VIII SA/Wa 749/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ"), działając na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej: "k.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.; dalej: "u.d.p.") oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm.; dalej: "rozporządzenie z 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną"), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; dalej: "u.t.d."), utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 zł na R. K. i J. K. z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu w dniu [...] września 2015 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] września 2015 r. o godzinie [...] urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...] znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka drogi ekspresowej SI, węzeł Bielsko-Biała Komorowice - Cieszyn-Boguszowice (połączenie z drogą krajową nr 1) zarejestrowało przejazd zespołu pojazdów złożonego z samochodu osobowego o nr. rej. [...] oraz przyczepy o nr. rej. [...]. Przejazd został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...]. Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że ww. pojazd nie został wyposażony w urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 u.d.p., co skutkowało naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ponadto na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ustalono, że dopuszczalna masa całkowita ww. samochodu osobowego nie przekraczała 3,5 t. Również na podstawie informacji znajdujących się w CEPiK organ ustalił, że łączna dopuszczalna masa całkowita ww. zespołu pojazdów przekroczyła wartość 3,5 t, a współwłaścicielami pojazdu samochodowego w dniu zarejestrowania naruszenia byli J. K. oraz R. K. Odcinek drogi krajowej, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego zespołu pojazdów w dniu [...] września 2015 r., został wyszczególniony w zał. 1 pkt 7 lit. c do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, tj. droga ekspresowa S1, na odcinku węzeł Bielsko-Biała Komorowice - Cieszyn-Boguszowice (połączenie z drogą krajową nr 1). Mając na względzie powyższe okoliczności stwierdzono, że korzystający z drogi publicznej w dniu [...] września 2015 r. naruszył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej. Konsekwencją powyższego było wydanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 500 zł, stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił J. K. (dalej: "skarżący", "strona") wnosząc o umorzenie postępowania wobec jego osoby. Skarżący wskazał m.in., że zaskarżona decyzja nie powinna być skierowana przeciw niemu, bowiem nie był kierującym pojazdem w dacie zdarzenia, którego dotyczy decyzja. Nadto zauważył, że był tylko współwłaścicielem pojazdu, którego dotyczyło zdarzenie z [...] września 2015 r. i nie popełnił żadnego wykroczenia związanego z ruchem tego pojazdu, ani z nieuiszczeniem opłaty za przejazd, ponieważ o fakcie naruszenia dowiedział się z decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Niezrozumiałym dla skarżącego jest nałożenie kary pieniężnej wobec osoby, która co prawda jest współwłaścicielem pojazdu, ale wobec której organ nie wykazał, że to ona doprowadziła do naruszenia obowiązku, przy jednoczesnym ustaleniu osoby kierującej pojazdem w dacie naruszenia. Wobec powyższego, zdaniem strony, organ błędnie ustalił osobę odpowiedzialną za zdarzenie, a więc stronę postępowania. Jak stwierdził wnoszący, organ nie może dowolnie, bez uzasadnienia, zmieniać strony postępowania i kierować wobec nich roszczenie. Powinien ustalić i wskazać konkretnego adresata decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organ wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. orzekł o utrzymaniu w mocy ww. decyzji własnej z [...] kwietnia 2016 r. GITD przytoczył brzmienie art. 5 ust. 1, art. 13 ust. 1 pkt 3 oraz art. 13k ust. 1, ust. 4, ust. 6-7 i ust. 9 u.d.p. Wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie na podstawie danych znajdujących się w CEPiK ustalono, że kontrolowany pojazd został zarejestrowany jako samochód osobowy i dlatego właścicielowi została wymierzona kara pieniężna na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. tj. w wysokości 500 zł. GITD podniósł, iż wszystkie decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej mają charakter decyzji związanych. Organ, rozstrzygając sprawę, nie ma zatem możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w tych przepisach stan faktyczny. Następnie wskazał, iż ponownie rozpoznając sprawę, mając na względzie treść art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. stwierdził, iż w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Na poczynione ustalenia w pełni pozwalał zgromadzony materiał dowodowy. Z całokształtu zebranego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że w dniu zarejestrowania przedmiotowego naruszenia kontrolowany pojazd poruszał się po płatnym odcinku drogi krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Poddany kontroli pojazd nie został wyposażony w jednostkę pokładową viabox, służącą do naliczania i pobierania opłaty za przejazd po drogach krajowych, wymienionych w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Organ stwierdził, iż strona postępowania nie dopełniła obowiązku wynikającego z § 3 ust. 1 oraz § 6 ust. 1 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczania opłat elektronicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1406). Korzystający nie zawarł umowy z pobierającym opłatę elektroniczną na poddany kontroli pojazd. Zawarcie umowy powinno nastąpić przed rozpoczęciem korzystania z dróg płatnych. Nadto GITD podniósł, iż warunkiem koniecznym dla nabycia urządzenia viabox jest zawarcie stosownej umowy z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną. Strona postępowania takowej umowy nie zawarła, czego następstwem było niewyposażenie pojazdu w wymagane urządzenie viabox, co w konsekwencji skutkowało nieuiszczeniem opłaty elektronicznej. Organ stwierdził także, iż okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Zauważył, iż ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 i 2 u.d.p. w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Z tych względów przyczyny, z powodu których opłata nie została uiszczona, nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. Ustawodawca nie uzależnił obowiązku pobierania opłaty elektronicznej od celu wykonywanego przejazdu ani od motywacji, którymi kierował się skarżący, wjeżdżając na płatny odcinek drogi krajowej. Nie ma znaczenia w jakim celu był wykonywany kontrolowany przejazd, w szczególności czy przejazd był wykonywany w celu prywatnym, osobistym czy w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie ma też znaczenia prawnego fakt, że tylko jeden ze współwłaścicieli był użytkownikiem pojazdu samochodowego. Zgodnie bowiem z art. 206 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 380 ze zm.) każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Jednocześnie zgodnie z art. 207 ww. ustawy: "pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólna". A zatem, w ocenie GITD, strona nie może się zwolnić z odpowiedzialności na podstawie tego, że nie użytkowała pojazdu w chwili zarejestrowania naruszenia, bowiem w dalszym ciągu pozostawała jego współwłaścicielem. Konkludując powyższe GITD stwierdził, że korzystający z drogi krajowej, wykonując przejazd w ustalonym powyżej stanie faktycznym, był zobowiązany do uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Powyższy obowiązek nie został dopełniony, dlatego też organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy i karę pieniężną w wysokości 500 zł za naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. nałożył słusznie i zgodnie z prawem. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie obydwu decyzji i umorzenie postępowania wobec niego. Wydanej decyzji zarzucił błędne ustalenie okoliczności faktycznych sprawy. W uzasadnieniu skarżący powtórzył zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nadto wskazał, iż w dniu stwierdzonego naruszenia kierowcą był współwłaściciel pojazdu R. K., który usprawiedliwiał swoją niewiedzę co do konieczności wniesienia opłaty oraz wyraził chęć jej uiszczenia. Niezrozumiałym jest zatem dla skarżącego, że decyzja o nałożeniu kary dotyczy także jego osoby, która była współwłaścicielem pojazdu, ale wobec której organ nie wykazał, że to ona doprowadziła do naruszenia obowiązku. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego poddana została decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. orzekająca o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2016 r., wydanej w przedmiocie nałożenia na R. K. i J. K. kary pieniężnej w wysokości 500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Przepis art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. nakłada na korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Opłata ta, w myśl art. 13ha ust. 1 u.d.p., jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 tego przepisu, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.). Przy czym co istotne w myśl art. 13hc ust. 1 u.d.p. uiszczenie należnej za przejazd opłaty elektronicznej następuje jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat przy wykorzystaniu technologii określonej w art. 13i ustawy. Zasadą jest, że uiszczenie opłaty następuje poprzez urządzenie służące do poboru tych opłat (viaBox), instalowane w pojeździe samochodowym. Kierujący pojazdem samochodowym, wyposażonym w urządzenie do poboru opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a u.d.p. jest obowiązany do: włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę (pkt 1); wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3). Zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty – wymierza się karę pieniężną w wysokości: 1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2) 1.500 zł - w pozostałych przypadkach. Karę pieniężną wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, a w przypadku zespołu pojazdów właścicielowi pojazdu złączonego przyczepą bądź naczepą, bądź podmiotowi, na który przeniesiono posiadanie tego pojazdu (art. 13k ust. 4 u.d.p). Kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13k ust. 9 u.d.p.). Do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz urządzenia, o którym mowa w art. 16l ust. 1, a także nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, jest uprawniony Główny Inspektor Transportu Drogowego (art. 13l ust. 1 u.d.p.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowany został pogląd, zgodnie z którym istotą kary administracyjnej, o której mowa w art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów wykonujących przejazd po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłat, które nakładają na nich przepisy u.d.p., jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji i wina nie ma tu znaczenia. Organy Inspekcji Transportu Drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa, mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji, przy uwzględnieniu tych okoliczności, które mogą znosić odpowiedzialność za powstałe naruszenia. Tym samym odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Podkreślenia wymaga także, że ustawodawca nie uzależnił obowiązku pobierania opłaty elektronicznej od celu wykonywanego przejazdu. Nie ma znaczenia, w jakim celu był wykonywany kontrolowany przejazd, w szczególności, czy przejazd był realizowany w celu prywatnym, czy też w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 stycznia 2016 r., VI SA/Łd 2147/15; wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., II GSK 2406/14; wyrok NSA dnia 15 czerwca 2016 r, II GSK 67/15 – www.cbois.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, iż dokonane przez organ ustalenia faktyczne wykazały w sposób bezsporny, że w dniu [...] września 2015 r. o godzinie [...] urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...] znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka drogi ekspresowej S1, węzeł Bielsko-Biała Komorowice - Cieszyn-Boguszowice (połączenie z drogą krajową nr 1) zarejestrowało przejazd zespołu pojazdów złożonego z samochodu osobowego o nr. rej. [...] oraz przyczepy o nr. rej. [...], który to przejazd objęty był obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Zdarzenie to zostało udokumentowane zdjęciem wykonanym przez urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy i zapisanym pod numerem ewidencyjnym [...]. Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że przedmiotowy pojazd samochodowy nie został wyposażony w urządzenie viaBox. Natomiast w oparciu o dane zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, że kontrolowany pojazd został zarejestrowany jako samochód osobowy, dopuszczalna masa całkowita ww. samochodu osobowego nie przekraczała 3,5 oraz, że łączna dopuszczalna masa całkowita ww. zespołu pojazdów przekroczyła wartość 3,5 t. Współwłaścicielami pojazdu samochodowego w dniu zarejestrowania naruszenia byli J. K. oraz R. K. Nadto odcinek drogi krajowej, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego zespołu pojazdów w dniu [...] września 2015 r. został wyszczególniony w zał. 1 pkt 7 lit. c do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, tj. droga ekspresowa S1, na odcinku węzeł Bielsko-Biała Komorowice - Cieszyn-Boguszowice (połączenie z drogą krajową nr 1). Tym samym, kontrolowany przejazd przedmiotowego pojazdu po płatnym odcinku drogi ekspresowej S1 podlegał opłacie elektronicznej, której obowiązek uiszczenia ciążył m.in. na skarżącym jako współwłaścicielu pojazdu. Zasady wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczania opłat elektronicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1406). Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia przed rozpoczęciem korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, użytkownik: 1) zawiera umowę z pobierającym opłatę elektroniczna dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczna, zwana dalej "umowa": 2) odbiera od pobierającego opłatę elektroniczną urządzenie; 3) instaluje urządzenie w pojeździe, do użytkowania w którym zostało ono przeznaczone zgodnie z umową; 4) wnosi przedpłatę - w przypadku wybrania formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 6 ust. 1 pkt 1; 5) ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie - w przypadku wybrania przez użytkownika trybu wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 6 ust. 1 pkt 2. Z kolei przepis § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazuje, iż opłatę elektroniczną wnosi się w trybie: 1) przedpłaty albo 2) płatności okresowej z zabezpieczeniem. W świetle powyższego, w ocenie Sądu należy uznać, iż organ nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Należy stwierdzić, że korzystający z drogi publicznej, wykonując przejazd w ustalonym powyżej stanie faktycznym, a więc wjeżdżając na drogę krajową, był zobowiązany do uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Kierowca pojazdu znajdującego się na drodze krajowej musi się zatem liczyć z koniecznością ponoszenia opłaty. Sąd nie znajduje podstaw, by zakwestionować czynności organu administracji publicznej podejmowanych w toku niniejszej sprawy, a zmierzających do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Zapis ewidencyjny utrwalony w systemie elektronicznego poboru opłat oraz zebrana w sprawie dokumentacja stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszenia, o którym mowa w treści zaskarżonej decyzji. Stanowisko wyrażone w obu wydanych decyzjach organ uzasadnił w sposób prawidłowy, przestrzegając zasad określonych szczegółowo przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organ argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Odnosząc się do zarzutów skargi, że skarżący nie był kierowcą kontrolowanego pojazdu, Sąd zauważa, iż zgodnie z treścią przepisu art. 13k ust. 4 u.t.d. kary pieniężne wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.t.d., a nie jego kierowcy. Skarżący w przedmiotowej sprawie jest współwłaścicielem pojazdu, który poruszał się w dniu [...] września 2015 r. po płatnym odcinku drogi bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Wobec powyższego zasadnie organ orzekł o nałożeniu na skarżącego i R. K. (również współwłaściciela) kary pieniężnej w wysokości 500 zł na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.