VIII SA/Wa 75/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku R. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...]listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanowił : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z [...]grudnia 2016 r. R. G. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej jako: "Sąd") skargę na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...]z [...]listopada 2016 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu powstania znacznej szkody, która może skutkować powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie szkody w jego mieniu, zaś ewentualne wszczęcie i skuteczne prowadzenie egzekucji należności, o której mowa w tej decyzji doprowadzi do utraty płynności finansowej w prowadzonej dotychczas działalności gospodarczej "niewielkich rozmiarów". Dokonanie zaś ewentualnych zajęć (np. z rachunku bankowego) znacznie utrudni jej prowadzenie, a wręcz może skutkować koniecznością jej zakończenia. W konsekwencji może pozbawić skarżącego i jego rodzinę źródła utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje oceny materiału dowodowego przedstawionego przez wnioskodawcę. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji. Przedstawił jedynie obawy i wskazał ogólne skutki, które mogą nastąpić. Do wniosku nie załączył jednak żadnych dokumentów i wyliczeń obrazujących jego rzeczywistą kondycję finansową. Za niecelowe Sąd uznał kontynuowanie postępowania w zakresie badania podstawy faktycznej zawartej w skardze wniosku. Skoro skarżący nie wykazał, że grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, jak również, że do odwrócenia skutku realizacji tej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, to Sąd uznał obawy skarżącego za przedwczesne. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Należało zatem odmówić skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.