VIII SA/Wa 722/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Sekretarz sądowy Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 rok oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej także: "SKO", "organ odwoławczy", "Kolegium"), po rozpoznaniu odwołania D. W. (dalej: "skarżąca"), decyzją z [...] lipca 2017 r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2017, poz. 201 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt Gminy" lub "organ I instancji") z [...] stycznia 2017 r. ustalającą skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne za 2017 r. w kwocie [...] zł. Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wójt Gminy, decyzją z [...] stycznia 2017r. ustalił skarżącej jako właścicielce nieruchomości położonej w [...] i [...], wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 rok w kwocie [...] zł. Nowego wymiaru tego zobowiązania dokonał w związku z przeprowadzoną modernizacją ewidencji gruntów i budynków dla Gminy J.. Podniósł, iż projekt opisowo-kartograficzny został zatwierdzony w dniu [...] grudnia 2103 r., a informacje o tym Starosta ogłosił w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...], poz. [...]. Organ I instancji wskazał, iż o zmianach w ewidencji został zawiadomiony przez Starostwo Powiatowe w [...][...] czerwca 2015 r. Związany ewidencją gruntów i budynków, stanowiącą podstawę wymiaru zobowiązania skarżącej wydał przedmiotową decyzję. Przyjął przy tym powierzchnię gruntów i budynków wykazaną w tej ewidencji, gdyż skarżąca mimo stosowanego wezwania nie złożyła informacji podatkowej w tym przedmiocie. W odwołaniu skarżąca podniosła, że decyzja organu I instancji jest niezgodna z jej dokumentami. Stwierdziła, że podczas modernizacji dokonano bezprawia, ponieważ nieruchomość podzielono bez udziału właściciela. Organ podatkowy nie wyjaśnił rozbieżności i niezgodności między stanem faktycznym i stanem prawnym w danych ewidencyjnych Urzędu Gminy i Starostwa Powiatowego w [...]. Opisaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania i ramy prawne sprawy. Wyjaśniło, że stan faktyczny został ustalony na podstawie dokumentów urzędowych, tj. dowodów wymienionych w treści art. 194 i art. 181 Op. Zgodnie z nim, w wyniku przeprowadzonego w trybie art. 24a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.; dalej: "pgk") postępowania związanego z modernizacją gruntów i budynków nastąpiła zmiana w ewidencji gruntów i budynków, która w świetle art. 21 ust. 1 pgk jest dla organów podatkowych wiążąca przy wymiarze podatków. Zasadnie zatem ustalono skarżącej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. na podstawie tej ewidencji. SKO zauważyło przy tym, że stan faktyczny nieruchomości, zarówno pod względem przedmiotowym, jak i wymiaru podatku nie uległ zasadniczym zmianom w stosunku do wymiaru podatku na rok 2016 r. za wyjątkiem działki nr [...], na której dokonano pomiaru pasa drogowego o pow. 0,0531 ha fiz., który wyłączono następnie z użytków rolnych i uznano za nieużytek (nie został opodatkowany podatkiem od nieruchomości). Zarzuty odwołania uznało zatem w całości za nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd") skarżąca postawiła zarzuty naruszenia przepisów: - prawa materialnego, a mianowicie brak dowodów i dokumentacji, z której wynikałoby, że na działce [...] można było pomierzyć "pas drogowy"; - brak ostatecznej decyzji stanowiącej podstawę wprowadzania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki [...]. Zdaniem skarżącej, dotychczas nie wydano ostatecznej decyzji stanowiącej podstawę do wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, a tym samym zmian w łącznym zobowiązaniu podatkowym na 2017 rok. Stwierdziła, że zmian w operacie dokonano bez uwzględnia zgłoszonych przez nią uprzednio uwag, tym samym bezprawnie pomierzono pas drogowy, wyłączając go jako nieużytek. Dodała, że nie godząc się z takim stanem rzeczy nie złożyła stosownej informacji podatkowej za rok 2017. Wniosła o przeprowadzenie załączonych do skargi dodatkowych dowodów. Odpowiadając na skargę, Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w swoim rozstrzygnięciu. Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w niniejszej sprawie skarżąca podtrzymała dotychczasową argumentację dodając, że jej wolą jest uiszczenie podatku w kwocie ustalonej w 2016 r., gdyż na działce nr [...] nie ma nieużytków. Natomiast ewidencja została sporządzona wadliwie. Skarżąca nie otrzymała również żadnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "ppsa."). Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który to przepis nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją organy podatkowe ustaliły skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne za 2017 r., na wysokość którego składa się podatek rolny i podatek od nieruchomości. Do wymiaru podatku przyjęły dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków według stanu ustalonego w wyniku modernizacji budynków i gruntów, o której informację Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Starosta [...] na podstawie art. 24a ust. 8 pgk ogłosił w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr 2014, poz. [...]. W odniesieniu do działki nr [...] ustaliły podatek rolny od powierzchni 0,1969 ha, zaś powierzchnię 0,0531 ha uznano za nieużytki. Ogólna powierzchnia gruntów przyjęta do opodatkowania podatkiem rolnym została obliczona na 2,4524 ha. Skarżąca kwestionuje prawidłowość ustalonego łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r., wskazując na wadliwość ewidencji w zakresie wydzielenia w obrębie działki nr [...] gruntów rolnych o pow. 0,1969 ha i nieużytków o pow. 0,0531 ha. Wskazuje jednocześnie, iż w poprzednim roku podatkowym zobowiązanie podatkowe w tym przedmiocie zostało ustalone prawidłowo. Jak zaś wynika z decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. podatek rolny został ustalony od powierzchni 2,5055 ha, co oznacza, że została w wymiarze tego podatku uwzględniona działka nr [...] w całości (2,5055 ha – 2,4524 ha = 0,0531 ha). Jak wynika z akt podatkowych ustalenia co do powierzchni i rodzaju użytków działki [...] zostały dokonane w związku z zawiadomieniem organu I instancji przez Starostwo Powiatowe w [...] pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. (data wpływu do organu I instancji – [...] czerwca 2014 r.) o zmianach sporządzonych w wyniku modernizacji gruntów i budynków dla Gminy [...]. W aktach podatkowych (tom oznaczony m.in. dopiskiem "Brakujące dokumenty") znajduje się wypis z operatu ewidencji gruntów i budynków według stanu na 1 stycznia 2017 r., z którego wynika, iż działka nr [...] obejmuje grunty rolne na powierzchni 0,1969 ha i nieużytki na powierzchni 0,0531 ha. Przedmiotem sporu w okolicznościach niniejszej sprawy jest tym samym w istocie kwestia związania organów podatkowych danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe, opierając się na art. 21 ust. 1 pgk dokonały wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego skarżącej na rok 2017 r. Przyjęły przy tym za podstawę informacje, wynikające z ewidencji gruntów i budynków, która została sporządzona w wyniku dokonanych zmian w trybie przeprowadzonego postępowania, o którym mowa w art. 24a pgk. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pgk m. in. podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie natomiast z treścią art. 24a ust. 1 pgk starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych. W następnych ustępach tego przepisu zawarto regulacje dotyczące obowiązków organu w tym zakresie, jak i uprawnienia zainteresowanych osób w tym postępowaniu. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji powierzchni czy funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por.m.in. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku) dla celów podatkowych decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może jednak być podważona, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar. W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 ). Uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (położenie, granice i powierzchnię gruntów, rodzaj użytków gruntowych, klasy gleboznawcze, w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności, informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali). Tym samym dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych. W związku z powyższym należy przyjąć, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, kwestionowane w niniejszej sprawie, są dla organu podatkowego wiążące. W realiach niniejszej sprawy organy podatkowe uwzględniły zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków sporządzonej w wyniku dokonanych zmian w związku z przeprowadzoną modernizacją gruntów w obrębie nieruchomości stanowiących własność skarżącej. Tym samym będąc związanymi zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, zasadnie naliczyły i ustaliły skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2017. Zasadnie przy tym powierzchnię gruntu i rodzaj użytków do wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości przyjęły na podstawie danych ujawnionych w ewidencji gruntów, gdyż skarżąca nie złożyła informacji podatkowej w tym zakresie, co potwierdza w skardze. W odniesieniu do wskazywanej przez skarżącą wadliwości dot. działki nr [...] uwzględniły dane wynikające z aktualnych dla spornego roku podatkowego zapisów ewidencji. W obrębie tej samej działki o numerze ewidencyjnym [...], uwzględniły zarówno użytki rolne (co do pow. 0,1969 ha), jak i nieużytki ( co do pow. 0,0531 ha). Nie została też zmieniona ogólna powierzchnia działki nr [...] (0,1969 ha + 0,0531 ha = 0, 25 ha). Stanowisko skarżącej w niniejszej sprawie wskazuje, iż skarżąca kwestionuje przede wszystkim ustalenia zawarte w ewidencji gruntów i budynków, wprowadzone do niej w wyniku modernizacji, które to zmiany pozostają poza kompetencjami organów podatkowych. Zarzuty skargi tym samym Sąd uznał za chybione, gdyż w ramach niniejszego postępowania nie podlegają ocenie zarzuty związane z prowadzonym uprzednio postępowaniem w trybie art. 24a pgk, zakończonym sporządzeniem stosownego operatu stanowiącego o danych w ewidencji gruntów i budynków, którą organy podatkowe były w realiach niniejszej sprawy związane. Dopóki zatem dane w tej ewidencji, jak wskazano powyżej nie zostaną zmienione, brak jest podstaw do przyjęcia innych danych do wymiaru zobowiązań skarżącej w niniejszej sprawie. Tym samym bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają dołączone do skargi kserokopie: zawiadomienia o czynnościach ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych wyznaczonych na dzień [...] maja 2013 r., wypisu z rejestru gruntów aktualnego na dzień 3 czerwca 2013 r., odpisu zwykłego księgi wieczystej wg. stanu na dzień [...] września 2014 r., oraz opisu i mapy, sporządzonych według stanu na 1999 r. Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 151 ppsa wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.