VIII SA/Wa 699/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi D. M. – M. na czynność Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w [...] w sprawie uiszczenia opłaty za parkowanie postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 17 sierpnia 2017 r. D. M. – M. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w [...] w sprawie uiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania. W odpowiedzi na skargę Miejski Zarząd Dróg i Komunikacji w [...] wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że nie jest właściwy w sprawie, gdyż prowadząc jakiekolwiek postępowania działa w imieniu Prezydenta Miasta [...] . Ponadto wyjaśnił, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...); 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.) oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej (art. 4 p.p.s.a.). Podstawę prawną wezwania do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie w obszarze Strefy Płatnego Parkowania Niestrzeżonego w [...], stanowi art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.; dalej: "ustawa o drogach publicznych"). Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Przepis art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych stanowi, iż opłatę powyższą pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo, przy czym w myśl art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych, za nieuiszczenie powyższych opłat pobiera się opłatę dodatkową. Jej wysokość oraz sposób pobierania określa rada gminy (art. 13f ust. 2). Stosownie do treści § 5 ust. 1 - 8 regulaminu funkcjonowania strefy płatnego parkowania niestrzeżonego (SPPN), stanowiącego załącznik Nr 2 do uchwały Nr 180/2015 Rady Miejskiej w [...] z dnia z dnia 31 sierpnia 2015 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat, po stwierdzeniu niewniesienia należnej opłaty za parkowanie wystawiane jest wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej. Wezwanie wręcza się osobie kierującej pojazdem lub umieszcza się na przedniej szybie pojazdu pod wycieraczką (ust. 1). Opłatę dodatkową należy wnieść w terminie 14 dni od dnia wystawienia wezwania (ust. 2). W przypadku nieuiszczenia opłaty dodatkowej w terminie określonym w ust. 2 do właściciela pojazdu kierowane jest upomnienie wzywające do jej uregulowania. Termin uiszczenia opłaty wskazanej w upomnieniu wynosi 7 dni od daty jego otrzymania (ust. 3). Kwestionujący zasadność wystawienia wezwania może wnieść reklamację w terminie 7 dni od dnia jego wystawienia. Reklamację wnosi się na piśmie do biura obsługi klienta SPPN, którego pracownicy przeprowadzają postępowanie wyjaśniające. Do reklamacji winny być dołączone dokumenty uzasadniające jej wniesienie. O wyniku rozpatrzenia, odwołujący się zostaje zawiadomiony pisemnie. Uznanie reklamacji zwalnia od obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, co potwierdza się na kopii wezwania (ust. 4). W przypadku nieuwzględnienia reklamacji służy prawo wniesienia odwołania do Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji. Odwołanie należy wnieść na piśmie za pośrednictwem biura obsługi klienta w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o nieuwzględnieniu reklamacji. Do odwołania winny być dołączone w szczególności dokumenty uzasadniające jego wniesienie. Jeżeli odwołania nie wniesiono, opłatę dodatkową należy uiścić w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o nieuwzględnieniu reklamacji w przypadku płatności kwoty [...] zł. W sytuacji, gdy reklamacja została wniesiona w dniu wystawienia wezwania lub w kolejnym dniu roboczym następującym po tym dniu opłatę w wysokości [...] zł należy wnieść w dniu otrzymania zawiadomienia o nieuwzględnieniu reklamacji lub w kolejnym dniu roboczym (ust. 5). O wyniku rozpatrzenia odwołania przez Miejski Zarząd Dróg i Komunikacji odwołujący się zostaje zawiadomiony pisemnie (ust. 6). Nieuwzględnienie złożonego odwołania skutkuje obowiązkiem uiszczenia opłaty dodatkowej na zasadach określonych w ust. 5 (ust. 7). Należna, nieuiszczona opłata dodatkowa podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (ust. 8). W ocenie Sądu wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. Żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia skargi na stanowisko Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji, nieuwzględniające odwołania od nieuwzględnionej reklamacji dotyczącej opłaty dodatkowej z tytułu niewniesienia obowiązującej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego. O wyniku rozpatrzenia odwołania przez Miejskie Zarząd Dróg i Komunikacji odwołujący zostaje powiadomiony pisemnie, stanowisko to jest ostateczne. Nieuwzględnienie złożonego odwołania skutkuje obowiązkiem uiszczenia opłaty dodatkowej. Co więcej, wskazać również należy, iż wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej z tytułu niewniesienia obowiązującej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania niestrzeżonego nie należy do żadnego z aktów lub czynności wymienionych w katalogu opisanym w art. 3 § 2 p.p.s.a., które podlegałyby kognicji sądu administracyjnego. Obowiązek uiszczania zarówno opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, jak i obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie tych opłat wynika bezpośrednio z przepisu prawa. Obowiązujące przepisy ustawy o drogach publicznych nie przewidują postępowania, w wyniku którego dokonywano by wymiaru opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania, w trybie specjalnego i indywidualnego postępowania. Brak jest podstaw prawnych zawierających procedury, które powodowały nadanie obowiązkowi zapłaty opłaty dodatkowej indywidualnego charakteru w drodze wydania decyzji lub postanowienia przez właściwe organy władzy publicznej. Uznanie, że obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej wynika wprost z przepisów prawa, a w razie jej nieuiszczenia podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, prowadzi do wniosku, że wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skoro bowiem niewykonanie obowiązku prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku, to w tym wypadku swoista konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, zaś ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 postanowień, wydanych w tym postępowaniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając na uwadze powołane okoliczności, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.