VIII SA/Wa 726/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 14 sierpnia 2023 r., znak [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z 14 sierpnia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS", "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), w wyniku rozpatrzenia zażalenia "[...]" Sp. z o.o. z/s w M. (dalej: "skarżąca", "strona", "Spółka") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej: "Naczelnik US", "organ I instancji" lub "organ egzekucyjny") z 23 maja 2023 r. Przedmiotem tych postanowień było uznanie za niezasadne zarzutów wniesionych do postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Dyrektor IAS wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775; dalej: "k.p.a.") oraz art. 18, art. 33 § 1 pkt 1, art. 34 § 1, § 4, § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 479, ze zm.; dalej: "u.p.e.a.") w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070; dalej także: "ustawa zmieniająca"). Przedmiotowe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z 23 maja 2023 r. nr [...] Naczelnik US uznał wniesione przez Spółkę zarzuty (nieistnienia obowiązku oraz przedawnienia należności) za niezasadne. W uzasadnieniu ww. postanowienia Naczelnik US wskazał, iż prowadził wobec Spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] wystawionych przez Wójta Gminy M. (dalej: "Wierzyciel", "Wójt"), obejmujących podatek od nieruchomości za lata 2001-2015. Wskazał, iż pismem z 14 maja 2022 r. Spółka wniosła zarzut nieistnienia obowiązku oraz przedawnienia należności, który pismem z 23 maja 2022 r. organ egzekucyjny przekazał do Wierzyciela, celem zajęcia stanowiska. Organ egzekucyjny dodał, iż wierzyciel postanowieniem z 27 maja 2022 r. [...] uznał zarzuty za bezzasadne oraz 29 września 2022 r. poinformował, że postanowienie w sprawie oddalenia zarzutów nie zostało zaskarżone i jest prawomocne. Dodał także, iż stanowisko Wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące, co skutkuje wydaniem przez organ egzekucyjny postanowienia o uznaniu zarzutów za niezasadne. W zażaleniu na to postanowienie, w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] i [...], strona wniosła o jego zmianę i umorzenie postępowania egzekucyjnego jako bezprzedmiotowego i pozbawionego podstaw prawnych. Niezależnie od przedawnienia Spółka wskazała na zwolnienie z opodatkowania przedmiotów egzekwowanego podatku na podstawie uchwały nr [...] Rady Gminy M.z dnia 19 lutego 2015 r. Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2023 r., wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie, Dyrektor IAS po rozpatrzeniu zażalenia Spółki, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W jego uzasadnieniu podniósł, iż Naczelnik US prowadzi wobec Spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z 12 czerwca 2017 r. o numerach od [...] do [...] i [...], wystawionych przez Wójta Gminy M., obejmujących podatek od nieruchomości za lata 2001 – 2015 w łącznej kwocie należności głównej 592 305,00 zł plus należne odsetki za zwłokę. Przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały doręczone Spółce przy piśmie z dnia 11 maja 2022 r. w dniu 13 maja 2022 r. Przypomniał, iż pismem z dnia 14 maja 2022 r. Spółka wniosła do organu egzekucyjnego zarzuty podnosząc przedawnienie należności oraz nieistnienie obowiązku, które pismem z 23 maja 2022 r. organ egzekucyjny przekazał do Wierzyciela, celem zajęcia stanowiska w zakresie złożonych zarzutów. Postanowieniem z 27 maja 2022 r. Wójt uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione i bezzasadne wskazując, że Spółka składała deklaracje podatkowe dotyczące podatku od nieruchomości, a w przypadku ich braku wydawane były decyzje określające wysokość podatku od nieruchomości, które już się uprawomocniły. Ponadto, strona nie wnosiła odwołań od decyzji określających wysokość podatku od nieruchomości, albo wnosiła je po terminie ustawowym. Ponadto Wierzyciel zaznaczył, iż strona nie składała zażaleń - zarzutów zarówno w przedmiocie egzekucji administracyjnej, jak i egzekucji prowadzonej w latach 2011-2013 przez Komornika Sądowego. Pismem z 15 września 2022 r. organ egzekucyjny wystąpił do Wierzyciela z prośbą o wyjaśnienie kwestii wymagalności egzekwowanych należności ze wskazaniem zdarzeń i terminów mających wpływ na bieg terminu przedawnienia. W odpowiedzi, pismem z 29 września 2022 r. Wierzyciel przekazał zestawienie zaległości Spółki wraz z informacją o prowadzonych wobec niej postępowaniach egzekucyjnych, wskazując, że w jego ocenie nie doszło do ich przedawnienia. Jednocześnie Wójt poinformował, iż postanowienie w sprawie oddalenia zarzutów nie zostało zaskarżone i jest prawomocne. Przypomniał także treść wydanego przez Naczelnika US postanowienia oraz zarzuty i wnioski zażalenia. Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, DIAS zakreślił na wstępie ramy prawne niniejszej sprawy z uwzględnieniem treści art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej co oznacza, że w sprawie znajdowały zastosowanie przepisy u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020r., tj. art. 33 – 35, art. 34 § 1, których treść następnie przytoczył. Wskazał jednocześnie, iż tytuły wykonawcze wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej wpłynęły do organu egzekucyjnego 27 czerwca 2017 r. i w tej samej dacie nadano im klauzulę wykonalności. Tym samym kwestionowane przez Spółkę rozstrzygnięcie zostało podjęte na gruncie stanu prawnego obowiązującego do 29 lipca 2020 r., w ramach postępowania egzekucyjnego wszczętego przed nowelizacją. Organ odwoławczy wskazał, iż pismem z dnia 14 maja 2022 r. Spółka wniosła zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z 12 czerwca 2017 r. o numerach od [...] do [...] i [...], wystawionych przez Wójta Gminy M., podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku oraz przedawnienia zobowiązań podatkowych, który w stanie prawnym obowiązującym do 29 lipca 2020 r. podlegał rozpatrzeniu na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Podkreślił następnie, że wyrażone w sprawie stanowisko Wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez Spółkę zarzutów w postanowieniu z 27 maja 2022r. było dla organu wiążące. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstawy do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela (por. wyrok WSA w Szczecinie z 29 maja 2013 r. I SA/Sz 856/12). W konsekwencji DIAS wskazał, iż jako organ odwoławczy, rozpoznając żądanie strony oparte o powyższe zarzuty, także w zakresie swojego rozstrzygnięcia jest związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w jego ostatecznym postanowieniu (por. wyrok WSA w Warszawie z 8.12.2015r., sygn. akt. III SA/Wa 380/15). Zdaniem DIAS, zbieżne stanowisko zostało wyrażone również w wyrokach NSA (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17.06.2009 r., sygn. akt II FSK 333/08, LEX nr 512828 i z 14.11.2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05, LEX nr 289067). Dodał, że w orzecznictwie wskazuje się wprost, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela (por: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24.05.2004 r., sygn. akt FW 4/04, LEX nr 160593). Tym samym, w realiach rozpoznawanej sprawy DIAS uznał, że nie był uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez Wierzyciela, gdyż stanowisko to jest także wiążące dla organu sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012r., sygn. akt II GSK 1490/10). Wierzyciel uznał zaś zgłoszone przez Spółkę zarzuty za nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący postawił zarzuty naruszenia przepisów: - art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zbiegu normatywnym z Uchwałą nr [...] Rady Gminy M. z dnia 19 lutego 2015 roku, którą ustalono, iż zwalnia się z podatku budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach niestanowiących gospodarstwa rolnego z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej; - art. 70 § 1 ustawy ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia i prowadzenie postępowania egzekucyjnego mimo przedawnienia zobowiązania. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach kompetencji Sąd uznał, że nie narusza ono prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie z obrotu prawnego. Sporem w sprawie objęta jest prawidłowość uznania przez organ egzekucyjny za niezasadne zgłoszonych przez Spółkę zarzutów do postępowania egzekucyjnego, wskazujących na nieistnienie obowiązku, jak i przedawnienie zobowiązań podatkowych. Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu przypomnieć wypada, iż zarzuty do postępowania egzekucyjnego, o których mowa zostały zgłoszone pismem z dnia 14 maja 2022 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 20 maja 2022 r., w odniesieniu do tytułów wykonawczych z dnia 12 czerwca 2017 r. wystawionych przez Wójta Gminy M. o numerach od [...] do [...] i nr [...], obejmujących podatek od nieruchomości za lata od 2001 r. do 2013 r. i za rok 2015. Jak wynika z akt egzekucyjnych, tytuły wykonawcze, o których mowa wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji wpłynęły do organu egzekucyjnego w dniu 27 czerwca 2017 r. W tym samym dniu organ egzekucyjny nadał ww. tytułom wykonawczym klauzule wykonalności. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 23 listopada 2021 r. umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., które to postanowienie zostało przez organ odwoławczy uchylone postanowieniem z dnia 11 marca 2022 r. i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na prośbę organu egzekucyjnego tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] i nr [...]. zostały ponownie przekazane organowi egzekucyjnemu w dniu 2 maja 2022 r. i doręczone Spółce w dniu 13 maja 2022 r. Należy jednocześnie zauważyć, że w dniu 30 lipca 2020 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070, ze zm.). Stosownie do przepisu art. 13 ust. 1 tej ustawy, do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu zastosowanie znajdą przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługują zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z tym przepisem, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, 4) błąd co do osoby zobowiązanego, 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1, 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Zgłoszone przez Spółkę w prowadzonym wobec niej postepowaniu egzekucyjnym zarzuty przedawnienia i nieistnienia obowiązku, stanowiły zatem zarzuty wymienione art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., we wskazanym wyżej brzmieniu. W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a., (w brzmieniu obwiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.) zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., (w brzmieniu obwiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.) organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W świetle powołanych wyżej przepisów w sytuacji, gdy wierzyciel w postanowieniu wydanym w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a., stwierdzi, że zarzuty - zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-5 i 7 ww. ustawy - są nieuzasadnione, to wówczas organ egzekucyjny jest zobowiązany do oddalenia zarzutów, jako nieuzasadnionych. Z powyższego wynika także, że organ egzekucyjny nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Ostateczne postanowienie wierzyciela jest więc niejako zagadnieniem wstępnym dla późniejszego rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego. Zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Wskazać jednocześnie należy, że ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658) wyłączono możliwość zaskarżania postanowień wierzyciela w sprawie niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (art. 34 § 1a u.p.e.a.) oraz postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela (art. 34 § 2 u.p.e.a.). Uznano bowiem, że tego rodzaju postanowienia "mają charakter incydentalny. W tych przypadkach w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona poprzez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej (postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów" (Uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Druk sejmowy Nr 1633 i 2538, VII kadencja Sejmu, s. 4). Postanowienia wydane na podstawie art. 34 § 2 u.p.e.a. nie posiadają charakteru rozstrzygnięcia w znaczeniu materialnym, ale są tylko elementem materiału dowodowego w sprawie wniesionych zarzutów, dlatego też mogą one zostać skontrolowane podczas badania postanowienia w sprawie rozpoznania zarzutu wydanego przez organ egzekucyjny. Ustawodawca dokonując zmiany ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ww. zakresie nie przesądził o utracie przez postanowienia wierzyciela w przedmiocie zarzutów waloru wiążącego dla organu egzekucyjnego. W tym względzie nie doszło również do zmiany ustawy egzekucyjnej, bowiem zgodnie z art. 34 § 1 stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zmiana art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nie mogła pozbawić jednak zobowiązanego ochrony prawnej. Niewątpliwie fakt, że stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów określonych w pkt 1-5 oraz 7 art. 33 § 1 u.p.e.a. jest dla organu wiążące, mogłoby doprowadzić do iluzorycznej ochrony podmiotu wobec którego prowadzone było postępowanie. Z tego też względu by tę ochronę zapewnić, stanowisko wierzyciela musiało być poddane "weryfikacji" i odbywała się ona na etapie zaskarżania do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych przez organ egzekucyjny w przedmiocie zarzutów. Dopiero kolejną nowelizacją przepisów - ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2070) przywrócono możliwość wnoszenia skarg m.in. na postanowienia wierzyciela w przedmiocie wnoszonych zarzutów. Przepisy te weszły w życie od 30 lipca 2020 r. i miały zastosowanie do postanowienia wierzyciela wydanego w dniu 27 maja 2022 r. Należy w tym miejscu wskazać, że pouczenie o prawie wniesienia zażalenia na to postanowienie zostało w nim zawarte. Z informacji udzielonej przez Wierzyciela pismem z dnia 29 września 2022 r. wynika, iż postanowienie Wójta z dnia 27 maja 2022 r., o którym mowa nie zostało zaskarżone i jest prawomocne. Z powyższego wynika zatem, iż Spółka w postępowaniu toczącym się w przedmiocie stanowiska Wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów nie skorzystała z możliwości jego zaskarżenia i kontroli najpierw przed organem odwoławczym w postępowaniu administracyjnym i ewentualnie w razie takiej potrzeby w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Wyjaśnić także należy, że zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Użyty w tym przepisie zwrot w "granicach sprawy, której dotyczy skarga" nie oznacza jednak, że Sąd jest uprawniony do kontroli wszelkich rozstrzygnięć odnoszących się do danej sprawy. Sąd nie może mianowicie poddać kontroli takich rozstrzygnięć, które stały się lub mogły stać się przedmiotem sądowej kontroli zainicjowanej odrębną skargą. Skoro stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów może stać się przedmiotem sądowej kontroli zainicjowanej odrębną skargą, to sprawa zgodności z prawem stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów jest sprawą odrębną od sprawy zgodności z prawem postanowienia organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Strona nie otrzymuje "kolejnej szansy" skontrolowania przez sąd administracyjny niekorzystnego dla niej stanowiska wierzyciela (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2022 r. w sprawie sygn. akt III FSK 454/22, dostępny w Internecie). Z tych też względów brak jest podstaw do uznania, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a., które uzasadniałoby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Z tych samych względów, w szczególności z uwagi na związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem Wierzyciela nie jest możliwe dokonywanie w niniejszym postępowaniu oceny zarzutów skargi, które stanowią w istocie powtórzenie zgłoszonych do postępowania egzekucyjnego zarzutów. Pamiętać jednocześnie wypada, iż postępowanie w toku którego zostało wydane zaskarżone postanowienie toczyło się wskutek zgłoszenia przez Spółkę zarzutów do postępowania egzekucyjnego w trybie przewidzianym w art. 33 i 34 u.p.e.a. Art. 34 u.p.e.a. nie stanowi jednak jedynej podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego i nie jest wykluczona możliwość badania w sprawie zasadności umorzenia postępowania egzekucyjnego na innej podstawie prawnej. Jak wskazano w komentarzu do art. 59 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.: "Komentowany przepis nie ustanawia bowiem terminu do wnoszenia żądania wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Żądanie takie zobowiązany może więc wnieść na każdym etapie postępowania egzekucyjnego. W tych przypadkach organ egzekucyjny umarza postępowanie egzekucyjne z urzędu, o ile stwierdzi wystąpienie przesłanek określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a. Podsumowując, można zatem wskazać, że organ egzekucyjny umarza postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu." (patrz: P. Pietrasz [w:] Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, red. D. R. Kijowski, Warszawa 2015, art. 59.). Z tych względów Sąd orzekając na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.