VIII SA/Wa 694/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2009 r. sprawy ze skargi [...] spółka akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...].09.2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy O. z [...] czerwca 2008r. nr [...] określającą [...] S.A. (dalej "Skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok w kwocie [...], od budowli – kanalizacji teletechnicznej wraz z okablowaniem. Decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny: [...]. 01.2008 Skarżąca złożyła deklarację podatkową za 2008 rok wskazując wartość budowli na kwotę [...] zł. Wójt Gminy O. pismem z [...] lutego 2008 wezwał na podstawie art. 274 a i art. 81 w zw. z 155 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 8 z 2005 r. poz. 60 ze zmianami – dalej "Ordynacja podatkowa") do złożenia wyjaśnień do deklaracji w związku ze zmniejszeniem wartości budowli, która to wartość w deklaracjach za poprzednie dwa lata podatkowe była wykazywana w wysokości [...] zł. W odpowiedzi [...] SA wskazała, że nie ma obowiązku uzasadniania złożonej deklaracji. Poinformowała, że wyłączyła z wartości budowli kable, które zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 25 października 2005 r. (Dz. U. nr 219 poz. 1864) nie są budowlami. Postanowieniem z [...].04.2008r. organ I instancji wszczął na podstawie art. 165 postępowanie podatkowe. Wezwaniem z [...].04.2008 wezwał Skarżącą pod rygorem grzywny do złożenia decyzji o warunkach zabudowy, pozwolenia na budowę z projektem i odpisu z ewidencji środków trwałych. Skarżąca żadnych dokumentów nie złożyła, nie złożyła też dalszych wyjaśnień w tej sprawie. W tej sytuacji organ I instancji wydał wyżej wskazaną decyzję wymiarową przyjmując wartość przedmiotu opodatkowania taką jak w deklaracjach składanych przez Skarżącą za poprzednie dwa lata. Rozpoznając odwołanie Skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzję organu I instancji utrzymało w mocy. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. Skarżąca wniosła skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy O., zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej przez to, że organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania dowodowego wskazującego na to, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią budowle, 2) naruszenie art. 21§ 2 i 3 oraz art. 81 w zw. z art. 180, 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej przez zakwestionowanie deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji z lat poprzednich, 3) art. 210 § 4 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1 a ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz U z 2006 r. nr 121 poz. 144 ze zmianami – dalej u.p.o.l) ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego i błędną interpretację przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy linia kablowa umieszczana w kanalizacji betonowej jest budowlą, 4) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l, gdyż obciążono linię telekomunikacyjna kablową umieszczoną w kanalizacji kablowej podatkiem od nieruchomości mimo, iż nie stanowi budowli. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie pomiędzy organami podatkowymi, a Skarżącą sprowadza się w istocie do dwóch kwestii: 1. interpretacji art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l, co do zaliczenia kabli telekomunikacyjnych ułożonych w betonowej kanalizacji kablowej do wartości budowli, gdzie niekwestionowanym przez strony jest, że budowlą jest kanalizacja, 2. prawidłowości prowadzenia postępowania podatkowego dotyczącego wymiaru podatku od nieruchomości w ten sposób, że organy uznały za podstawę wymiaru podatku od nieruchomości wartość budowli wykazywaną przez Skarżącą w składanych przez nią deklaracjach podatkowych za lata 2007 i 2006. I. Odnośnie interpretacji art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l,: W ocenie Sądu ustalony stan faktyczny upoważniał organy podatkowe do oceny opartej o przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego o zaliczeniu linii telekomunikacyjnych do budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 1a ust. 1 pkt 2 powoływanej ustawy stanowi, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Definicję budowli zawiera art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, natomiast definicję urządzenia budowlanego zawiera art. 3 pkt 9 tej ustawy. W świetle pierwszej z tych definicji przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jak, między innymi sieci techniczne. Ponadto w art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego wyjaśniono, że obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego za urządzenie budowlane uznaje się urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wyliczając m.in. urządzenia instalacyjne. Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że linie telekomunikacyjne, jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W wyroku z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt FSK 2316/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego oraz że z przepisów tych wynika, że linie (sieci) telekomunikacyjne są budowlą stanowiącą przedmiot opodatkowania tym podatkiem, a także, że na budowlę tę składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne jak i kable stanowiące część składową tej budowli. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że powołane przepisy były wystarczające do wyjaśnienia przedmiotu opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości, oraz że nie było podstaw ani takiej potrzeby, aby dla rozstrzygnięcia sporu odwoływać się do innych przepisów, bowiem art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1 a ust. 1 ww. ustawy podatkowej nie stwarza tego rodzaju podstawy. Skład orzekający w niniejszej sprawie uznaje za bezzasadne odwoływanie się skarżącej Spółki do postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. Jest to, bowiem rozporządzenie wykonawcze do Prawa budowlanego wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych. Również bezzasadne jest odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż - jak już wyżej wyjaśniono - znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji, gdyż mogą także być umieszczone bezpośrednio w ziemi, nie oznacza, że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to, bowiem sieć techniczna stanowiąca budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w sprawie budowlą są zarówno kable jak i kanały połączone w całość techniczno-użytkową. II. Odnośnie kwestii prawidłowości prowadzenia postępowania podatkowego dotyczącego wymiaru podatku od nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, że organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, skoro wartość tych linii wynikała z porównywania danych wykazanych przez Spółkę w pierwotnej deklaracji na 2007 rok z danymi wynikającymi z późniejszej korekty, jako różnica pomiędzy wartością budowli kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi, a wartością samej kanalizacji, które to dane nie budziły wątpliwości organów, co do zgodności z rzeczywistością i nie były kwestionowane także przez Spółkę. Skarżąca nie wskazuje w skardze na niezgodność tych danych z rzeczywistym stanem rzeczy, nie wskazywała też takich okoliczności w odwołaniu od decyzji I instancji zatem bezzasadnie zarzuca naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej o postępowaniu, co do nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122), nie przeprowadzenia dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy (art. 180) oraz wyczerpującego ich rozpatrzenia (art. 187 § 1) i oceny (art. 191), ani też nie wykazuje, jaki to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Również Sąd nie stwierdza naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, bowiem uzasadnienie decyzji zawiera prawidłowo ustalony stan faktyczny, jak i wyjaśnienie zastosowanych przepisów prawa. Nie ma też podstaw do uznania, że organy naruszyły zasadę zaufania do organów państwa (art. 121). Należy też zauważyć, że Skarżąca poprzez niezłożeni na żądanie organu I instancji żądanych dokumentów, ani nie składając w tym zakresie żadnych wyjaśnień uniemożliwiła podjęcie działań umożliwiających obliczenie podstawy wymiaru na podstawie dokumentów źródłowych. Ponieważ w swoich pismach do organu spółka nie sygnalizowała nawet żadnych zmian w zakresie wartości przedmiotu opodatkowania, a wskazywała tylko, że jej zdaniem nie należy do tej wartości doliczać wartości kabli, zatem organy podatkowe w sytuacji odmowy przedstawienia żądanych dokumentów źródłowych miały prawo uznać, że podstawa wymiaru podatku nie zmieniła się w stosunku do roku 2007 i określić podstawę wymiaru podatku za rok 2008 w tej samej wysokości. W tych okolicznościach należało skargę oddalić na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.