VIII SA/Wa 712/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji (dalej: "organ odwoławczy", "Minister") na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. nr 85, poz. 728 ze zm.; dalej: "u.o.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania A. P. (dalej: "skarżąca") od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] ustalającej opłatę za używanie siedmiu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie [...] zł orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] grudnia 2012 r., na podstawie art. 7 ust. 1 u.o.a. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. N. [...] w G. zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej pod nazwą P.P.H.U. "[...]", Noclegi "[...]" P. A. z siedzibą w G. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono posiadanie w lokalu [...] odbiorników telewizyjnych różnych marek. W protokole z kontroli dokonano następującego wpisu cyt: "odbiorniki telewizyjne są sprawne technicznie", natomiast stwierdzony okres ich używania wynosi: 3 lata. W trakcie kontroli nie przedstawiono dowodu zarejestrowania odbiorników. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i pracownika A. J. (recepcjonistę), obecnego podczas kontroli. Do protokołu załączono oświadczenie A. J. (przez niego podpisane), opatrzone datą [...] grudnia 2012 r., z którego wynika, iż [...] odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez stronę jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Natomiast "uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: są zajęte przez gości hotelowych. Ww. urządzenia są sprawne technicznie". W piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. organ I instancji zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, załączając jednocześnie do niego potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu z przeprowadzonej kontroli oraz złożonego oświadczenia. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. organ I instancji działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 u.o.a. wobec niewykonania przez skarżącą obowiązku wynikającego z § 1 oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187, poz. 1342) ustalił opłatę za używanie siedmiu odbiorników telewizyjnych w kwocie [...] zł. We wniesionym odwołaniu skarżąca zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie przepisów: – art. 7, art. 77 oraz 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, w przypadku gdy było to niezbędne; – art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 u.o.a. poprzez bezzasadne przyjęcie niewykonania przez stronę obowiązku rejestracji odbiorników RTV; – art. 2 ust. 2 u.o.a. poprzez zastosowanie domniemania w sytuacji, gdy brak jest dowodów aby urządzenia te były faktycznie uruchomione; – § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez bezzasadne przyjęcie, że zarejestrowanie odbiorników w placówce operatora publicznego nastąpiło po upływie 14 dni od chwili wejścia w ich posiadanie. Uzasadniając skarżąca wskazał, iż jedynie na podstawie oświadczenia J. A. stwierdzono obecność odbiorników w lokalu oraz możliwość wykorzystania ich do natychmiastowego odbioru programu. Charakter pracy ww. pracownika uniemożliwia mu dogłębne rozeznanie w kwestiach dotyczących obecności odbiorników w lokalu, czasu używania odbiorników, gotowości do natychmiastowego odbioru programu, rejestracji odbiorników. Wobec powyższego organ naruszył art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Nadto skarżąca zauważyła, iż w dacie przeprowadzenia kontroli odbiorniki nie znajdowały się w lokalu, a dokonana w dniu [...] stycznia 2013 r. rejestracja była w terminie przewidzianym przepisami prawa na dokonanie tej czynności. Stwierdzony przez J. A. 3-letni okres używania odbiorników jest niczym nieuzasadniony. Zdaniem skarżącej organ dopuścił się naruszenia art. 2 ust. 2 u.o.a. poprzez zastosowanie domniemania dotyczącego używania odbiorników w sytuacji braku dowodów na okoliczność znajdowania się urządzeń w lokalu. Rozpatrując sprawę ponownie organ odwoławczy wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Na wstępie wskazał na brzmienie art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.o.a. oraz stwierdził, że regulacje te stawiają znak równości pomiędzy zdolnością do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik, a jego używaniem, co w konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Dodał, że opłatę uiszcza się za każdy odbiornik – z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 u.o.a., który dotyczy m.in. osób fizycznych, który w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że w dniu [...] grudnia 2012 r. została przeprowadzona kontrola obowiązku rejestracji odbiorników RTV, a uczestniczący w niej pracownik skarżącej J. A. złożył do protokołu (jak i w odrębnym dokumencie) oświadczenie wiedzy, z którego wynika, iż w lokalu przy ul. N. [...] w G. znajduje się [...] odbiorników telewizyjnych, które są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Nadto podał przyczynę braku możliwości bezpośredniego skontrolowania technicznej zdolności odbiorników do odbioru programu. Natomiast według oświadczenia J. A. ich okres użytkowania wynosi 3 lata. Dlatego też organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, iż ujawnione odbiorniki nie znajdowały się w lokalu w dniu przeprowadzonej kontroli. Organ odwoławczy zauważył, iż ustawodawca wskazując Pocztę Polską S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników, nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli, ani oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokali, czy osoby uczestniczącej w kontroli. Powołując się na orzecznictwo sądowe, organ odwoławczy wskazał, iż ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Zarówno jeden jak i drugi sposób ustalenia jest dopuszczalny, jednak informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez osobę uczestniczącą w kontroli. W ocenie organu odwoławczego, nie budzi wątpliwości fakt, iż J. A. w dniu przeprowadzonej kontroli miał rozeznanie co do ilości i okresu używania posiadanych przez skarżącą odbiorników telewizyjnych gotowych do natychmiastowego odbioru programu, skoro złożył w tym przedmiocie stosowne oświadczenie wiedzy. Podkreślił, iż protokół z kontroli zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dlatego też złożone przez A. J. oświadczenie, wobec którego nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów jest jak najbardziej dopuszczalne i wiarygodne. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o krótszym niż 14 dni okresie używania ujawnionych odbiorników telewizyjnych, wyrażając w tym przedmiocie jedynie ogólne przekonanie. Tym samym, organ odwoławczy za niezasadne uznał twierdzenia skarżącej dotyczące naruszenia przez organ I instancji § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Minister wskazał, iż jedynymi dowodami w sprawie był protokół z kontroli oraz oświadczenie pracownika skarżącej. Zauważył, iż były to dowody niekwestionowane, zatem organ nie miał nawet możliwości ustosunkowania się do innych, w tym wskazania dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności albowiem innych dowodów w sprawie nie przedstawiono pomimo poinformowania skarżącej o wszczęciu postępowania administracyjnego. Podniósł, iż okoliczności sprawy nie budziły żadnych wątpliwości dlatego organ nie miał podstaw, ani potrzeby poszukiwania innych dowodów. Konkludując Minister wskazał, iż wysokość opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 u.o.a., a opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Dlatego też mając na względzie fakt dokonania przez skarżącą w dniu [...] stycznia 2013 r. rejestracji ujawnionych odbiorników, organ I instancji orzekł jedynie w zakresie ustalenia opłaty. Na powyższą decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc zarówno o jej uchylenie, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa tj.: – art. 7 w zw. z art. 77 ust. 1, ust. 2 i 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przeprowadzenie kontroli przedsiębiorcy w sposób sprzeczny z normami określonymi w przepisach Rozdział 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w sposób ograniczający prawa przedsiębiorcy do czynnego udziału w przeprowadzonej kontroli, przeprowadzenie kontroli bez udziału przedsiębiorcy, przeprowadzenie kontroli bez zawiadomienia przedsiębiorcy; – poprzez uznanie za dowód w prowadzonym postępowaniu materiałów, które nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu zgodnie z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, co stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na jego wynik – art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 §1 k.p.a.; – wydanie decyzji przez organ odwoławczy określonej w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w sytuacji faktycznej zobowiązującej organ odwoławczy do wydania decyzji określonej w art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ wydana została decyzja w postępowaniu, w którym brak jest postępowania wyjaśniającego. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi Minister wskazał m.in., iż kontrola realizacji obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie jest kontrolą działalności gospodarczej przedsiębiorcy, nie ma zatem obowiązku zawiadamiania o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Nadto organ odwoławczy zauważył, iż przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej regulujące wspomniane obowiązki nie mają zastosowania do kontroli obowiązków wynikających z ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. W działaniu organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie, organy orzekające miały w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącą opłatę za używanie niezarejestrowanych [...] odbiorników telewizyjnych w kwocie [...] zł. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Posiadanie w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków na pracodawcę określonych w art. 7 ust. 6 u.o.a. wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.). Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a. określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym należy zwrócić uwagę, że, jak już wspomniano powyżej, posiadanie w rozumieniu u.o.a. zostało określone jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, natomiast "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). Przy czym stosownie do treści art. 5 ust. 3 u.o.a., w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. W toku przeprowadzonej przez pracowników Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej kontroli w dniu [...] grudnia 2012 r. w lokalu przy ul. N. [...] w G. zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej ujawniono i w tym przedmiocie sporządzono protokół, że osoba przedstawiająca się jako recepcjonista – J. A., posługujący się pieczątką przedsiębiorcy podał, że w obiekcie tym znajdują się [...] sztuk sprawnych technicznie odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres ich użytkowania w tym lokalu wynosi 3 lata. Ustaleń tych organ dokonał zatem na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez recepcjonistę kontrolowanego lokalu zajmowanego przez "[...] [...] A. L. P.", że w pokojach znajduje się [...] odbiorników telewizyjnych różnych marek. W pokojach przebywali goście, dlatego też odstąpiono od uruchomienia tych odbiorników w celu sprawdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu. Recepcjonista złożył oświadczenie, że ww. urządzenia są sprawne techniczne i podpisał protokół. Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, brak jest podstaw do odmowy wiarygodności oświadczeniu recepcjonisty kontrolowanego lokalu odnośnie znajdowania się w pokojach [...] odbiorników telewizyjnych i ich technicznych możliwości odbioru programów. Mianowicie osoba ta, jako pełniąca funkcję recepcjonisty w kontrolowanym obiekcie, będąca w kontakcie z potencjalnymi korzystającymi z oferowanych usług noclegowych musiała posiadać dostateczną wiedzę o wyposażeniu wynajmowanych pokoi. Dlatego też – w ocenie Sądu – stanowiła pełnowartościowe źródło dowodowe, na którego podstawie możliwe było dokonywanie ustaleń stanu faktycznego sprawy i zastosowanie art. 2 ust. 2 u.o.a. Nadto w niniejszej sprawie protokół kontroli z dnia [...] grudnia 2012 r. został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Zdaniem Sądu, moc dowodową sporządzonego protokołu zwiększa również fakt, że został on bez zastrzeżeń podpisany przez przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, co potwierdza prawdziwość zawartych w nim ustaleń. O ile skarżąca nie zgadzałaby się z powyższymi ustaleniami protokołu kontroli, który stanowi dokument urzędowy, miała możliwość obalenia domniemania i przedstawienia własnego stanu faktycznego. Należy bowiem podkreślić, że pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. załączając kserokopię protokołu kontroli oraz złożonego oświadczenia przez A. J. organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego pouczając o treści art. 10 § 1 k.p.a. Oznacza to, że skarżąca mogłaby obalić ustalenie dokonane przez kontrolujących, bowiem pismo to otrzymała [...] stycznia 2013 r., a decyzję wydano [...] maja 2013 r. W tej sytuacji nie zostało obalone domniemanie organu w zakresie ustalenia, że niezarejestrowane i umieszczone w pokojach odbiorniki telewizyjne w ilości [...] sztuk znajdowały się w dacie kontroli w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów, a organy, korzystając z domniemania ich używania znajdującego oparcie w art. 2 ust. 2 u.o.a., zasadnie ustaliły opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Niewątpliwie bowiem, upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. nr 187, poz. 1341). Również wysokość ustalonej przez organy opłaty, stanowiącej iloczyn liczby stwierdzonych odbiorników i trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawa pocztowego (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, ze zm.) w zw. § 1 i § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342) na podstawie którego w celu wykonania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie uznać należy za prawidłową. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów art. 77, art., 89 i art. 80 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 672) Sąd uznał je za bezzasadne. Należy zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 roku sygn. akt II GSK 92/12 (opublikowanym na stronie internetowej http://cbois.nsa.gov.pl) wyraził pogląd, że przepisy art. 77 ust. 2, art. 79 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mają zastosowania w odniesieniu do kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych przeprowadzanej na podstawie art. 7 ust. 1 u.o.a. Obowiązek zarejestrowania odbiorników telewizyjnych i radiowych oraz uiszczenia za nie opłaty wynika z ustawy o opłatach abonamentowych i dotyczy zarówno osób fizycznych posiadających odbiorniki w gospodarstwach domowych, jak i przedsiębiorców. Unormowania zawarte w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, w szczególności art. 7, nie dotyczą zatem kontroli działalności gospodarczej, a kontroli używania odbiorników i tym samym powołane w skardze przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej nie mają do niej zastosowania. W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie należy uznać, że organy administracji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.