VIII SA/Wa 717/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. K., A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. K., A. K. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 4 listopada 2008 r. skarżący – T. K., A. K. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Wojewody M. skargę na decyzję ww. organu z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego. Skarżący wnieśli jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższy wniosek nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). Powodem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania decyzji, który to akt następnie przez tenże Sąd zostałby wzruszony. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym powyżej przepisie ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Uznaniu Sądu ustawodawca pozostawił ocenę przytoczonych przez stronę okoliczności, przemawiających jej zdaniem, za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 7 listopada 2008 r., sygn. akt I FSK 1648/08; 9 października 2008 r., sygn. akt II FZ 357/08; dotychczas niepublikowane). Zdaniem Sądu skarżący - zgodnie z ciążącym na nich w tym zakresie ustawowym obowiązkiem – nie podali żadnych okoliczności, argumentów mających uzasadniać przedmiotowy wniosek, jak również nie wskazali przesłanek uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawców wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (tak również /w:/ postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt II OZ 1266/08). Zasada dyspozycyjności w postępowaniu sądowadministracyjnym przejawia się przyznaniem stronom tego postępowania kompetencji między innymi do rozporządzania przysługującymi im uprawnieniami procesowymi wynikającymi z ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do tych uprawnień należy też występowanie z wnioskiem o przyznanie ochrony tymczasowej, na podstawie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Skoro ustawodawca przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności organu administracji ograniczając jednocześnie możliwość udzielenia ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia choć jednej z nich. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie przez sąd ochrony tymczasowej należy do strony, a jej podjęcie wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienia NSA: z 22 grudnia 2008 r., sygn. akt II FZ 530/08; z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 399/07; dotychczas niepublikowane). Biorąc pod uwagę powyższe Sąd nie dopatrzył się w aktach sprawy zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w swym wniosku nie wskazali na istnienie takich argumentów, które stanowiłyby uzasadnioną podstawę dla zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w powołanym przepisie. Ponadto wskazać należy na niecelowość kontynuowania postępowania incydentalnego w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej na obecnym etapie postępowania sądowego (sprawa skierowana do oczekujących na wyznaczenie terminu rozprawy). Zgodnie z art. 61 § 6 u.p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.