VIII SA/Wa 709/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Starszy referent Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją znak: [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. a, lit. s, art. 92 a, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; dalej: "u.t.d."), lp. 6.2.1, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. Nr 159, poz. 1128 ze zm.), art. 23a, art. 23 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.) orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji", "WITD") nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nadkładającej na W. K. (dalej: "skarżący", "strona") karę pieniężną w wysokości [...] złotych. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] maja 2014 r. inspektorzy inspekcji transportu drogowego w miejscowości B. na odcinku drogi krajowej nr [...] zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...]. Pojazdem kierował M. P., wykonujący przewóz drogowy na rzecz przedsiębiorcy W. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.P.H.U "[...]" Export-Import W. K. z siedzibą w miejscowości D. [...]. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. organ I instancji działając na podstawie art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d. oraz lp. 6.2.1 i lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości [...] złotych. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło: - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; - naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd. Uzasadniając organ I instancji podniósł, iż w trakcie kontroli stwierdzono w dniu [...] maja 2014 r. w pomiędzy godziną [...] a godziną [...], że kierowca prowadził pojazd przez 48 minut nie zapisując danych na karcie kierowcy. Następnie kierowca zatrzymał pojazd i o godzinie [...] włożył swą kartę rejestrując dalsze czynności już prawidłowo. Kierowca odmówił przyjęcia zaproponowanego mandatu karnego. Jednocześnie organ I instancji wskazał, iż w tym samym miejscu i czasie stwierdzono naruszenie polegające na nie wczytywaniu danych z tachografu co 90 dni. W trakcie analizy danych zapisanych w pamięci tachografu Siemens AG typ 1381 nr [...] stwierdzono nieterminowe pobieranie danych z pamięci urządzenia. Ostatni odczyt wykonano w dniu [...] lutego 2014 r. o godzinie [...]. Od ostatniego pobierania danych minęło 94 dni. Organ I instancji wyjaśnił, iż przedsiębiorca zobowiązany jest do terminowego pobierania danych z pamięci urządzenia rejestrującego. Czynność taką należy wykonywać co najmniej co 90 dni. Powyższe stanowi naruszenie art. 1 ust. 3 lit. a rozporządzenia WE nr 581/2010. Pismem z dnia [...] września 2014 r. skarżący odwołał się od wskazanego rozstrzygnięcia organu I instancji wnosząc o umorzenie postępowania i uchylenie decyzji w zakresie naruszenia określonego lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., jednocześnie co do drugiego naruszenia nie kwestionuje jego zasadności. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 92b i art. 92c u.t.d. poprzez ich niezastosowanie wskazując, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy. Ponadto wedle oceny skarżącego nie ma dowodów, że kontrolowany kierowca popełnił naruszenie. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję WITD. Przedstawił ramy materialnoprawne niniejszego postępowania, przywołując brzmienie art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a, art. 92b oraz art. 92c u.t.d. Wyjaśnił, iż w toku postępowania zmienił się stan prawny. W dniu wydania rozstrzygnięcia obowiązywały regulacje rozporządzenia (WE) 3821/85, natomiast od 1 marca 2014 r. wszedł w życie art. 34 rozporządzenia UE 165/2014. W związku z powyższym art. 15 rozporządzenia 3821/85 został zastąpiony art. 34 rozporządzenia 165/2014, którego brzmienie przywołał organ odwoławczy. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości [...] złotych sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Uzasadniając GITD wskazał, iż analiza materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, danych z karty kierowcy, danych z tachografu cyfrowego pojazdu, protokołu z przesłuchania kierowcy w charakterze świadka wykazała, że kierowca pomiędzy godziną [...] a godziną [...] prowadził pojazd bez włożonej do tachografu cyfrowego karty kierowcy. O godzinie [...] włożył do tachografu kartę kierowcy. Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją strony, która w wyjaśnieniach wskazała, że w tym czasie osobiście prowadziła pojazd, a należąca do niej karta kierowcy była uszkodzona. Nadto strona twierdziła, że po odkryciu tego faktu niezwłocznie zawiadomiła wytwórnie papierów wartościowych i złożyła wniosek o wydanie nowej katy. GITD zauważył, iż zarówno przed okresem w którym wyjęto kartę, jak i po jego zakończeniu pojazd prowadził M. P., tego samego dnia kierowca został zatrzymany do kontroli, jego karta kierowcy rejestrowała prawidłowo. Nie ulega zatem wątpliwości - w ocenie GITD - że to kontrolowany kierowca musiał prowadzić ww. pojazd. Ponadto wyjaśnienia strony, co słusznie zauważył organ I Instancji są niezgodne z ustalonym na podstawie wiarygodnych dokumentów stanem faktycznym. Do dnia [...] czerwca 2014 r. PWPW nie odnotowała zwrotu wystawionej karty nr [...] należącej do przedsiębiorcy. PWPW potwierdziło, że w dniu [...] maja 2014 r. otrzymało przesyłkę o nr [...] zawierającą pustą kopertę bez karty ani innego dokumentu. Dodatkowo poinformowano, iż w dniu [...] czerwca 2014 r. skarżący złożył wniosek o wymianę karty z dwóch wskazanych powodów - utrata oraz uszkodzenie. Wraz z wnioskiem nadesłane zostało wyjaśnienie o braku możliwości odesłania karty [...] z powodu jej zagubienia. Organ odwoławczy wskazał także, iż skarżący twierdzi, że w dniu [...] maja 2014 r. jego karta nie logowała się w tachografie, więc wysłał kartę do organu wydającego. Powyższą argumentacją obala przeprowadzona w dniu [...] czerwca 2014 r. kontrola pojazdu należącego do przedsiębiorcy. Na zapisanych danych z przeprowadzonej kontroli pojazdu [...] wynika bowiem, że karta o nr [...] była włożona w tachograf o godzinie [...] dnia [...] czerwca 2014 r. i wyjęta [...] czerwca 2014 r. o godzinie [...]. Tak więc karta nr [...] w dniu kontroli była sprawna, a tachograf w żaden sposób nie zarejestrował w swych danych jakiekolwiek próby logowania karty skarżącego. Nadto organ odwoławczy zauważył, iż skarżący nie wyjaśnił dlaczego [...] czerwca 2014 r. zarejestrowano aktywność na rzekomo już niesprawnej karcie kierowcy. Mając powyższe, GITD za zasadne uznał utrzymanie kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za stwierdzone naruszenie określone lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia, polegającego na naruszeniu obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd GITD wskazał, iż analiza materiału wykazała, że dane z tachografu cyfrowego pojazdu o nr rej. [...] zostały pobrane w dniu [...] lutego 2014 r. do dnia kontroli w dniu [...] maja 2014 r. upłynęło 94 dni, a więc przekroczono 90-dniowy termin na wczytanie danych z karty kierowcy o 4 dni. Dlatego też zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za stwierdzone naruszenie określone lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD, odnosząc się do regulacji art. 92 c u.t.d. zauważył, iż przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Tymczasem skarżący żadnych takich okoliczności nie wskazał. Jego twierdzenia dotyczące czasu pracy kierowcy nie odnoszą się bezpośrednio do powstałego naruszenia i go nie wyjaśniają, a co więcej są w świetle materiału dowodowego niewiarygodne. Organ odwoławczy zauważył, iż organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie. Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może wystąpić z oddzielnym, stosownym wnioskiem do właściwego organu o rozłożenie na raty lub umorzenie nałożonej kary pieniężnej. W skardze na powyższą decyzję GITD skarżący wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów: - prawa materialnego tj. ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie przez organ I instancji, że zasadne jest wymierzenie kary w wysokości [...] zł na działalność prowadzoną przez W. K.; - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania w mojej sprawie, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - naruszenie zasad postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, tj. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ zasadności przesłanek nałożenia kary pieniężnej w kontekście tzw. przepisów ogólnych; - naruszenie zasady równego traktowania strony przez organ - poprzez naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i różną interpretacją obowiązujących przepisów skutkującą obciążanie karami finansowymi. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, prezentując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenie jej nieważności. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nakładająca na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...] zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, określonych w art. 92a u.t.d. Wyjaśnić należy, że jak stanowi art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy – art. 92a ust. 6 u.t.d. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21). Zaznaczyć należy, że wskazane rozporządzenie Rady nr 3821/85 uchylone zostało z dniem 2 marca 2016 r. przez art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 lutego 2014 r. nr 165/ 2014 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 nowego rozporządzenia mają zastosowanie już od dnia 2 marca 2015 r. Rozporządzenie Rady nr 3821/85 obowiązywało więc zarówno w dacie kontroli jak i wydania decyzji w sprawie przez organ I instancji. Jak wynika z art. 15 ust. 2 rozporządzenia 3821/85 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Ponadto, jak wynika z art. 15 ust. 8 rozporządzenia, zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym lub wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. Zauważyć należy, że obowiązujący już w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 lutego 2014 r. nr 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 /..../ (Dz. Urz. UE L 2014.60.1) zawiera szczegółowe uregulowania dotyczące użytkowania kart kierowcy i wykresówek i również nakłada na kierowców obowiązek stosowania wykresówek w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd począwszy od przejęcia pojazdu. Stanowi on także, że nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Rozporządzenie to, jak stanowi art. 48 jest wiążące w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich, a więc normy tego rozporządzenia stanowią bezpośrednią podstawę prawną do podejmowania działań przez organy inspekcji transportu drogowego. Nieprzestrzeganie obowiązków wynikających z powyższych przepisów stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Kara za naruszenie określone w poz. Lp 6.2.1 wynosi 5.000 zł, i w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organ trafnie zastosował ten przepis. Zgromadzony materiał dowodowy dowodzi, że kierowca pomiędzy godziną [...] a godziną [...] prowadził pojazd bez włożonej do tachografu cyfrowego karty kierowcy. O godzinie [...] włożył do tachografu kartę kierowcy. Skarżący w złożonych wyjaśnieniach wskazał, że w tym czasie osobiście prowadziła pojazd, a należąca do niego karta kierowcy była uszkodzona. Strona stwierdziła, że po odkryciu tego faktu niezwłocznie zawiadomiła wytwórnie papierów wartościowych i złożyła wniosek o wydanie nowej katy. Organy orzekające prawidłowo uznały, że analiza dokumentów wykazała, iż zarówno przed okresem, w którym wyjęto kartę, jak i po jego zakończeniu pojazd prowadził M. P., tego samego dnia kierowca został zatrzymany do kontroli. Jego karta kierowcy rejestrowała prawidłowo. Nie ulega zatem wątpliwości, że to kontrolowany kierowca musiał prowadzić ww. pojazd. Ponadto, do dnia [...] czerwca 2014 r. PWPW nie odnotowała zwrotu wystawionej karty nr [...] należącej do przedsiębiorcy. PWPW potwierdziło, że w dniu [...] maja 2014 r. otrzymało przesyłkę o nr [...] zawierającą pustą kopertę bez karty ani innego dokumentu. Dodatkowo poinformowano, iż w dniu [...] czerwca 2014 r. skarżący złożył wniosek o wymianę karty z dwóch wskazanych powodów - utrata oraz uszkodzenie. Wraz z wnioskiem nadesłane zostało wyjaśnienie o braku możliwości odesłania karty [...] z powodu jej zagubienia. Sąd zgadza się także z argumentacją organów, że twierdzenia strony, która stwierdziła, że dniu [...] maja 2014 r. karta W. K. nie logował się w tachografie więc wysłała kartę do organu wydającego, obalone zostały przeprowadzoną w dniu [...] czerwca 2014 r. kontrolą pojazdu należącego do ww. przedsiębiorcy. Bowiem na zapisanych danych z przeprowadzonej kontroli pojazdu [...] wynika, że karta o nr [...] była włożona w tachograf o godzinie [...] dnia [...] maja 2014 r. i wyjęta [...] maja 2014 r. o godzinie [...]. Należy więc uznać, że karta nr [...] w dniu kontroli była sprawna, a tachograf w żaden sposób nie zarejestrował w swych danych jakiekolwiek próby logowania karty W. K. Zasadnie zatem organy orzekające stwierdziły, że opis wydarzeń przedstawiony przez stronę jest niewiarygodny, ponieważ karta była używana w dniu [...] czerwca 2014 r. Skarżący nie wyjaśnił dlaczego w dniu [...] czerwca 2014 r. zarejestrowano aktywność na niesprawnej, jak podnosi, karcie kierowcy. Zgodnie z art. 92 c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: - okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub - za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ lub - od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy może nastąpić wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie, tj. gdy podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów dotyczących transportu drogowego. W rozpatrywanej sprawie, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanki z pkt 1 czy 2 cytowanego przepisu. Pojęcie "właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Konieczne jest zatem uwzględnienie bezpośrednio treści przepisów prawa unijnego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) 561/2006 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE z 4 listopada 2006 r., L 102/1), przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów cytowanego rozporządzenia nr 3821/85, zwłaszcza z rozdziału II tego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85, w tym przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Ponadto w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) 561/2006 wskazano, że przedsiębiorstwa, spedytorzy, nadawcy ładunku, organizatorzy wycieczek, główni wykonawcy, podwykonawcy oraz agencje zatrudniania kierowców zapewnią, aby uzgodnione umownie harmonogramy transportu były zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorca w świetle obowiązujących przepisów jest nie tylko zobowiązany do stworzenia takich warunków pracy kierowców, aby mogli przestrzegać przepisów dotyczących transportu drogowego, ale jest także zobowiązany do świadczenia usług transportowych zgodnie z obowiązującym prawem. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za rezultaty prowadzonej działalności transportowej, a nie wyłącznie za stworzenie warunków do realizacji działalności zgodnej z prawem. Wszelkie stwierdzone nieprawidłowości obciążają zatem przedsiębiorcę. Dla przyjęcia jego odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, że nastąpiło naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, nawet jeśli powstało ono w sposób niezawiniony. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawierał żadnych przesłanek wskazujących na możliwość odstąpienia od wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej i takich dowodów skarżący nie przedstawił też w toku postępowania. Prawidłowe i należycie uzasadnione są także ustalenia organu dotyczące naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., czego skarżący nie kwestionuje. Wyjaśnić neleży, że na podstawie rozporządzenia(WE) nr 561/2006 zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze powyższego rozporządzenia przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. W myśl art. 10 ust. 5 lit. a) tiret drugie w/w rozporządzenia przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich z zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Stosownie do art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych minister właściwy do spraw transportu, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), określi, w drodze rozporządzenia, częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunki ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. nr 159, póz. 1128) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 16 listopada 2010 r.), który stanowi, że dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni (...). Zgodnie z § 5 ust. 1 przywołanego rozporządzenia pobrane dane, (...), podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy. Konsekwencją powyższego jest treść Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego karą pieniężną w wysokości 500 zł - za każdy pojazd. W ocenie Sądu, w okolicznościach kontrolowanej sprawy organy trafnie zastosowały ten przepis. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dowodzi bowiem, że przekroczono 90-dniowy termin na wczytanie danych z karty kierowcy o 4 dni. Bowiem dane z tachografu cyfrowego pojazdu o nr rej. [...] zostały pobrane w dniu [...] lutego 2014 r., a zatem do dnia kontroli w dniu [...] maja 2014 r. upłynęło 94 dni. Wobec powyższego należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego tj. art. 92 a ust. 1-6 i art. 92 c. u.t.d. Również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej są zdaniem Sądu bezzasadne, bowiem postępowanie przeprowadzone zostało w sposób właściwy, a rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały uzasadnione w sposób wystarczający i zgodny z art. 107 § 3 k.p.a. Mając na względzie powyższe działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w wyroku.