwolnionego z zawodowej służby wojskowej, z którego wynika okres służby zaliczonej do wysługi od dnia [...] marca 1985 roku do dnia [...] sierpnia 2001 roku – to jest [...] lat, [...] miesięcy i [...] dni. Wydaje się, iż jedynie ten okres przyjęto do ustalenia wartości odprawy mieszkaniowej. Tymczasem do skargi została dołączona kserokopia zaświadczenia Wojskowej Komendy Uzupełnień w R. z dnia [...] marca 2011 roku, z której wynika, między innymi, iż A. K. w okresie od dnia [...] kwietnia 1981 roku do dnia [...] kwietnia 1983 roku odbywał zasadniczą służbę wojskową. Zgodnie z § 24 i § 25 pkt 3 lit. a Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 roku w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r., Nr 141, poz. 1497 ze zm.) żołnierzowi zawodowemu przysługuje dodatek za długoletnią służbę wojskową, a do okresu służby wojskowej uwzględnianej do prawa do tego dodatku uwzględnia się okresy odbywania zasadniczej służby wojskowej. W tej sytuacji pominięcie w okolicznościach niniejszej sprawy przy ustalaniu jej stanu faktycznego, przez organy obu instancji, okoliczności odbywania przez A. K. okresu zasadniczej służby wojskowej stanowi naruszenie art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy czyniąc zadość obowiązkom wynikającym ze wskazanych wyżej przepisów k.p.a. dokonają ustaleń co do faktu i okresu odbywania przez A. K. zasadniczej służby wojskowej i wpływu tej okoliczności na wysokość odprawy mieszkaniowej mając na uwadze powyższe rozważania. Ustalenia, o których mowa i ich ocena winny znaleźć wyraz w uzasadnieniu wydanego o ponownym rozpoznaniu sprawy rozstrzygnięcia. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Orzeczenie z punktu 2 wyroku znajduje oparcie w art. 152 p.p.s.a. O kosztach, stanowiących w niniejszej sprawie kwotę [...] zł uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 202 § 2 i art. 209 p.p.s.a.