VIII SA/Wa 750/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), , Protokolant starszy specjalista Ilona Obara, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia 1 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia za miesiące styczeń – luty 2023 r. i wyrównania innych świadczeń oddala skargę. Przedmiotem skargi S. K. (dalej: skarżący) jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. (dalej: organ, Komendant Wojewódzki) z 1 sierpnia 2025 r., [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Rozkazem personalnym Komendant Powiatowego w G. (dalej: organ I instancji, Komendant Powiatowy) z 6 lutego 2023 r. nr [...] skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r. Pismem z 26 maja 2025 r. skarżący złożył do organu I instancji wniosek o ponowne przeliczenie i wyrównanie należności pieniężnych otrzymanych w związku ze zwolnieniem ze służby. Wezwanie dotyczyło wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. oraz świadczeń jednorazowych: odprawy, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, nagrody rocznej i nagrody jubileuszowej. Komendant Powiatowy decyzją z 24 czerwca 2025 r. działając na podstawie art. 104 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz oraz art. 33 ust, 3, art. 99, art, 100, art, 101, art. 110,art.lll art. 114, art. 115, art, 115a, ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r, o Policji (t,j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636 z późn. zrn., dalej: ustawa o Policji), § 2 pkt. 1 rozporządzenia MSW i A z dnia 19 czerwca 2002 r. (Dz, U, nr 100 z 2002 roku poz. 913 ze zmianami) w związku z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666 z późn. zrn., dalej: ustawa okołobudżetowa na 2023 r.), art, 9 ust, 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r (Dz. U. z 2022 r. poz. 270), a także § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2023 r. poz, 385, dalej: rozporządzenie zmieniające z 2023 r.) odmówił skarżącemu wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. i za miesiąc luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Organ pierwszej instancji wskazał, że uposażenie za styczeń i luty 2023 r. zostało skarżącemu naliczone i wypłacone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu zwolnienia ze służby, z zastosowaniem kwoty bazowej wynikającej z ustawy okołobudżetowej w wysokości 1.614,69 zł oraz mnożników kwoty bazowej obowiązujących przed dniem 1 marca 2023 r. Jednocześnie Komendant Powiatowy podniósł, iż rozporządzenie wprowadzające nowe, wyższe mnożniki, weszło w życie dopiero z dniem 1 marca 2023 r. i nie zawierało przepisów przejściowych, które nakazywałyby wyrównanie uposażeń za okres poprzedzający jego wejście w życie. W zakresie należności wypłaconych Stronie organ I instancji wskazał, iż zostały obliczone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu zwolnienia ze służby, w szczególności w oparciu o wysokość uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego skarżącemu na ostatnim zajmowanym stanowisku służbowym. Jako podstawę prawną wypłaconych należności wskazano art. 115 ustawy o Policji Pismem z 15 lipca 2025 r. skarżący w ustawowym terminie wniósł odwołanie od powyższej decyzji) zarzucając naruszenie art.7 i 8 ust.2 Konstytucji., art.41 ust.2 ustawy okołobudżetowej na rok 2023, który stanowił podstawę obliczania uposażeń za styczeń i luty 2023r. na podstawie kwot bazowych z 2022 r., art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6 i 7 kpa poprzez wydanie decyzji w oparciu o przepisy sprzeczne z Konstytucją, w związku z czym Organ administracji był zobligowany do wydania decyzji z pominięciem niekonstytucyjnych przepisów, zaś decyzja została wydana z naruszeniem praworządności i z pominięciem słusznego interesu obywateli. Wskazaną na wstępie decyzją z 1 sierpnia 2025 r. nr [...] Komendant Wojewódzki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 99 ust. 3 ustawy o Policji, przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad, określa ustawa budżetowa. Uposażenie składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków (art. 100 ust.1 ustawy o Policji), a jego wysokość jest uzależniona od grupy zaszeregowania stanowiska oraz wysługi lat (art.101 ust. 1ustawy o Policji). W roku 2023 wysokość uposażeń policjantów była kształtowana przez kwotę bazową określoną w ustawie budżetowej na rok 2023. Na mocy art.41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., przez kwotę bazową dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w roku 2023 należało rozumieć kwotę bazową ustaloną zgodnie z art.9 ust.1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022r. (Dz.U z 2023 poz.256), wskazującego że zgodnie z art.9 ust. 1 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1740,64zł. Jednakże zgodnie z treścią art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023r. stosowało się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz.270), tj. kwotę 1614,69 zł. Dopiero rozporządzenie zmieniające z 2023 r., które weszło w życie z dniem 1 marca 2023 r. (§ 2 rozporządzenia), wprowadziło nowe, wyższe stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej. Skutki prawne tej podwyżki powstały zatem dopiero od dnia 1 marca 2023 r. Skoro skarżący został zwolniony ze służby przed dniem 1 marca 2023 r. to zdaniem organu podstawą obliczenia odprawy było uposażenie w wysokości ustalonej według stawek obowiązujących przed tą datą. Natomiast nagroda roczna za 2023 rok została wypłacona proporcjonalnie za okres służby w 2023 roku (od stycznia do dnia zwolnienia), jej podstawa opierała się na uposażeniu faktycznie należnym i otrzymanym w tym okresie, tj. według stawek obowiązujących przed 1 marca 2023 r. W tym przypadku również nie ma podstaw prawnych do przeliczenia nagrody rocznej z uwzględnieniem podwyżki uposażeń wprowadzonej od 1 marca 2023 r. Komendant Wojewódzki ocenił, że odmawiając wypłaty wyrównania uposażenia oraz świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby tj. odprawy, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz nagrody rocznej, Komendant Powiatowy słusznie oparł swoje rozstrzygnięcie na analizie przepisów ustawy o Policji oraz aktów wykonawczych i ustawy okołobudżetowej na 2023 r. Przepisy te w sposób enumeratywny i wyczerpujący określają składniki uposażenia policjanta oraz wszelkie inne należne mu świadczenia pieniężne. Zdaniem organu w katalogu tych świadczeń brak jest podstawy prawnej do przyznania dodatkowego wyrównania czy waloryzacji uposażenia w formie o jaką wnosi Strona. Końcowo Komendant Wojewódzki odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, akcentując w szczególności, iż nietrafne i nieuprawnione są twierdzenia zawarte w odwołaniu o podstawie prawnej rażąco naruszającej konstytucyjną zasadę równości. Nadto wskazał, iż strona nie została pozbawiona żadnych praw nabytych. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Wojewódzkiego z 1 sierpnia 2025 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: a. art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy przepis len pozostaje w sprzeczności z normami prawnymi zawartymi w aktach prawnych wyższej rangi, tj, z przepisami Konstytucji RP, a w szczególności z art. 2 i art. 32 ust, 1 i 2 Konstytucji; b. art. 7 i 8 ust. 1 Konstytucji poprzez brak odmowy zastosowania art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej w sytuacji, gdy przepis ten jest niezgodny z Konstytucją, w związku z czym w niniejszej sprawie należało zastosować te przepisy, które są z nią zgodne i przewidują kwotę bazową w wysokości 1740, 64 zł, jako jedynie obowiązujące; 2. przepisów postępowania, a mianowicie: a. art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało przyjęciem, że wprowadzony przez art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej mechanizm "zamrożenia" podwyżki uposażeń nie był krzywdzący dla skarżącego i nie pozbawił go praw nabytych, podczas gdy zasada corocznej waloryzacji wynagrodzeń dla pracowników sfery budżetowej (do których zalicza się też funkcjonariuszy Policji) wynika z ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw, a ponadto brak podwyżki uposażenia znalazł odzwierciedlenie w świadczeniu emerytalnym Skarżącego, b. art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 6 kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu 1 instancji wydanej w oparciu o przepisy sprzeczne z Konstytucją, w związku z czym organ administracji był zobligowany do wyeliminowania tak wadliwej decyzji z obrotu prawnego, c. art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 32 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji bezpośrednio Skarżącemu, chociaż w sprawie ustanowiony był pełnomocnik, co skutkowało naruszeniem podstawowych gwarancji postępowania w zakresie doręczeń i miało wpływ na prawo do udziału w sprawie na każdym etapie postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że organ całkowicie pominął przy tym, że mechanizm waloryzacji uposażeń dla funkcjonariuszy Policji (zaliczanych do pracowników państwowej sfery budżetowej) wynika z art. 8 ust. 1 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej. Skoro zatem ustawa budżetowa na 2023 r. zakładała zwiększenie kwoty bazowej, będącej podstawą do naliczania uposażenia policjantów, Skarżący miał prawo oczekiwać adekwatnego wzrostu uposażenia, co wynikało wprost z art. 8 ust. 1 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej strefie budżetowej w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na 2023 rok. Zablokowanie wzrostu uposażeń za okres od stycznia do lutego 2023 r. dla funkcjonariuszy, którzy nie kontynuowali służby po tym okresie znalazło bezpośrednie przełożenie w wysokości świadczeń emerytalnych takich osób, które są niższe średnio o 7,8% niż w przypadku funkcjonariuszy pozostających w służbie po 1 marca 2023 r. Organ wskazuje, że od marca 2023 r. nastąpiła waloryzacja emerytur, pomija się jednak fakt, że gdyby nie nieuprawnione "zamrożenie" wzrostu uposażeń, emerytura takich funkcjonariuszy mogłaby być jeszcze wyższa. Takie osoby nie mają obecnie możliwości nadrobienia tej "luki" w wysokości emerytury. Powyższe zdaniem skarżącego świadczy o niewszechstronnym rozważeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz o wydaniu decyzji i sporządzenia uzasadnienia do niej pod z góry założoną przez Organ tezę. Jest to naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję), konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego z 1 sierpnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta powiatowego z 24 czerwca r. w przedmiocie odmowy wyrównania (byłemu funkcjonariuszowi Policji) uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby. Skarżący stoi na stanowisku nieusprawiedliwionego zastosowania art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw. Organ wskazywał natomiast, że przepisy prawa wskazują wprost sposób obliczania uposażenia należnego w okresie od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r., tj. wskazują, że w tym okresie stosuje się do obliczenia uposażenia kwoty bazowej ustalone ustawie budżetowej na rok 2022 r. z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z dnia 2022 r. poz. 270). Powyższe nie pozostawia miejsca do dowolnej interpretacji. W myśl art. 100 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Powyższy przepis zawiera definicję pojęcia uposażenia policjanta. W myśl art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie (art. 99 ust. 2 ustawy o Policji). Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy o Policji). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy o Policji). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy o Policji). Przepis ten dotyczy policjanta pełniącego służbę w Policji. Z kolei zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy o Policji, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Zatem możliwość kształtowania przez organy Policji uposażenia funkcjonariusza zakreślają ramy czasowe określone w art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. Przepisy te wskazują w sposób jednoznaczny, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą wyłącznie osób, które są czynnymi funkcjonariuszami Policji. Nie można zatem ustalić wzrostu uposażenia w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje (por. m.in. wyroki NSA z 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1317/13; z 24 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 3269/23). Zgodnie z treścią art. 101 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. Stosownie do treści art. 102 ustawy o Policji, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach. Stosownie do treści art. 101 ust. 2 i art. 102 ustawy o Policji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2023 r., poz. 385). Zgodnie z § 1 cyt. rozporządzenia, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenie weszło w życie 1 marca 2023 r. W rozpoznawanej sprawie podstawę prawną zaskarżonej decyzji odmawiającej uwzględnienia żądania skarżącej stanowiły przepisy ustawy budżetowej na rok 2023 w zw. z ustawą budżetową na rok 2022 oraz ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej no rok 2023. W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 740,64 zł. Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270). Z kolei zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022, art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 614,69 zł. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, obowiązywała do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1 614,69 zł ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022. Wobec powyższego Sąd podziela ustalenie organu, że brzmienie powołanych przepisów oraz czas wejścia w życie ustaw, nie pozostawiają wątpliwości co do sposobu ustalania wysokości uposażenia za styczeń i luty 2023 roku. Z tego względu brak jest podstaw do wypłaty wyrównania, którego domaga się skarżący. Także inne należności, których wyrównania (wypłaty w wyższej wysokości) domaga się skarżący, temu wyrównaniu nie podlegają, co prawidłowo stwierdził organ. Skarżący zwolniony został ze służby z dniem [...] lutego 2023 r., a zatem prawidłowo organ stwierdził, że brak jest podstaw do wypłaty wyrównania, którego skarżąca się domaga. Nowa podwyższona kwota bazowa ustalona została przez ustawodawcę do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy od 1 marca 2023 r. Skarżący ostatnie uposażenie otrzymał w lutym 2023 r. Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa (art. 106 ust. 3 ustawy o Policji). Wskazania wymaga, że zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o szczególnych rozwiązaniach do podwyższenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw, który stanowi, że podwyższenie wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej następuje w ciągu 3 miesięcy po ogłoszeniu ustawy budżetowej, z wyrównaniem od dnia 1 stycznia danego roku. Zdaniem Sądu prawidłowo organ Policji odmówił wypłaty wyrównania świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby, które zależne są od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, w sytuacji gdy nie uległo ono waloryzacji ani wyrównaniu. Zdaniem Sądu nie ma również podstaw, aby za uzasadniony uznać zarzut naruszenia art. 8 Konstytucji poprzez jego niezastosowanie i zastosowanie art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, w sytuacji gdy przepis ten jest niezgodny z art. 32 Konstytucji. Sądy administracyjne nie są powołane do oceny zgodności ustaw z Konstytucją RP oraz ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, których ratyfikacja wymagała uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie (por. np. wyroki NSA: z 9 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 172/24, z 30 października 2024 r. sygn. akt II OSK 1085/24). Z uwagi na precyzyjne określenie kompetencji TK i sądów administracyjnych, w świetle zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), związania sędziów sądów administracyjnych Konstytucją oraz ustawami (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP), a także konieczności dążenia przez sądy do zapewnienia pewności co do treści obowiązujących norm prawnych (art. 2 Konstytucji RP), ewentualne pominięcie określonego przepisu ustawy przez sąd administracyjny, w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw (art. 8 ust. 2 Konstytucji RP – przepisy Konstytucji RP stosuje się bezpośrednio), musi być ograniczone do sytuacji wyjątkowych i niebudzących wątpliwości interpretacyjnych co do naruszenia norm Konstytucji RP (por. np. wyrok NSA z 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt II OSK 174/24). Tylko oczywistość niezgodności przepisu z Konstytucją wraz z uprzednią wypowiedzią Trybunału Konstytucyjnego stanowią wystarczające przesłanki do odmowy przez sąd zastosowania przepisów ustawy. Sytuacja oczywistej niezgodności może zachodzić szczególnie wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji RP dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne, a norma konstytucyjna jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na jej samoistne zastosowanie. Zaznaczyć przy tym należy, że nie jest możliwe odmówienie zastosowania przepisu w danej sprawie bez uprzedniego generalnego stwierdzenia, że przepis ten jest sprzeczny w Konstytucją RP. W ocenie składu orzekającego art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 nie ma charakteru dyskryminującego oraz spełnia wskazane wyżej wymagania konstytucyjne. Prawodawca, a w tym przypadku ustawodawca, ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, w kontrolowanej sprawie nie zaistniała sytuacja prawna, aby Sąd I instancji, w ramach uprawnienia określonego w art. 8 ust. 2 Konstytucji RP był zobowiązany do dokonania oceny regulacji zawartej w art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r. – samodzielnie. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających w dniu 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości. Skarżący w tej dacie posiadał już prawo do emerytury, która od 1 marca 2023 r. została zwaloryzowana. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.