VIII SA/Wa 724/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca), Protokolant specjalista Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi U. K.-S. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 7 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia prawa własności oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju (dalej: Minister, organ odwoławczy, organ II instancji) z [...] sierpnia 2019 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej: Wojewoda, organ I instancji) z [...] marca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z 28 lutego 2013 r. Zarząd Powiatu w [...] wystąpił do Wojewody o wydanie decyzji potwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Powiat [...] z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,0154 ha, położonej w obrębie [...] R. [...], gmina W., zajętej pod drogę publiczną - powiatową nr [...] (obecnie Nr DP [...]) K. – R. [...] – W.. Wojewoda decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2013 r. stwierdził nabycie przez Powiat [...], z mocy prawa, z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności wnioskowanej nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania U. K. – [...] (dalej: skarżąca, strona) Minister decyzją z [...] stycznia 2015 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał brak ustalenia przez organ l instancji wszystkich stron przedmiotowego postępowania administracyjnego, tj. spadkobierców po zmarłej S. K., właścicielce nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. Decyzją Nr [...] z [...] marca 2017 Wojewoda, działając na podstawie art. 73 ust. 1 i ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) i art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), stwierdził nabycie z mocy prawa przez Powiat [...] z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - powiatową nr [...] (obecnie Nr DP [...]) K. – R. [...] – W., oznaczonej na mapie nieruchomości przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego Starostwa Powiatowego w [...] w dniu [...] sierpnia 2012 r. pod numerem ewidencyjnym [...], jednostka ewidencyjna [...] W., obręb [...] R. [...], jako działka nr [...] o powierzchni 0,0154 ha. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda przedstawił treść art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną wskazując, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie tego przepisu uzależnione jest od łącznego spełnienia w dniu 31 grudnia 1998 r. następujących przesłanek: - nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, - nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, - nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Organ I instancji ustalił, że z treści aktu notarialnego - umowy darowizny z [...] maja 2007 r. Repertorium A Nr [...] wynika, że 31 grudnia 1998 r. właścicielem nieruchomości położonej w gminie W., obręb [...] R. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], była S. K. (na dzień 31 grudnia 1998 r. w ewidencji gruntów figurowała działka numer [...], która została podzielona na działki o numerach: [...],[...], [...] i [...] na podstawie operatu nr [...] z [...] października 2003 r.). Zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia z [...] lutego 2017 r. Repertorium A Nr [...], spadek po zmarłej w dniu [...] maja 2010 r. S. K. na podstawie ustawy nabyła w całości skarżąca (córka), która obecnie jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, zgodnie z księgą wieczystą KW Nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w S.. Oznacza to, że w dacie 31 grudnia 1998 r. przedmiotowy grunt nie stanowił własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego. Organ I instancji ustalił również, że rozporządzeniem Ministra Komunikacji z 17 listopada 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: stołecznym warszawskim, jeleniogórskim, płockim, radomskim i szczecińskim (Dz. U. z 1986 r. Nr 42, poz. 205) droga nr [...] K. – R. [...] – W. została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich. Natomiast rozporządzeniem Rady Ministrów z 15 grudnia 1998 r. (Dz. U. Nr 160, poz. 1071), wydanym na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, ustalono wykaz dróg krajowych i wojewódzkich. W wykazie dróg wojewódzkich, stanowiącym załącznik nr 2 do ww. rozporządzenia, droga nr [...] (obecnie Nr DP [...]) K. – R. [...] – W. nie została wymieniona i w związku z tym stała się drogą powiatową, bowiem stosownie do art. 103 ust. 3 ww. ustawy, dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie niewymienione w tym rozporządzeniu stają się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami powiatowymi. Jednocześnie podkreślił, że przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r., Dz. U. 1985 Nr 14, poz.60, dalej: u.d.p.), jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r., bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. W skład pasa drogowego wchodzi również teren techniczny o szerokości 0,75 m od zewnętrznej krawędzi wykopu, nasypu lub rowu. Wojewoda stwierdził, że w niniejszej sprawie na mapie, sporządzonej przez uprawnionego geodetę i przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego Starostwa Powiatowego w [...] w dniu [...] sierpnia 2012 r. pod numerem ewidencyjnym [...], którą wykonano na podstawie operatu ewidencji gruntów oraz pomiaru własnego, obrazującej nieruchomości lub ich części zajęte w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną nr [...] (obecnie Nr DP [...]) K. – R. [...] – W., z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] wydzielono działkę nr [...] jako teren zajęty pod przedmiotową drogę. Z porównania ww. mapy oraz mapy zasadniczej, na której zaznaczono linie rozgraniczenia drogi publicznej - powiatowej nr [...], wynika, że działka nr [...] o powierzchni 0,0154 ha stanowi fragment przedmiotowej drogi publicznej. W treści uzasadnienia decyzji Wojewoda ustosunkował się do pisma skarżącej z 20 lutego 2017 r., w którym wnosiła o dopuszczenie dowodu z nowej opinii biegłego geodety na okoliczność ustalenia wielkości działki zajętej pod drogę. W ocenie strony powierzchnia przedmiotowej działki nr [...] zajętej pod drogę publiczną jest o wiele większa, niż wynika to z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Organ I instancji nie uwzględnił tego wniosku uznając, że zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. dotyczy on okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w niniejszym postępowaniu. W tym zakresie wskazał, że mapa sporządzona przez uprawnionego geodetę w oparciu o dokumentację geodezyjną, przyjętą do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a., dlatego brak jest podstaw do odmowy mocy dowodowej takiemu dokumentowi bez przeprowadzenia przeciwdowodu. W ocenie organu I instancji osoba posiadająca uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii może na podstawie dokumentów znajdujących się w Państwowym Zasobie Geodezyjnym i Kartograficznym odtworzyć na aktualnej kopii mapy zasadniczej faktyczny stan przebiegu granic danego ciągu komunikacyjnego według stanu na określoną datę (w niniejszej sprawie 31 grudnia 1998 r.). To biegły geodeta ustala przebieg granic nieruchomości na określony dzień i wrysowuje go na stanowiącą podstawę opracowania mapę. Z przeprowadzonej analizy mapy nieruchomości przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego Starostwa Powiatowego w [...][...] sierpnia 2012 r. pod numerem ewidencyjnym [...] oraz dokumentacji złożonej przez stronę przy piśmie z 20 lutego 2017 r. wynika, że działka nr [...], która stanowi "koronę" drogi nr [...] (obecnie Nr DP [...]) K. – R. [...] – W. na wysokości działki nr [...], miała szerokość 10 m. Szerokość całego pasa drogowego przedmiotowej drogi według stanu na 31 grudnia 1998 r. wahała się od 15 m do 16 m. Przedmiotowy pas drogowy na wysokości działki nr [...] wchodzi na odległość do 1 metra w głąb tej nieruchomości, co w przeliczeniu z długością przedmiotowej nieruchomości daje powierzchnię 154 m² (0,0154 ha). Pozostałą część pasa drogowego na tej wysokości stanowi naprzeciwległa działka nr [...] o powierzchni 0,1418 ha, gdzie grunt zajęty pod drogę na wysokości działki objętej niniejszym postępowaniem administracyjnym wchodzi od 6 do 4 metrów w głąb tej działki. Tak więc suma szerokości pasa głównego drogi publicznej nr [...] (obecnie Nr DP [...]) K. – R. [...] – W. (działka nr [...]) oraz wydzielonych części nieruchomości leżących wzdłuż tego pasa (działki nr [...] i nr [...]) pozwala stwierdzić, że szerokość przedmiotowej drogi publicznej w dniu 31 grudnia 1998 r. na badanej wysokości wahała się w granicach od 15 do 16 metrów. W ocenie organu I instancji wyżej przywołana dokumentacja i wyjaśnienia są wystarczające, aby stwierdzić, że w dniu 31 grudnia 1998 r. teren wydzielony z dawnej działki nr [...], stanowiący obecnie część działki nr [...], oznaczony na mapie nieruchomości jako działka nr [...] o powierzchni 0,0154 ha, zajęty był pod drogę wojewódzką nr [...] K. – R. [...] – W., która z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się drogą powiatową. Ustalając przesłankę władztwa publicznoprawnego Wojewoda uznał, że droga publiczna nr [...] (obecnie Nr DP [...]) K. – R. [...] – W., w tym działka nr [...] o powierzchni 0,0154 ha, zarówno przed dniem 31 grudnia 1998 r., jak i w tym dniu, znajdowała się we władaniu Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...] Zarządu Dróg w [...], działającej w imieniu Wojewody. Powyższe potwierdza sporządzona na tę okoliczność dokumentacja geodezyjna oraz oświadczenie Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg Publicznych w [...] z [...] lutego 2013 r., jak również dokumentacja wskazująca na dokonywanie czynności faktycznych - prac remontowych, zmierzających do utrzymania w należytym stanie drogi nr [...] poprzez podejmowanie działań należących do zarządcy drogi, ustawowo zdefiniowanych w art. 20 u.d.p. Przejawiało się to między innymi: wykonywaniem robót remontowych nawierzchni drogi, robót konserwujących, porządkowych (tj. odśnieżanie, zwalczanie śliskości, oczyszczanie pobocza), letnim i zimowym utrzymaniem przejezdności dróg, wykonywaniem robót interwencyjnych głównie związanych z zapewnieniem właściwego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego, modernizacją i przebudową konkretnych odcinków drogi oraz ochroną drogi zapobiegającą przedwczesnemu zniszczeniu. Na poparcie sprawowanego władztwa organ I instancji załączył do akt sprawy następujące dowody: wykazy stanu drogi wojewódzkiej nr [...] K. – R. [...] – W. w latach 1992-1995, umowy Nr [...] z [...] października 1992 r. oraz Nr [...] z [...] listopada 1993 r. dotyczące świadczenia usług przy zimowym utrzymaniu dróg, kartę przeglądu podstawowego obiektu mostowego w ciągu drogi nr [...] z [...] lipca 1998 r. W tym stanie rzeczy Wojewoda uznał, że zgodnie art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nieruchomość opisana w rozstrzygnięciu decyzji, zajęta pod drogę powiatową, stała się z dniem [...] stycznia 1999 r. z mocy prawa własnością Powiatu [...]. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, podnosząc błędne - w jej ocenie - wyznaczenie przez organ I instancji granicy drogi publicznej. Zdaniem skarżącej mapa nieruchomości zajętej pod drogę powiatową nr [...] wg. stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. wykonana przez [...] T. Z. błędnie wyznacza wschodnią granicę drogi. Taki przebieg granicy nie jest możliwy, ponieważ przebieg drogi nie ulegał zmianie od kilkudziesięciu lat. Ponownie wniosła o sporządzenie nowego operatu geodezyjnego dla prawidłowego ustalenia wielkości działki zajętej pod drogę. Decyzją z [...] sierpnia 2019 r. znak: [...] Minister, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Minister wykazał, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość: - nie stanowiła własności Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego, tylko jej właścicielem była S. K., a następnie skarżąca jako jej spadkobierca; - była zajęta pod drogę publiczną oraz – pozostawała we władaniu publicznym, ponieważ Zarząd Dróg w [...], działając w imieniu Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...], dokonywał czynności zmierzających do utrzymania w należytym stanie drogi wojewódzkiej nr [...] (utrzymanie jezdni, poboczy, rowów, przepustów, obiektu mostowego, usuwanie śliskości i odśnieżanie w okresie zimowym, ustawianie zasłon przeciwśnieżnych). Tym samym, w ocenie Ministra, zostały spełnione przesłanki z art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wniosła skarżąca, zarzucając organom błędne wyznaczenie granicy działki drogowej, co skutkowało błędnym wyznaczeniem powierzchni działki zajętej pod drogę. W ocenie skarżącej wyznaczone granice działki przejętej pod drogę są wyraźnie niezgodne z faktycznym przebiegiem drogi, który nie uległ zmianie od 1934 r. Prawidłowy przebieg granic 10-metrowej działki drogowej powinien być bowiem wyznaczony poprzez odmierzenie działki o szerokości 10 m, kierując się środkiem jezdni jako podstawą pomiaru. Faktyczne granice działki biegną w równych 5-metrowych odległościach od obecnego środka jezdni. Cały obszar zajęty pod drogę, poza odmierzonymi 10 metrami, powinien być objęty zaskarżoną decyzją. W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Nabycie z mocy prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną następuje wówczas, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. zostały spełnione łącznie 3 przesłanki: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, pozostawanie nieruchomości we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego oraz brak przysługiwania praw własności nieruchomości Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego. Organy orzekające w przedmiotowej sprawie wykazały, że ww. przesłanki w odniesieniu do nieruchomości, oznaczonej nr ewidencyjnym [...] o powierzchni 0,0154 ha, zostały spełnione, dlatego skarga strony nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 u.d.p. (również w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 1998 r.), drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Warunkiem uzyskania przez drogę statusu drogi publicznej jest zaliczenie jej do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 u.d.p. (drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne). Na skutek wniosku Zarządu Powiatu w [...] z 12 marca 2013 r. (data wpływu do organu I instancji) Wojewoda zebrał w sprawie dokumentację geodezyjno-prawną dotyczącą drogi powiatowej nr [...] K. – R. [...] – W.. Pierwotnie droga ta miała status drogi wojewódzkiej, ale z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa stała się drogą powiatową (art. 103 ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację państwową). We wniosku wskazano m.in. działkę nr [...], stanowiącą część ww. drogi, jednak niebędącą własnością Powiatu [...]. Organy ustaliły, że w dacie 31 grudnia 1998 r. właścicielem działki nr [...] była S. K.. Działka ta w 2003 r. została podzielona na działki o numerach: [...],[...],[...] i [...]. Natomiast z działki nr [...] wydzielono przedmiotową działkę nr [...], zajętą pod drogę publiczną. Po śmierci S. K. w dniu [...] maja 2010 r. jej następcą prawnym stała się skarżąca. Niewątpliwie więc działka nr [...] nie stanowiła w dacie 31 grudnia 1998 r. własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego, pomimo że w tym czasie była we władaniu Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w [...] Zarządu Dróg w [...]. Świadczy o tym znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie Powiatowego Zarządu Dróg Publicznych w [...] z [...] lutego 2013 r. wraz z dokumentacją, w oparciu o którą wykazano faktyczne władztwo sprawowane przez Zarząd Dróg w [...] nad nieruchomościami, zajętymi pod drogę nr [...] (wykazy stanu drogi wojewódzkiej, umowy na zimowe utrzymanie dróg z 28 października 1992 r. i 3 listopada 1993 r., karta przeglądu obiektu mostowego z 17 lipca 1998 r.). Na mocy uchwały Nr 1351/289/06 Zarządu Województwa Mazowieckiego z 27 czerwca 2006 r. w sprawie nadania numerów dla dróg powiatowych na obszarze Województwa Mazowieckiego drodze powiatowej nr [...] K. – R. [...] – W. nadano nowy numer [...]. Przez władanie nieruchomością należy rozumieć wykonywanie czynności zarządczych na gruncie drogowym. Jak wynika z ww. dokumentów zarządca drogi wykonywał cyklicznie czynności faktyczne dotyczące ww. drogi publicznej, w pasie której znajdowała się m.in. przedmiotowa działka nr [...] w okresie przed 1 stycznia 1999 r. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym (wyrok WSA w Warszawie z 3 kwietnia 2014 r., I SA/Wa 1342/13, publ. Lex nr 1464948). Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie 31 grudnia 1998 r., pas drogowy to nie tylko jezdnia, ale również chodnik, pobocze, obiekty inżynierskie, place, zatoki postojowe, ścieżki rowerowe, drogi zbiorcze, drzewa i krzewy oraz urządzenia techniczne związane z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. Przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. Pas drogowy zajęty pod drogę publiczną – powiatową nr [...], w skład której wchodzi działka nr [...], został przedstawiony na mapie nieruchomości, sporządzonej przez geodetę uprawnionego J. Z. w skali 1:5000 z naniesioną adnotacją, iż została opracowana według wykazu zmian gruntowych na datę 31 grudnia 1998 r. Mapa ta została przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu 24 sierpnia 2012 r. pod numerem [...] i wskazuje, w ocenie Sądu, na zajętość działki nr [...] pod drogę powiatową nr [...] według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Skarżąca nie kwestionuje, że część nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...], oznaczoną na ww. mapie jako działka nr [...], stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. część drogi publicznej nr [...] (obecnie [...]) K. – R. [...] – W.. Sporna jest dla strony powierzchnia przedmiotowej działki zajętej pod drogę publiczną, która - w ocenie skarżącej - jest większa niż wynika to z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Przebieg granicy drogi publicznej skarżąca kwestionowała w piśmie z 20 lutego 2017 r., wnosząc o sporządzenie nowego operatu geodezyjnego na okoliczność ustalenia prawidłowej wielkości działki zajętej pod drogę. Do akt sprawy złożyła również dokumenty w postaci: mapy z projektem podziału z 29 czerwca 1992 r., mapy z projektem podziału z 16 października 2003 r. oraz szkicu przebiegu granicy działki nr [...] sporządzonego przez geodetę. Obie te mapy zostały wykonane na podstawie operatu nr [...], który w ocenie skarżącej powinien być punktem wyjścia dla sporządzenia nowego operatu geodezyjnego. Organ I instancji przeprowadził dokładną analizę dokumentów złożonych przez skarżącą oraz mapy nieruchomości, według wykazu zmian gruntowych, zajętej pod drogę zgodnie ze stanem faktycznym na dzień 31 grudnia 1998 r., sporządzonej przez geodetę J. Z. z 23 lipca 2012 r., wprowadzonej do ewidencji zasobu powiatowego w dniu [...] sierpnia 2012 r. Wojewoda przedstawił skarżącej w uzasadnieniu swojej decyzji prawny i faktyczny przebieg granic drogi powiatowej na wysokości spornej działki i w konsekwencji uznał, że działka oznaczona na mapie geodety J. Z. numerem [...] w dacie 31 grudnia 1998 r. zajęta była pod wojewódzką nr [...] K. – R. [...] – W., która z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się drogą powiatową. Sąd w pełni podziela ocenę prawną tego dokumentu dokonaną przez Wojewodę. W tym zakresie należy stwierdzić, że mapa nieruchomości sporządzona przez geodetę J. Z. na okoliczność wykazu zmian gruntowych w nieruchomościach w związku z zajęciem poszczególnych działek pod drogę powiatową nr [...], stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a. i trudno uznać, że jego treść może zostać zakwestionowana jedynie poprzez złożenie przez skarżącą oświadczenia o przeciwnej treści (wyrok NSA z 28 marca 2014 r., I OSK 2173/12, publ. Lex nr 1484846). Operat techniczny, sporządzony przez upoważnionego geodetę (funkcjonariusza publicznego), korzysta – jako dokument urzędowy – z domniemania prawdziwości zawartych w nim oświadczeń i zapisów (wyrok NSA z 11 października 2006 r., I OSK 1331/05, publ. cbosa, wyrok NSA z 1 kwietnia 2014 r., I OSK 2505/12, publ. Lex nr 1484846). Wzruszenie mocy dowodowej tego dokumentu jest możliwe wyłącznie przez przeprowadzenie przeciwdowodu zdecydowanie bardziej przekonującego (wyrok NSA z 16 maja 2013 r., I OSK 2/12, publ. cbosa, wyrok NSA z 3 marca 2011 r., II OSK 389/10, publ. cbosa). Tymczasem skarżąca nie przedstawiła żadnego przeciwnego nowego opracowania geodezyjnego, które podważyłoby moc dowodową operatu technicznego z 2012 r., w którym uprawniony geodeta ustalił przebieg granic nieruchomości na określoną datę i wrysował go na stanowiącą podstawę opracowania mapę. Mapa z 2012 r. powstała w celu uregulowania stanu nieruchomości w trybie art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną na podstawie operatu ewidencji gruntów oraz pomiaru własnego w lipcu 2012 r. Wszelkie opracowania geodezyjne składane przez skarżącą w toku postępowania pochodziły z dat wcześniejszych, aniżeli operat techniczny J. Z.. Wojewoda nie naruszył więc art. 78 § 1 k.p.a., jeśli nie uwzględnił wniosku dowodowego skarżącej o sporządzenie nowego operatu technicznego, ponieważ dotyczył on okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w toku postępowania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem Sąd zauważył, że nie zawiera ona odniesienia do wniosku skarżącej zawartego w odwołaniu o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego geodety i sporządzenie nowego operatu geodezyjnego. Stanowi to naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., z którego wynika, że wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej organ powinien zawrzeć w uzasadnieniu decyzji. Jednak w okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd uznał, że to naruszenie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ w odwołaniu skarżąca przedstawiła te same zarzuty i wnioski co w piśmie z 20 lutego 2017 r., do którego obszernie ustosunkował się organ I instancji. Z kolei na etapie kontroli sądowej w skardze wniesionej na decyzję Ministra skarżąca zgłosiła tożsame zarzuty dotyczące błędnego wyznaczenia powierzchni działki zajętej pod drogę, które zgłaszała w piśmie z 20 lutego 2017 r. oraz w odwołaniu, nie przedstawiając ze swojej strony żadnego opracowania geodezyjnego, które podważyłoby merytoryczne ustalenia organów i ich ocenę operatu sporządzonego przez geodetę J. Z. z 23 lipca 2012 r. Skarżąca w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze w sposób opisowy przedstawiła przebieg drogi na wysokości jej nieruchomości, jednak – zdaniem Sądu - jej stanowisko w zakresie nieprawidłowo ustalonej powierzchni działki nr [...] zajętej pod pas drogowy jest tylko polemiką z ustaleniami organów, które oparły się na dowodzie urzędowym w postaci ww. mapy z naniesionymi zmianami gruntowymi według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Jak wynika z treści art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną organy w tego rodzaju sprawach mają obowiązek ustalić konieczne przesłanki właśnie na tę datę. Decyzja wydana w trybie ww. ustawy jest decyzją deklaratoryjną ze skutkiem ex tunc, nie tworzy nowego stanu prawnego, tylko ustala i potwierdza stan prawny na datę 31 grudnia 1998 r. ze skutkiem na 1 stycznia 1999 r. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza: prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak również brak jest przesłanek do stwierdzenia jej nieważności lub wydania decyzji z naruszeniem prawa. Dlatego Sąd w sentencji wyroku oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.