VIII SA/Wa 75/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.G. i M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2021r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanowił: 1. odrzucić skargę A.G. i M. G.; 2. zwrócić wpis sądowy w kwocie [...] zł. Pismem z 4 stycznia 2022 r. M. G. i A.G. (dalej: "skarżący", "zobowiązani"), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wywiedli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej jako "Sąd") skargę na powołane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy") z 2 grudnia 2021r. Postanowieniem tym, w wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżących organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. (dalej: "Naczelnik US", "organ egzekucyjny") o tych samych numerach [...] z 7 października 2021 r. w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Naczelnik US prowadzi wobec skarżących postępowanie egzekucyjne, na podstawie własnych tytułów wykonawczych z 16 lutego 2016 r. od nr SM [...] do SM [...], obejmujących należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okresy: III,IV,VII,IX,X/2001 r., I,II/2002 r., IX,X/2003r. oraz III,IV,VI,VII/2005r., z 16 lutego 2016 r. nr SM 2/378/16 obejmującego należności z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych osiąganych przez osoby fizyczne za XII/1999 r., z 1 marca 2016 r. nr SM [...] i nr SM [...], obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za okresy: VI,VII,VIII,X,XI/1999 r. Celem realizacji należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi organ egzekucyjny, zawiadomieniem z 14 marca 2016 r., na podstawie art. 110c ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014r., poz. 11619 ze zm.; dalej: "u.p.e.a.") dokonał zajęcia nieruchomości położonej w miejscowości G., dla której Sąd Rejonowy w G., V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą, wzywając jednocześnie do zapłaty w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia ich w terminie i kosztami egzekucyjnymi pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości objętych tytułami wykonawczymi od nr SM [...] do SM [...], nr SM [...] oraz nr SM [...] i nr SM [...]. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono skarżącym w dniu 21 marca 2016 r. Pismem z 29 marca 2016 r. pełnomocnik skarżących wniósł zarzuty do postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym, organ egzekucyjny działając na podstawie art. 56 § 3 w związku z art. 56 § 1 pkt 5 i art. 35 § 1 u.p.e.a. postanowieniem z 14 października 2016 r. zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z 14 października 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. na podstawie art. 56 § 3 w zw. z art. 56 § 1 pkt 5 i art. 35 § 1 u.p.e.a. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku M.G.. Postanowieniem z 28 lutego 2017 r. Naczelnik US oddalił wniesione zarzuty, zaś DIAS ostatecznym postanowieniem z 28 sierpnia 2017 r. utrzymał to postanowienie w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 22 marca 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 846/17 uchylił powołane postanowienie DIAS. Natomiast NSA, wyrokiem z 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2290/18 oddalił skargę kasacyjną skarżących uznając ją za niezasadną. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 marca 2018 r. uprawomocnił się zatem z dniem 16 grudnia 2020 r. Mając na uwadze ww. wyrok DIAS, postanowieniem (nr [...]) z 16 września 2021 r., uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika US z 28 lutego 2017 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po otrzymaniu ww. postanowienia organu nadzoru, Naczelnik US działając na podstawie art. 56 § 3 w związku z art. 56 § 1 pkt 5 i art. 35 § 1 u.p.e.a., wydał dwa postanowienia oznaczone tym samym numerem [...] z 7 października 2021 r., którymi zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku skarżącego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Przedmiotowe postanowienia doręczono pełnomocnikowi zobowiązanych 11 października 2021 r. Pismem z 18 października 2021 r., pełnomocnik skarżących złożył zażalenie na ww. postanowienia Naczelnika US, zarzucając rażące naruszenie art. 35 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 56 § 1 pkt 5 i § 3 u.p.e.a. Powołanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z 2 grudnia 2021 r., DIAS utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika US z 7 października 2021 r., w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 16 lutego 2016 r. i z dnia 1 marca 2016 r. W uzasadnieniu stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły podstawy do uchylenia lub zmiany tych postanowień. Wyjaśnił przy tym, że procesową podstawą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest art. 35 § 1 u.p.e.a., w brzmieniu sprzed nowelizacji z 30 lipca 2020 r., dokonanej ustawą z 11września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070). Uznał następnie, że w świetle treści tego przepisu zgłoszenie zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej powoduje z mocy prawa zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Powołany przepis określa ramy czasowe tego zawieszenia, które trwa od zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (jest to termin początkowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego) do wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu (jest to termin końcowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego). Zatem podjęcie zawieszonego na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a. postępowania następuje ex lege z momentem ziszczenia się określonego warunku, czyli wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile przed tym wierzyciel po otrzymaniu zarzutów nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o jego podjęcie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt I GSK 1225/18). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy przypomniał, że w realiach niniejszej sprawy Naczelnik US, w związku z wniesionymi pismem z 29 marca 2016 r. zarzutami, postanowieniem z 14 października 2016 r., zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku skarżącego z uwagi na zaistnienie przesłanki z art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a w związku z art. 35 § 1 u.p.e.a., zgodnie z art. 56 § 3 u.p.e.a., do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zarzutów. Dyrektor IAS postanowieniem z 28 sierpnia 2017 r. utrzymał to postanowienie w mocy, co oznacza, że postanowienie organu nadzoru stało się ostatecznym postanowieniem w administracyjnym toku instancji. Z tej przyczyny, zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie ustały przyczyny wskazane w postanowieniu z 14 października 2016 r., uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W tym zakresie, DIAS dodał, że należy kierować się bowiem generalną dyrektywą, zgodnie z którą podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego następuje po ustaniu przyczyny zawieszenia. W związku z powyższym uznał, że postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego z mocy prawa uległo wznowieniu. Po wznowieniu postępowania Naczelnik US, dokonał kolejnej czynności egzekucyjnych. Natomiast w dniu 20 września 2021 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło postanowienie Dyrektora IAS, którym organ nadzoru mając na uwadze prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 22 marca 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 846/17 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W związku z powyższym rozstrzygnięciem, Naczelnik US ponownie zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Postępowanie zostało zawieszone od 20 września 2021r., tj. od dnia w którym do Urzędu Skarbowego w G. wpłynęło postanowienie DIAS o przekazaniu zarzutu do ponownego rozpatrzenia. Z tych wszystkich przyczyn zarzuty zażalenia organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione, w tym powołał, że przyczyna zawieszenia postępowania egzekucyjnego niewątpliwie ustała po zakończeniu toczącego się postępowania odwoławczego w sprawie zarzutów i wydania ostatecznego w administracyjnym toku instancji postanowienia DIAS nr [...] z 28 sierpnia 2017 r. utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji odmawiającego uznania wniesionych zarzutów za zasadne. Tym samym, obowiązkiem organu egzekucyjnego było jego podjęcie. Podjęcie zawieszonego postępowania to czynność, która ma charakter obligatoryjny i zasadniczo jest konsekwencją ustania przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Skoro w przedmiotowej sprawie postępowanie było już zawieszone i zostało wznowione po wydaniu ostatecznego postanowienia DIAS z 28 sierpnia 2017 r., to organ egzekucyjny zasadnie po otrzymaniu postanowienia organu nadzoru przekazującego do ponownego rozpatrzenia zarzuty strony wydał ponownie postanowienia, którymi zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. W skardze do Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, postawił zarzuty naruszenia: - art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a."), w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1427, ze zm., także jako: "u.p.e.a.") wskutek utrzymania w mocy postanowienia Naczelnika US z 7 października 2021 r., mimo że wydane zostało z naruszeniem prawa, zatem podlegało uchyleniu; - art. 127 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 80 oraz art. 140 K.p.a. i w zw. z art. 35 § 1, art. 56 § 1 pkt 5, art. 56 § 3 i art. 57 § 1 u.p.e.a. wskutek nierozpatrzenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych odnoszących się do przesłanek i podstaw rozstrzygnięć w zakresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego i jego podjęcia; - art. 127 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. i art. 57 § 1 u.p.e.a. wskutek niezastosowania tego przepisu, także przez organ I instancji; Zarzucił nadto błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: - art. 35 § 1 u.p.e.a. wskutek uznania, że początkowym dniem terminu zawieszenia postępowania jest termin doręczenia organowi egzekucyjnemu ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutów a nie termin doręczenia zarzutu organowi egzekucyjnemu; - art. 57 § 1 w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a. wskutek przyjęcia, że podjęcie zwieszonego postępowania egzekucyjnego nie wymaga wydania postanowienia oraz zawiadomienia zobowiązanego, natomiast następuje z chwilą ustania przesłanki zwieszającej, co wynika z bliżej nieokreślonej przez organ nadzoru "dyrektywy generalnej"; - art. 57 § 1 w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a. poprzez uznanie, że podjęcie zawieszonego postępowania następuje wskutek jego wznowienia ex lege; - art. 57 § 1 w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a. wskutek oparcia postanowienia na wzajemnie wykluczających się okolicznościach odnoszących się do podjęcia zawieszonego postępowania, poprzez wskazanie że "Podjęcie zawieszonego postępowania to czynność, która ma charakter obligatoryjny i zasadniczo jest konsekwencją ustania przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego" i - jednocześnie - że postępowanie egzekucyjne z mocy prawa ulega wznowieniu; - art. 35 § 1 u.p.e.a. poprzez pominięcie skutków prawnych - odnoszących się do zawieszenia postępowania egzekucyjnego - wynikających z wyroku WSA w Warszawie z 22 marca 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 846/17. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wystąpił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.), orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 4 p.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Wskazać jednocześnie należy, iż każda wniesiona do sądu administracyjnego skarga podlega w pierwszej kolejności ocenie pod względem jej dopuszczalności tzn. czy ze względu na przedmiot zaskarżenia (akt, czynność lub zaniechanie organu) może zostać rozpoznana merytorycznie przez sąd, czy też zakwestionowane w niej akty lub czynności takiej sądowej kontroli z woli ustawodawcy nie podlegają. Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest bowiem środkiem kontroli w tym sensie sformalizowanym, że może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a., tj. od decyzji, postanowień, aktów prawa miejscowego, aktów nadzoru, innych aktów lub czynności organów administracji dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, jak również na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ppsa, może dotyczyć bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania oraz w zakresie przewidzianym w art. 3 § 2a i § 3 oraz art. 4 p.p.s.a. Przypomnieć w tym miejscu wpada, iż skargą w niniejszej sprawie zostało objęte postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienia organu egzekucyjnego z 7 października 2021r. o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego wobec wniesionych do tego postępowania zarzutów, do czasu wydania ostatecznego postanowienia w ich przedmiocie. Z uwagi na to, iż postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed 30 lipca 2020 r. zastosowanie w sprawie mają przepisy w brzmieniu obowiązującym przez ich zmianą, jaka została wprowadzona ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019. r., poz. 2070). Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 tej ustawy do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie zatem z treścią art. 35 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 30 lipca 2020r.), zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Sąd, akceptując stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z 12 stycznia 2022r., sygn. akt I GSK 2127/18 (dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: http://nsa.gov.pl) za zasadne uznaje posłużenie się w dalszej części niniejszego uzasadnienia argumentacją zaprezentowaną w postanowieniu sądu wyższej instancji. NSA wskazał bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 listopada 2017 r., II GSK 2116/17 (LEX nr 2434939) stwierdził, że skoro zawieszenie postępowania w sytuacji zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1–7, 9 i 10 u.p.e.a. następuje z mocy prawa, to brak podstaw normatywnych do wydania postanowienia w tym przedmiocie. Ponadto wskazał, że wydanie takiego postanowienia nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W orzeczeniach, w których sądy administracyjne zajęły analogiczne stanowisko, wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a. było uznawane za akt zbędny. Postanowienie takie ma charakter deklaratoryjny, potwierdza ono bowiem stan rzeczy zaistniały z mocy przepisu prawa. Jednocześnie wedle tego stanowiska takie postanowienie jest innym postanowieniem niż to, o którym mowa w art. 56 u.p.e.a., w stosunku do którego przewidziano środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie. Ponadto nie ma podstaw do twierdzenia, że postępowanie egzekucyjne musi być podjęte postanowieniem organu egzekucyjnego po rozpatrzeniu zarzutów. Wskazuje się, że podjęcie postępowania zawieszonego na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a. następuje ex lege z momentem ziszczenia się określonego warunku, czyli wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile przedtem wierzyciel po otrzymaniu zarzutów nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o jego podjęcie. Zbędne jest również zawiadamianie zobowiązanego o podejmowaniu zawieszonego postępowania na podstawie art. 57 § 1 u.p.e.a., skoro nie było to zawieszenie wydane na podstawie art. 56 u.p.e.a., lecz art. 35 u.p.e.a., stanowiącym samoistną podstawę zawieszenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2017 r., II GSK 5131/16, LEX nr 2433016). Zdaniem Sądu, akceptując ocenę prawną wyrażoną w postanowieniu NSA w niniejszej sprawie przyjąć należało, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania sprawy, która nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Skoro bowiem w stanie prawnym obowiązującym do 30 lipca 2020 r. zawieszenie postępowania w sytuacji zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej następuje z mocy prawa, to brak podstaw normatywnych do wydania postanowienia w tym przedmiocie. Jednak, kiedy takie postanowienie zostało wydane, jest to inne postanowienie niż to, o którym mowa w art. 56 u.p.e.a., w stosunku do którego przewidziano środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Na zbędnie wydane postanowienie na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a. nie przysługuje zażalenie. W obecnym stanie prawnym, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego na mocy stosowanego odpowiednio art. 56 § 3 u.p.e.a., na które również nie przysługuje zażalenie. Przepis art. 35 § 1 u.p.e.a. nie odsyła bowiem do odpowiednio stosowanego art. 56 § 4 u.p.e.a., z którego wynika prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd administracyjny odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Niedopuszczalność drogi sądowej zachodzi w wypadku spraw, których przedmiot nie należy do kategorii wymienionych w art. 3–4 p.p.s.a. W konsekwencji, w niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu, ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, o czym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego orzekł zaś na mocy art. 232 § 1 pkt 1 ppsa (pkt 2 postanowienia).