VIII SA/Wa 697/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanowił: odrzucić skargę M. T. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "uppsa"), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 uppsa). Przyjęta w art. 2 Konstytucji RP zasada demokratycznego państwa prawnego, z której wyprowadzane jest prawo do Sądu zakłada, że prawo do obrony sądowej następuje na drodze regulowanej przepisami prawa procesowego. Granice wyznaczenia prawa do procesu przed sądem administracyjnym reguluje natomiast ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem warunkiem dopuszczalności skargi jest to, aby sprawa podlegała właściwości sądu administracyjnego. Czyli mieściła się w ustawowym katalogu spraw poddanych kognicji sądów administracyjnych, określonym w art. 3 § 2 i § 3 uppsa. O właściwości sądu administracyjnego przesądzają przepisy regulujące postępowanie sądowoadministracyjne, obowiązujące w dniu rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej. Należy zauważyć, że art. 3 § 2 pkt 3 uppsa w brzmieniu nadanym ustawą nowelizacyjną z 9 kwietnia 2015 r. wyłączał w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia spod właściwości sądów administracyjnych możliwość kontroli postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 462/18; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Uznać zatem należy, że z zakresu kognicji sądów administracyjnych zostały wyłączone postanowienia zapadłe w postępowaniu egzekucyjnym o charakterze incydentalnym, tj. postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W tych przypadkach w pełni skuteczna ochrona praw jednostki została zapewniona w sprawie głównej, tj. postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Romana Hausera i Marka Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2015, s. 61). Skoro skarżący wniósł skargę na postanowienie wydane w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, czyli na akt, który nie jest objęty zakresem właściwości sądów administracyjnych, to skargę należało uznać za niedopuszczalną, a przez to podlegającą odrzuceniu. Zauważyć jednocześnie należy, że zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie strony o tym, że skarga do Sądu nie przysługuje. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku art. 3 § 2 pkt 3 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, czyli odrzucił skargę jako niedopuszczalną.