VIII SA/Wa 723/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy", "SKO"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 267; dalej: "k.p.a.") po rozpoznaniu odwołania A. W. (dalej: "skarżący") od decyzji Wójta Gminy T. (dalej: "organ I instancji", "Wójt") z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazowych wraz z infrastrukturą oraz budowie wjazdu publicznego w miejscowości R. N. na działkach o nr ew. [...] orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2010 r. P.L. wystąpił do organu I instancji o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazowych wraz z infrastrukturą oraz budowie wjazdu publicznego w miejscowości R. N.. Do wniosku dołączył kartę informacyjną przedsięwzięcia. W dniu [...] maja 2010 r. Wójt zawiadomił strony o wszczętym postępowaniu i poinformował o możliwości składania uwag i wniosków oraz w tym samym dniu wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o wyrażenie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia. Organ I instancji po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (postanowienie z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...]) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. (opinia sanitarna z [...] maja 2010 r. [...]) nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia i określił zakres raportu (postanowienie z [...] czerwca 2010 r. [...]). Następnie inwestor przy piśmie z [...] sierpnia 2010 r. przedłożył raport oddziaływania na środowisko, a organ I instancji obwieszczeniem z [...] sierpnia 2010 r. poinformował na stronie BIP i tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy o rozpoczęciu procedury w niniejszej sprawie z udziałem społeczeństwa. Kolejnym działaniem organu było wystąpienie do RDOS w W. i PPIS w Z. o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Przedsięwzięcie uzyskało pozytywną opinię Sanepidu w dniu [...] września 2010 r. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. po uprzednich wezwaniach do uzupełnienia raportu dokonał pozytywnego uzgodnienia przedsięwzięcia postanowieniem datowanym na [...] lutego 2010 r. (data 2010 r. jest najprawdopodobniej wpisana pomyłkowo zamiast [...] lutego 2011 r.). Decyzjami z dnia [...] marca 2011 r., [...] września 2011 r. oraz [...] czerwca 2012 r. organ I instancji ustalił środowiskowe uwarunkowania dla wskazanego przedsięwzięcia. Decyzje zostały uchylone i przekazane do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji decyzjami z dnia [...] maja 2011 r., [...] grudnia 2011 r. i [...] września 2012 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] marca 2014 r. organ I instancji działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.; dalej: "ustawa ooś"), a także § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213 poz. 1397) w związku z art. 104 k.p.a. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazowych wraz z infrastrukturą oraz budowie wjazdu publicznego w miejscowości R.N. na działkach o nr ew. [...]. Odwołanie od wskazanej decyzji złożył skarżący, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.: – art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś poprzez nieuzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska po uzupełnieniu raportu o oddziaływaniu na środowisko w stosunku do uwzględnienia w raporcie II kondygnacji budynku mieszkalnego co do zanieczyszczeń i oparów pochodzących ze stacji paliw, a jedynie przeprowadzenie takiego uzgodnienia co do zjazdu drogowego na teren stacji z uwzględnieniem jedynie zanieczyszczeń pochodzących jedynie ze spalin samochodowych; – art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2010 r. nr 16 poz. 87) poprzez niezastosowanie norm zawartych w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia przy sporządzaniu powołanego w decyzji raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz nie obliczenie udziału poszczególnych węglowodorów (takich jak: benzen toluen czy ksylen) w mieszaninie i dla tych substancji dokonać oddzielnych obliczeń rozprzestrzeniania się stężeń w powietrzu, zwłaszcza że organ ustalił zawartość benzenu na poziomie 1%, jednak dla tej ilości nie wykonał niezbędnych obliczeń, w związku z czym organ nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, czym uchybił zasadzie prawdy obiektywnej w postępowaniu administracyjnym. Kolegium utrzymując w mocy decyzję organu I instancji przedstawiło przebieg postępowania w niniejszej sprawie. Wyjaśniło, iż postępowanie wszczęte zostało na wniosek P.L. z dnia [...] kwietnia 2010 r., który to wniosek został rozszerzony przez inwestora w dniu [...] lipca 2011 r. o dodatkowe dwie działki, tj. [...] i [...]. Opracowany wniosek spełniał wymogi przepisu art. 74 ustawy ooś i mógł stanowić podstawę do przeprowadzenia postępowania. Kolegium wskazało, iż budowa stacji paliw płynnych, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wyjaśniło, iż w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia RM z 9 listopada 2004 r., gdyż postępowanie zostało wszczęte [...] kwietnia 2010 r. oraz, że tego rodzaju przedsięwzięcia, w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy ooś wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli obowiązek ten został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 w drodze postanowienia. Organ odwoławczy stwierdził, iż postanowienie o potrzebie przeprowadzenia oceny i określenia zakresu raportu wydane zostało w oparciu o prawidłową podstawę prawną (art. 63 ust. 1 ustawy ooś) po zasięgnięciu opinii właściwych organów współdziałających oraz zawiera elementy wymagane przepisem art. 63 ust. 1 ustawy ooś. Nadto postanowienie o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny stało się podstawą do opracowania raportu oddziaływania na środowisko dla budowy stacji paliw płynnych i gazowych, który to raport stanowił istotny dowód w sprawie i był przedmiotem oceny organów wyspecjalizowanych. Na podstawie tego raportu, zarówno RDOŚ, jak i PPIS wydały pozytywne uzgodnienia dla zamierzonego przedsięwzięcia. Kolegium wskazało, iż przedłożony raport był również przedmiotem oceny organu I instancji, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo odniósł się do jego ustaleń uznając, że na podstawie przedłożonego raportu możliwe było określenie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Kolegium, oceniając decyzję i zebrany w sprawie materiał dowodowy uznało, iż brak jest podstaw do jej zmiany lub uchylenia, gdyż w sprawie prawidłowo został ustalony stan faktyczny i prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego i procesowego. W ocenie Kolegium opracowany raport zawiera wszystkie elementy wymagane przepisem art. 66 ustawy ooś, a przyjęte w nim rozwiązania pozwalają stwierdzić, iż przy realizacji zamierzonego przedsięwzięcia zachowane zostaną wymogi związane z ochroną środowiska, zdrowiem i życiem ludzi, a także, że budowa stacji nie będzie negatywnie oddziaływać na najbliższe otoczenie. W ocenie Kolegium decyzja organu I instancji spełnia wszystkie elementy wymagane dla decyzji wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, bowiem określa rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, wskazuje warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji, eksploatacji i użytkowania przedsięwzięcia, określa wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji budowlanej. Ponadto w sprawie prawidłowo ustalone zostały strony postępowania, czemu dano wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium nie podzieliło ich zasadności. Zauważyło, iż w raporcie dokonano oceny wpływu inwestycji na środowisko i najbliższe otoczenie oraz stwierdzono, że oddziaływanie inwestycji zamknie się w granicach terenu jej realizacji i dlatego nie spowoduje negatywnego wpływu na interesy osób trzecich. Przy tej ocenie brano również pod uwagę istniejącą zabudowę. Dodało także, że przy realizacji stacji ma mieć zastosowanie hermetyzacja procesów technologicznych, prawidłowa gospodarka ściekowa i odpadami, co spowoduje, że stacja nie wpłynie ujemnie na środowisko. Kolegium nie podzieliło również zarzutu podniesionego w punkcie 2 odwołania, bowiem jak wskazało, kwestie poruszone w tym punkcie były przedmiotem analizy sporządzającego raport wraz z jego uzupełnieniem, przyjęte rozwiązania w uzupełnionym raporcie w pełni uwzględniają normy zawarte w załączniku nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 26 stycznia 2010 r. Organ odwoławczy podniósł, iż w uzasadnieniu decyzji organu I instancji szczegółowo odniesiono się do rozprzestrzeniania się substancji emitowanych podczas pracy stacji, przy uwzględnieniu maksymalnej możliwości przepustowości stacji oraz uwzględniono dwukondygnacyjną wysokość budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Kolegium zauważyło, iż z przepisu § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 26 stycznia 2010 r. nie wynika obowiązek obliczania w mieszaninie udziału poszczególnych węglowodorów. Ponadto wskazało, iż uzgodnienie przez organ wyspecjalizowany, jakim jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wiąże organ wydający decyzję. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Autor skargi zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2014 r. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 107 § 1 k.p.a., polegające na nieoznaczeniu stron postępowania administracyjnego w zaskarżonej decyzji; 2) art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś poprzez nieuzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska po uzupełnieniu raportu o oddziaływaniu na środowisko w stosunku do uwzględnienia w raporcie II kondygnacji budynku mieszkalnego co do zanieczyszczeń i oparów pochodzących ze stacji paliw, a jedynie przeprowadzenie takiego uzgodnienia co do zjazdu drogowego na teren stacji z uwzględnieniem zanieczyszczeń pochodzących jedynie ze spalin samochodowych; 3) art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2010 r., Nr 16, poz. 87) polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązkowi i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności niezastosowanie norm zawartych w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia, przy sporządzaniu powołanego w powyższej decyzji Raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz nieobliczenie udziału poszczególnych węglowodorów (takich jak: benzen, toluen, czy ksylen) w mieszaninie i dla tych substancji nie dokonanie oddzielnych obliczeń rozprzestrzeniania się stężeń w powietrzu, zwłaszcza, że organ I instancji w utrzymanej decyzji ustalił zawartość benzenu na poziomie 1 %, jednak dla tej ilości substancji nie wykonano niezbędnych obliczeń, w związku z czym organ nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, czym uchybił zasadzie prawdy obiektywnej w postępowaniu administracyjnym; 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśniło, iż w sprawie prawidłowo zostały ustalone strony postępowania, a wykaz stron o którym mowa w skardze sporządzony jest odrębnie, a nie w decyzji ze względu na ochronę danych osobowych. Za nietrafny Kolegium uznało zarzut sformułowany w punkcie 2 skargi dotyczący braku uzupełnienia raportu oddziaływania na środowisko w stosunku do uwzględnienia w raporcie II kondygnacji budynku i rozszerzenia inwestycji dodatkowo o 2 działki. Kolegium wskazało, iż w swojej decyzji z [...] grudnia 2011 r. zwróciło na to uwagę i organ I instancji ponownie zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. i Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w W. co do potrzeby uzupełnienia raportu. Obydwa te organy uznały, że nie ma potrzeby dodatkowego przeprowadzenia oddziaływania na środowisko, a zatem dokonywania ponownych uzgodnień. Nadto podniosło, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z [...] kwietnia 2012 r. stwierdził, że nie ma konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla wskazanych działek, a przy ocenie tej wzięto pod uwagę również budowę budynku od strony północno-wschodniej. Zarzut podniesiony w punkcie 3 Kolegium również uznało za niezasadny, bowiem ze wskazanego w § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu nie wynika obowiązek obliczania w mieszaninie udziału poszczególnych węglowodorów. Organ odwoławczy wskazał, iż w sprawie (czemu dano wyraz w decyzji) dokonano oceny wpływu stacji paliw na najbliższe otoczenie z uwzględnieniem opisanych w nim procesów technologicznych. Natomiast na podstawie raportu, Kolegium oceniło, że przy realizacji zamierzonej inwestycji będzie miała zastosowanie hermetyzacja procesów technologicznych, a zatem stacja paliw nie wpłynie niekorzystnie na środowisko i najbliższą zabudowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] marca 2014 r. w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazowych wraz z infrastrukturą oraz budowie wjazdu publicznego w miejscowości R. N. na działkach o nr ew. [...]. Sąd zauważa, iż przedmiotowa sprawa była już kilkukrotnie rozpoznawana, a wskazane rozstrzygnięcia zostały wydane na skutek decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] uchylającej decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] czerwca 2012 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uchylenie decyzji spowodowane było nieprawidłowo ustalonym kręgiem osób, którym przysługiwał przymiot strony postępowania. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. 2013 r. poz. 1235 ze zm.; dalej: "ustawa ooś"). Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy ooś przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust. 1 u.i.o.ś). Jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 1-2 u.i.o.ś). Nadto decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana jest przed wydaniem innych decyzji związanych z realizacją inwestycji, a przed jej z kolei wydaniem organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięga opinii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej (art. 77 ust. 1 u.i.o.ś.). Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 u.i.o.ś.). Stosownie do treści art. 80 ust. 1 ustawy ooś, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy ooś). Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, w sposób, który nakazywałby ponowne przeprowadzenie postępowania. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływań na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) dla postępowań w sprawie decyzji o których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy ooś wszczętych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia (tj. 15 listopada 2010 r. – dopisek Sądu) stosuje się przepisy dotychczasowe. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte na wniosek P. L. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Bez wątpienia stacja paliw jest przedsięwzięciem zaliczonym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko Dz.U. Nr 213, poz. 1397) i dlatego też, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym sporządzenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest obligatoryjne. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż obecnie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym będzie realizowane przedmiotowe przedsięwzięcie. Bowiem Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego gminy Tczów na lata 1983-1995 z dniem 1 stycznia 2004 r. utracił moc obowiązującą. Dla planowanego przedsięwzięcia raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został opracowany w sierpniu 2010 r., a następnie uzupełniony w grudniu 2010 r. W związku z rozszerzeniem wniosku inwestora organ I instancji pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. wystąpił do RDOŚ w W. oraz PPIS w Z. o wydanie opinii, czy zachodzi konieczność uzupełnienia ww. raportu. Organy te wyraziły opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na przedsięwzięcia na środowisko. Przedstawiony raport odpowiada wymogom art. 66 ustawy ooś i mógł stanowić podstawę do określenia środowiskowych uwarunkowań dla zamierzonego przedsięwzięcia. W przekonaniu Sądu, raport ten jest jasny, logiczny i spójny, pozwala nadto zweryfikować tok rozumowania autora raportu. Rozważany raport zawiera m.in. jego podstawę opracowania; charakterystykę przedsięwzięcia, w ramach której określono lokalizację i otoczenie przedsięwzięcia, położenie geograficzne, warunki geologiczne i hydrologiczne, charakterystykę planowanej inwestycji; oszacowanie oddziaływania na poszczególne elementy środowiska we wszystkich fazach jej funkcjonowania (fazie budowy, eksploatacji), opisy wariantów analizowanego przedsięwzięcia, jak i oddziaływanie na etapie likwidacji. Nadto, jak już wskazano, opisany dokument został uzupełniony w zakresie akustyki. Zdaniem Sądu, należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż w przedstawionym raporcie dokonano oceny wpływu inwestycji na środowisko i najbliższe otoczenie oraz stwierdzono, że oddziaływanie inwestycji zamknie się w granicach terenu jej realizacji i nie spowoduje negatywnego wpływu na interesy osób trzecich. Nadto przy realizacji stacji ma mieć zastosowanie hermetyzacja procesów technologicznych, prawidłowa gospodarka ściekowa i odpadami, co spowoduje, że stacja nie wpłynie ujemnie na środowisko. Sąd w składzie orzekającym zauważa, iż raport został pozytywnie uzgodniony przez RDOŚ w W.na mocy postanowienia z dnia [...] lutego 2011 r., w którym organ ten szczegółowo określił warunki, które należy wziąć pod uwagę na etapie realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, wymagania z zakresu ochrony środowiska, które winny zostać uwzględnione w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś (w projekcie budowlanym). Okolicznością niesporną jest nadto fakt, że warunki realizacji projektowanego przedsięwzięcia zostały w dniu [...] września 2010 r. pozytywnie zaopiniowane pod kątem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z.. Sąd zauważa, iż warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia określone przez RDOŚ, a następnie przez PPIS zostały uwzględnione w całości przez organ I instancji w treści decyzji z dnia [...] marca 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, która zawiera wszystkie elementy określone w art. 82 ust. 1 ustawy ooś. Decyzja ta określa bowiem rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś (w projekcie budowlanym). Organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie jest zakwalifikowana jako zakład o zwiększonym ryzyku albo o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, jak i nie jest związana z możliwością transgranicznego oddziaływania na środowisko ze względu na rodzaj instalacji, a także jej lokalizację w centralnej części Polski. Nadto nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś. Załącznikiem do decyzji organu I instancji, zgodnie z przepisem art. 82 ust. 3 ustawy ooś, jest charakterystyka planowanego przedsięwzięcia. Analizując zarzuty skargi Sąd uznał, iż w świetle zebranego materiału dowodowego i obowiązujących przepisów prawa są one nieuzasadnione, wobec czego nie mogły zostać uwzględnione. Zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., polegający na nieoznaczeniu stron postępowania w zaskarżonej decyzji, Sąd uznał za nietrafny. Art. 107 § 1 k.p.a. wyliczając elementy struktury prawnej decyzji wskazuje na miejsce w strukturze decyzji oznaczenie strony. Nie oznacza to jednak, że zamieszczenie w strukturze prawnej decyzji oznaczenia strony przesądza, że oznaczenie w decyzji strony w innym miejscu struktury decyzji wydanej w sprawie jest kwalifikowanym naruszeniem prawa obwarowanym sankcją nieważności decyzji, czy też powoduje pozbawienie decyzji bytu prawnego powodującego nieistnienie decyzji. Oznaczenie stron w rozdzielniku do decyzji ma pełne umocowanie w wielości podmiotów w sprawie (tak jak w kontrolowanej sprawie) i nie ma wpływu na prawidłowość i legalność decyzji. A zatem nie stanowi o naruszeniu prawa. Odnosząc się do zarzutu nieuzgodnienia uzupełnionego raportu o oddziaływaniu na środowisko Sąd zauważa, iż organ I instancji po uzupełnieniu wskazanego raportu, w tym uwzględniającego II kondygnacyjny budynek mieszkalny skarżącego, przedłożył komplet dokumentacji (w tym kartę informacyjną i uzupełniony raport) i RDOŚ w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. stwierdził brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko wskazując, że wprowadzone zmiany i uzupełnienia nie mają wpływu na zmianę warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia. Natomiast odnosząc się do zarzutu braku przeprowadzenia badań poszczególnych wskazanych składników węglowodorów, to oprócz argumentów zawartych w uzasadnieniu decyzji które są trafne, należy podnieść, że składniki których badania domaga się skarżący, według przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz.U. nr 221, poz. 1441) nie występują w legalnie rozprowadzanych paliwach – benzynach silnikowych – co podniosła osoba sporządzająca raport o oddziaływaniu na środowisko. Reasumując, Sąd w składzie orzekającym uznał, iż zarówno zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. W toku niniejszego postępowania rozpoznano i szczegółowo przeanalizowano wszelkie możliwe zagrożenia i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i dopiero na tej podstawie określono wpływ planowanej inwestycji na środowisko. Organy orzekające wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy wydawaniu decyzji. Z kolei ich uzasadnienia odnoszą się do zasadniczych dla toczącego się postępowania administracyjnego kwestii i nie pozwalają stwierdzić uchybienia art. 107 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonane ustalenia w sprawie oparte zostały na zebranym materiale dowodowym (art. 80 k.p.a.), zgromadzonym, zbadanym w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści. W świetle powyższego za bezzasadny uznać należało zarzut naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 138 k.p.a. Nadto Sąd zauważa, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest pierwszą decyzją w procesie inwestycyjnym co oznacza, że określone w jej treści uwarunkowania będą przedmiotem oceny organu udzielającego pozwolenia na budowę, bowiem ta decyzja może stanowić podstawę rozpoczęcia budowy. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.