VIII SA/Wa 752/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2024 r. sprawy ze skargi J. K. na orzeczenie dyscyplinarne Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 18 sierpnia 2023 r., sygn. akt [...] w przedmiocie nałożenia kary dyscyplinarnej uchyla zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne oraz poprzedzające je orzeczenie dyscyplinarne Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia 15 maja 2023 r. nr [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W.(dalej: Dyrektor IAS, organ odwoławczy), na podstawie art. 275 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 615; dalej: ustawa o KAS) oraz art. 427, art. 433 oraz art. 437 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1375; dalej: kpk), orzeczeniem dyscyplinarnym z 18 sierpnia 2023r., po rozpatrzeniu odwołania J. K. (dalej: skarżący, strona) utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne Naczelnika M. Urzędu Celno-Skarbowego w W. (dalej: NMUCS lub organ I instancji) nr [...] z 15 maja 2023 r. w przedmiocie uznania skarżącego za winnego naruszenia obowiązków służbowych określonych w art. 199 pkt 1 ustawy o KAS poprzez nie powiadomienie do 22 sierpnia 2022 r. nikogo w Biurze Inspekcji Wewnętrznej Ministerstwa Finansów o przyczynie i czasie swojej nieobecności trwającej od 18 sierpnia 2022 r. oraz nie stawienie się w miejscu pełnienia służby oraz nie rozliczenia się ze spraw prowadzonych w Biurze Inspekcji Wewnętrznej Ministerstwie Finansów przed wnioskowaną zmianą miejsca pełnienia służby od 1 maja 2022 r., jak również nie wykonania polecenia służbowego bezpośredniego przełożonego, tj. o czyn określony w art. 254 pkt 1, 3, 7 ustawy o KAS oraz wymierzenia kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 255 ust. 1 pkt 3 ustawy o KAS, tj. nagany z ostrzeżeniem. Orzeczenia dyscyplinarne zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: NMUCS, 30 sierpnia 2022 r. powziął informację o uzasadnionym podejrzeniu naruszenia obowiązków służbowych przez stronę na podstawie: pisma Zastępcy Dyrektora Biura Inspekcji Wewnętrznej w Ministerstwie Finansów G. G. nr [....] z 22 sierpnia 2022 r. skierowanym do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: Szef KAS) B. Z. za pośrednictwem M. H. Dyrektor Departamentu Budżetu, Majątku i Kadr Krajowej Administracji Skarbowej; notatki nr [...]r. z 23 sierpnia 2022 r. Rzecznika Dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej pełniących służbę w Ministerstwie Finansów oraz dyrektorów izb administracji skarbowej i ich zastępców będących funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej. Z ww. pisma wynikało, że skarżący od 18 sierpnia 2022 r. jest nieobecny w miejscu pełnienia służby, tj. w Biurze Inspekcji Wewnętrznej w Ministerstwie Finansów ul. Ś.w W.. Funkcjonariusz do 22 sierpnia 2022 r. nie powiadomił nikogo w Biurze Inspekcji Wewnętrznej - żadnym środkiem komunikacji (rozmowa telefoniczna, sms, e-mail) o przyczynie i czasie trwania swojej nieobecności w służbie, do czego był zobowiązany na mocy Regulaminu pełnienia służby w Ministerstwie Finansów. Z notatki służbowej wynikało natomiast, że Zastępca Dyrektora Biura Inspekcji Wewnętrznej MF G. G. poinformował o nieobecności strony w miejscu pełnienia służby oraz niewykonania polecenia służbowego rozliczenia się ze spraw prowadzonych w trakcie pełnienia służby w Ministerstwie Finansów, w związku z przeniesieniem służbowym do pełnienia służby w Izbie Administracji Skarbowej w W.. Powyższe miało miejsce w trakcie obowiązywania kary dyscyplinarnej wymierzonej funkcjonariuszowi przez Szefa KAS orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...] z 21 grudnia 2022 r., w którym został uznany winnym przywłaszczenia należącej do innej osoby kanapki, za co został ukarany karą dyscyplinarną – zakazu awansowania na wyższe stanowisko przez 2 lata. Powyższa kara ulegała zatarciu w grudniu 2022 r. W związku z powyższym, postanowieniem z 7 września 2022 r. Naczelnik MUCS, wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego, pełniącego służbę w Trzecim Dziale Kontroli Celno-Skarbowej R. (CKR-3) w R., w związku z podejrzeniem naruszenia obowiązków służbowych określonych w art. 199 pkt 1, 2 i 5 ustawy o KAS, poprzez nie powiadomienie do dnia 22 sierpnia 2022 roku nikogo w Biurze Inspekcji Wewnętrznej Ministerstwa Finansów o przyczynie i czasie swojej nieobecności trwającej od dnia 18 sierpnia 2022 roku oraz nie stawienie się w miejscu pełnienia służby oraz nie rozliczenie się ze spraw prowadzonych w Biurze Inspekcji Wewnętrznej Ministerstwie Finansów przed wnioskowaną zmianą miejsca pełnienia służby od dnia 1 maja 2022 r., jak również nie wykonania polecenia służbowego bezpośredniego przełożonego, tj. o czyn określony w art. 254 pkt 1, 3, 7 ustawy o KAS. Orzeczeniem dyscyplinarnym (numer [...]) z 15 maja 2023 r., NMUCS uznał skarżącego za winnego naruszenia obowiązków służbowych określonych w art. 199 ustawy o KAS, poprzez nie powiadomienie do dnia 22 sierpnia 2022 roku nikogo w Biurze Inspekcji Wewnętrznej Ministerstwa Finansów o przyczynie i czasie swojej nieobecności trwającej od dnia 18 sierpnia 2022 roku oraz nie stawienie się w miejscu pełnienia służby oraz nie rozliczenie się ze spraw prowadzonych w Biurze Inspekcji Wewnętrznej Ministerstwie Finansów przed wnioskowaną zmianą miejsca pełnienia służby od dnia 1 maja 2022 r., jak również nie wykonania polecenia służbowego bezpośredniego przełożonego, tj. o czyn określony w art. 254 pkt 1, 3, 7 ustawy o KAS oraz wymierzył karę dyscyplinarną, o której mowa w art. 255 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, tj. naganę z ostrzeżeniem. W odwołaniu od tego orzeczenia skarżący wskazał, że obecny pracodawca nie posiada umocowań ani delegacji prawnych, aby prowadzić postępowanie dyscyplinarne w stosunku do pracownika - funkcjonariusza za rzekome przewinienia u byłego pracodawcy, powstałe w okresie zatrudnienia u byłego pracodawcy. Podniósł, że w sprawie zaniechano przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w § 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 2 grudnia 2017 r. Ponadto, od wydania postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego (wrzesień 2022 r.) nastąpił ponad trzymiesięczny okres "bezczynności". W tym okresie, przed upływem 3 miesięcy nie wydano postanowienia o przedłużeniu prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Wszystkie zatem czynności prowadzone pod "szyldem" prowadzonego postępowania dyscyplinarnego były w ocenie strony prowadzone bezprawnie i mogą skutkować pozwem o zadośćuczynienie zarówno od pomysłodawców, jaki i wykonawców bezprawnych działań, wyczerpujących znamiona nękania. Wskazał ponadto, iż zarzut niepoinformowania bezpośredniego przełożonego o rozpoczęciu zwolnienia lekarskiego jest niezgodny z prawdą. Dodał, że od 1 sierpnia 2022 r. został oficjalnie przeniesiony do Działu CKR-3 i jego bezpośrednim przełożonym od tego czasu jest S. K. Kierownik tego Działu, którego poinformował o przebywaniu na zwolnieniu lekarskim w pierwszym dniu jego rozpoczęcia, tj. 18 sierpnia 2022 r. S. K. ten fakt potwierdził pisemnie. Pomijanie tego faktu jest fałszowaniem zaistniałej rzeczywistości i pomijaniem oficjalnie obowiązujących dokumentów dotyczących przeniesienia. Wyjaśnił również, że poprzedni pracodawca wymagał wypełnienia tzw. "karty obiegowej" przed przeniesieniem, która odzwierciedla wszystkie wymagane rozliczenia pracownika-funkcjonariusza. Karta ta została wypełniona w każdym wymaganym zakresie i została potwierdzona przez byłego pracodawcę. Oryginał tej karty znajduje się do wglądu w Biurze Inspekcji Wewnętrznej Ministerstwa Finansów, skarżący zaś dysponuje potwierdzoną kopią tego dokumentu. Twierdzenie jakoby nie było rozliczenia dokumentów sprzed kilkunastu lat bardzo źle świadczy o pracodawcy, który prawie od 8 lat ma nieograniczoną władzę nad tym Departamentem i oznajmia, że pracownicy mają nierozliczone dokumenty z kilkunastu lat. Obowiązek wynikający z Ustawy RODO o ochronie informacji nakazuje poinformowanie Generalnego Inspektora Danych Osobowych o nielegalnym przechowywaniu dokumentów, które podlegają archiwizacji i obowiązkowemu zniszczeniu. Co najmniej kilkudziesięciu pracowników odeszło na przestrzeni lat 2009-2017, nikomu nie postawiono podobnych zarzutów braku rozliczenia dokumentów, chociaż rozliczali je tak jak strona i jak życzyła sobie tego na przestrzeni lat dyrekcja Departamentu BIW MF. Dla przykładu podał osoby, które można powołać na świadków: M. K. i I. J., byli pracownicy ww. Departamentu. Instrukcja kancelaryjna wymagała rozliczenia dokumentów o klauzuli "zastrzeżone" dwa razy do roku. Wskazał zatem, iż ostatnie dokumenty wytworzone przez skarżącego w marcu 2017 r. były rozliczone w 2017 r. co znajduje potwierdzenie w zarchiwizowanych protokołach z kontroli Kancelarii Materiałów Zastrzeżonych MF. Dyrektor IAS orzeczeniem z 18 sierpnia 2023r. utrzymał w mocy wskazane wyżej i zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie dyscyplinarne. Na wstępie swojego orzeczenia przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania dyscyplinarnego. Wskazał na ramy prawne sprawy powołując treść art. 275 ustawy o KAS oraz art. 427, art. 433 § 1, art. 438 kpk, określające reguły prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Przekładając je na zasady postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej uznał, że wobec braku w ustawie pragmatycznej regulacji odmiennej, obowiązkiem odwoławczego organu dyscyplinarnego jest co do zasady, bez względu na podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące postępowania przed organem I instancji, zbadanie prawidłowości wydanego orzeczenia pod kątem przesłanek wymienionych w art. 438 kpk w związku z art. 275 ustawy o KAS. Wyjaśnił, że zakres odpowiedzialności dyscyplinarnej, jakiej podlegają funkcjonariusze wymienia treść art. 254 ustawy o KAS. Art. 257 tej ustawy wymienia natomiast organy uprawnione do orzekania kar dyscyplinarnych, z której to konstrukcji zdaniem Dyrektora IAS nie wynika ograniczenie możliwości ukarania funkcjonariusza wyłącznie przez organ, któremu podlegał obwiniony w czasie popełnienia deliktu. Dodał, że zgodnie z uregulowaniami kpk postępowanie dyscyplinarne może zostać powierzone dowolnemu organowi KAS (por. treść art. 258 ustawy o KAS). Odnośnie konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego wskazał, że celem postępowania wyjaśniającego nie jest stwierdzenie, że zachodzą okoliczności uzasadniające odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusza. Takie ustalenia są bowiem dokonywane już w toku wszczętego postępowania dyscyplinarnego. Czynności wyjaśniające mają natomiast zmierzać do usunięcia wątpliwości, co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej, albo tożsamości sprawcy. W konsekwencji, wszczęcie postępowania wyjaśniającego nie ma charakteru obligatoryjnego. Przepis art. 261 ustawy o KAS zakreśla bardzo wąskie ramy prowadzenia takiego postępowania, jako podstawę jego podjęcia wskazując, "wyłącznie czynności niezbędnych do ustalenia": zachodzących wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej, albo tożsamości sprawcy. Organ odwoławczy dodał, iż tylko wymienione w tym przepisie wątpliwości będą stanowiły rzetelną podstawę do wdrożenia tej procedury. W przypadkach zdarzeń o charakterze oczywistym, brak jest podstaw do wszczynania tego typu postępowania. Podstawę dla prowadzenia czynności w tej procedurze stanowią bowiem tylko "wątpliwości", które muszą mieć charakter obiektywny, realny i oczywisty. Tym samym uznał, że wszczynanie postępowania wyjaśniającego w sytuacjach, w których istnieje odpowiednio wysokie prawdopodobieństwo popełnienia deliktu dyscyplinarnego, a tożsamość sprawcy nie budzi istotnych wątpliwości, naruszałoby reguły tego postępowania. W podnoszonej przez skarżącego kwestii "trzymiesięcznej bezczynności" w postępowaniu dowodowym organ odwoławczy wskazał, że w okresie tym również były wykonywane czynności, a zasadniczym powodem uniemożliwiającym zakończenie czynności procesowych był czas oczekiwania (ok. 2 miesięcy) na wyjaśnienia i dodatkową dokumentację do sprawy, o którą Naczelnik MUCS zwrócił się do Zastępcy Dyrektora Biura Inspekcji Wewnętrznej Ministerstwa Finansów (pismo nr [...] z 14 września 2022 r.) Dodatkowe informacje i dokumentacja została nadesłana 8 listopada 2022 r. pismem [...] z 26 października 2022 r. Ponadto, wnioskiem z 9 listopada 2022 r. Naczelnik MUCS zwrócił się do Dyrektora IAS o przedłużenie czasu trwania postępowania dyscyplinarnego, wskazując w uzasadnieniu wniosku przesłanki uniemożliwiające wykonanie wszystkich czynności procesowych. Postanowieniem z 14 listopada 2022 r. Dyrektor IAS przedłużył termin prowadzenia czynności dowodowych do 7 marca 2023 r. Odnosząc się do twierdzenia odwołania, dotyczącego poinformowania przełożonego o przebywaniu na zwolnieniu lekarskim zauważył, iż z informacji przekazanych przez Zastępcę Dyrektora IAS w Warszawie, nadzorującego Pion Personalny (pismo nr [...] z 22 października 2022 r.) wynika, że skarżący nie poinformował Czwartego Działu Kadr i Administracji Personalnej o swojej nieobecności. Po interwencji w komórce organizacyjnej, w której ww. pełni służbę, Kierownik Trzeciego Działu Kontroli Celno-Skarbowej Rynku CKR 3 S. K. wyjaśnił, iż funkcjonariusz poinformował go że przebywa na zwolnieniu lekarskim i wyjaśni w przychodni dlaczego zwolnienie nie wpłynęło do IAS w W.. Powyższa informacja została również potwierdzona w piśmie nr [...] z 20 września 2022 r. przez Zastępcę Naczelnika MUCS w W. nadzorującego Pion Kontroli Celno-Skarbowej i Analityki kom. A. S., z którego wynika, iż skarżący telefonicznie poinformował S. K. Kierownika Działu CKR 3 o swojej nieobecności od 18 sierpnia nie określając daty powrotu do pracy. Drugi raz zadzwonił 7 września informując o swoim zwolnieniu lekarskim do końca miesiąca. Dyrektor IAS zauważył jednak w tym względzie, że skarżący w powyższym okresie był oddelegowany do Ministerstwa Finansów i w związku z tym bezpośrednio podlegał Kierownictwu Biura Inspekcji Wewnętrznej i przepisom tam obowiązującym (ówcześnie obowiązujący § 29 Regulaminu pełnienia służby w Ministerstwie Finansów stanowiący załącznik do Zarządzenia Nr 21 Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 17 maja 2018 r. w sprawie Regulaminu pełnienia służby w Ministerstwie Finansów). Dyrektor IAS wskazał, iż jak wynika z pisma z 22 sierpnia 2022 r. Zastępcy Dyrektora Biura Inspekcji Wewnętrznej (BIW) Ministerstwa Finansów G. G., skarżący od 18 sierpnia 2022 r. był nieobecny w miejscu pełnienia służby, tj. w Biurze Inspekcji Wewnętrznej w Ministerstwie Finansów ul. Ś. w W.. Ww. funkcjonariusz do dnia 22 sierpnia 2022 r. nie powiadomił nikogo w Biurze Inspekcji Wewnętrznej - żadnym środkiem komunikacji (rozmowa telefoniczna, sms, e-mail) o przyczynie i czasie trwania swojej nieobecności w służbie, do czego był zobowiązany na mocy wyżej powołanego Regulaminu pełnienia służby w Ministerstwie Finansów. Organ odwoławczy w dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia odniósł się do kwestii rozliczenia się z dokumentów w Biurze Inspekcji Wewnętrznej Ministerstwa Finansów, która jak wskazał została szczegółowo opisana w orzeczeniu dyscyplinarnym I instancji. Wskazał, że zaległości skarżącego w rozliczeniu się dotyczą dokumentów, których był on wytwórcą przed powstaniem Krajowej Administracji Skarbowej. Są to dokumenty figurujące na stanie funkcjonariusza wytworzone w okresie, kiedy był on pracownikiem Departamentu Wywiadu Skarbowego w Ministerstwie Finansów. Z uwagi na powstałe zaległości, skarżący decyzją nr [...] Dyrektora Archiwum z 25 stycznia 2022 r. w sprawie powołania Komisji do przeglądu, zarchiwizowania dokumentacji oraz wyłączenia do brakowania dokumentacji niearchiwalnej spraw wytworzonych i zakończonych w Wydziale Przeciwdziałania Korupcji byłego Departamentu Wywiadu Skarbowego w Ministerstwie Finansów i jego poprzednikach prawnych został powołany do składu Komisji. Zadaniem Komisji było zakwalifikowanie i zaklasyfikowanie do zarchiwizowania dokumentacji oraz wyłączenia do brakowania dokumentacji niearchiwalnej spraw wytworzonych i zakończonych dotyczących m.in. analizy oświadczeń majątkowych w Wydziale Przeciwdziałania Korupcji byłego Departamentu Wywiadu Skarbowego w Ministerstwie Finansów i jego poprzednikach prawnych, którego zadania w związku z utworzeniem Krajowej Administracji Skarbowej zostały przejęte przez Biuro Inspekcji Wewnętrznej w Ministerstwie Finansów. W § 3 ww. decyzji wskazany został termin 30 grudnia 2022 r., do którego należało dokonać przeglądu dokumentacji. Biorąc pod uwagę powyższe, skarżący powinien dokonać rozliczenia się z zaległych dokumentów w okresie do wnioskowanego przez siebie przeniesienia służbowego z początkiem maja 2022 r. Wskazana wyżej decyzja Dyrektora Archiwum została udostępniona stronie za pośrednictwem systemu EZD 31 stycznia 2022 r. oraz dodatkowo 7 lutego 2022 r. przez pracownika Kancelarii Materiałów Zastrzeżonych DZP MF za pośrednictwem elektronicznej poczty służbowej. Dokumentem natomiast wskazującym na ilość spraw (pojedynczych dokumentów) będących na stanie skarżącego, które wymagały rozliczenia się jest wykaz spraw stanowiący załącznik nr 2 do pisma nr [...] z 6 października 2021 r. skierowanego do Dyrektora Biura Inspekcji Wewnętrznej MF przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Zwalczania Przestępczości Ekonomicznej. Wykaz obejmujący 1147 pozycji dotyczy spisu materiałów zastrzeżonych o klauzule "Zastrzeżone" za lata 2009 - 2017 będących na stanie strony. Są to dokumenty wytworzone przed powstaniem KAS o klauzule "zastrzeżone", które w rejestrach Kancelarii Materiałów Zastrzeżonych DZP przypisane są do wytwórcy, stąd też w ocenie organów w sprawie to na skarżącym ciążył obowiązek rozliczenia się z tego typu dokumentów. Przedmiotowe pismo wraz z załącznikiem zostało udostępnione skarżącemu za pośrednictwem systemu EZD 22 października 2021 r. oraz w załączniku do e-maila z 18 maja 2022 r. przesłanym z Kancelarii Materiałów Zastrzeżonych DZP MF do bezpośredniego przełożonego strony, tj. Naczelnika Wydziału Ewidencji i Analiz w BIW MF M. K.. Dyrektor IAS wskazał, iż z treści tych informacji wynika, że skarżący kończąc służbę w BIW MF (26 kwietnia 2022 r.- ostatni dzień pełnienia służby) nie rozliczył się z 1083 dokumentów spośród 1147 będących na jego stanie. Rozliczył się zatem tylko z 64 dokumentów. Wydrukowaną wersję załącznika do maila z 18 maja 2022 r. skarżący otrzymał od swojego bezpośredniego przełożonego w związku z delegowaniem do BIW MF w terminie od dnia 23 maja do 23 czerwca 2022 r. (Decyzja Szefa KAS nr [...] z 17 maja 2022r.) celem dokończenia procesu rozliczania się z zaległych dokumentów. Dodatkowo, na kopii wydruku e-maila z 18 maja 2022 r., za którym przekazano przedmiotowy wykaz znajdowało się pisemne polecenie służbowe bezpośredniego przełożonego Naczelnika Wydziału Ewidencji i Analiz w BIW MF z 24 maja 2022 r., wskazujące na konieczność rozliczenia się funkcjonariusza z dokumentacji. Skarżący odmówił przyjęcia tego dokumentu, zażądał przekazania go za pośrednictwem Sekretariatu BIW po otrzymaniu upoważnień do przetwarzana danych RODO - taką adnotację zawarł na wydruku maila. Załączony wydrukowany wykaz odebrał ostatecznie 6 czerwca 2022 r., co pokwitował złożonym podpisem. Czynności te nastąpiły po powrocie funkcjonariusza ze zwolnienia lekarskiego, na którym przebywał w dniach 26 maja 2022 r. do 3 czerwca 2022 r. Informacje o zwolnieniu lekarskim bezpośredni przełożony funkcjonariusza otrzymał z Wydziału Kadr Logistyki i Obsługi Prawnej. Dodatkowo 6 czerwca 2022 r. bezpośredni przełożony funkcjonariusza przesłał mu przedmiotowy wykaz za pośrednictwem służbowej poczty elektronicznej. O konieczności rozliczenia się z ww. dokumentów stronie sygnalizował nadto jego bezpośredni przełożony M. K. Naczelnik Wydziału Ewidencji i Analiz w BIW MF, przeprowadzając z nim ustne rozmowy, na co wskazuje m.in. dekretacja o treści: proszę o rozmowę, proszę o realizację, widniejąca w systemie EZD za pośrednictwem, którego bezpośredni przełożony udostępnił funkcjonariuszowi ww. pismo wraz z załącznikiem. Dodatkowo z wyjaśnień złożonych przez ww. przełożonego wynika, iż rozmowy z funkcjonariuszem dot. potrzeby rozliczenia się z zaległych dokumentów były prowadzone od chwili, kiedy funkcjonariuszowi została udostępniona w systemie EZD - Decyzja Nr [...] Dyrektora Archiwum z 25 stycznia 2022 r. Ponadto, 26 kwietnia 2022 r. bezpośredni przełożony skierował zapytanie e-mailowe do strony dot. stanu rozliczenia się z zaległych dokumentów o informację, na jakim etapie są rozliczenia dokumentów po dawnym WS zaznaczył, że o tym rozmawiał z funkcjonariuszem już dawno, tj. od momentu zgłoszenia chęci przenosin, dodatkowo otrzymywał informacje, że w ramach pracy robione było "spisywanie dokumentów zastrzeżonych do rozliczenia". Przełożony funkcjonariusza nie uzyskał konkretnej odpowiedzi w tym zakresie. Ww. zapytanie było jednym z ostatnich przed zmianą miejsca pełnienia służby przez stronę. W dniach 27-29 kwietnia 2022 r. skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim. Natomiast z dniem 1 maja 2022 r. został przeniesiony do pełnienia służby stałej w Izbie Administracji Skarbowej w W. (Decyzja Szefa KAS nr [...] z dnia 12.04.2022 r.). Dodatkowo, na konieczność rozliczenia się z dokumentów wskazuje również korespondencja mailowa z 14 i 15 czerwca 2022 r. skierowana do strony przez bezpośredniego przełożonego, który zwrócił się z prośbą o przekazanie informacji do końca dnia, na jakim etapie znajduje się stan rozliczenia dokumentów o klauzuli "zastrzeżone", będących na stanie w KMZ DZP, wskazanych w załączniku do pisma [...]. W e-mailu z 15 czerwca 2022 r. bezpośredni przełożony zaznaczył, iż pytanie zawarte w mailu z 14 czerwca 2022 r. było na dzień 14 czerwca 2022 r. i dotyczyło okresu od 23 maja do 14 czerwca 2022 r. Poinformował także, że stan nierozliczonych dokumentów stanowi zał. Nr 2 do pisma nr [...], w którego posiadaniu był funkcjonariusz od października 2021 r., który dodatkowo został przesłany funkcjonariuszowi 6 czerwca 2022 r., i który to wykaz odebrał osobiście z sekretariatu BIW MF 6 czerwca 2022 r. po powrocie ze zwolnienia lekarskiego. Ponadto bezpośredni przełożony zaznaczył, iż w pokoju [...] specjalnie została dostarczona szafa na potrzeby przechowywania dokumentów o klauzule "Zastrzeżone" będących na stanie funkcjonariusza. Przywołana korespondencja jest podsumowaniem informacji otrzymanych 13 czerwca 2022 r. z Kancelarii Materiałów Zastrzeżonych DZP MF w zakresie aktualnego wówczas rozliczenia się z dokumentacji przez stronę. Z informacji przekazanych przez B. G. st. Specjalistę SCS z Wydziału Zabezpieczenia Operacyjnego wynika, że na dzień 13 czerwca 2022 r. skarżący został rozliczony w ramach prac Komisji z 64 dokumentów; pozostawił w KMZ DZP MF do rozliczenia 173 dokumenty z lat 2009-2017. Dokumenty te zostały rozliczone przez KMZ DZP MF; poza tym skarżący nie przedstawił do rozliczenia w KMZ DZP MF żadnych nowych teczek z dokumentami wymienionymi w załączniku nr 2 do pisma nr [...]. Przedstawiony powyżej stan rozliczenia jest stanem obowiązującym w październiku 2022 r., o czym stanowiły informacje uzyskane z Kancelarii Materiałów Zastrzeżonych DZP MF 3 października 2022 r. w zakresie aktualnego stanu rozliczenia się przez skarżącego. Z informacji przekazanych z Wydziału Zabezpieczenia Operacyjnego wynika, że od 13 czerwca 2022 r. nie wpłynęły do KMZ żadne nowe teczki z dokumentami wymienionymi w załączniku nr 2 do pisma [...] r. Z wyjaśnień złożonych przez bezpośredniego przełożonego strony w charakterze świadka (protokół przesłuchania świadka nr [...] z 12 stycznia 2023 r.) wynika, iż skarżący informował, że rozlicza się ze spraw i działa w tym zakresie. W ramach prowadzonej korespondencji e-mail skarżący nigdy nie wskazywał jednak na konkretną (liczbową) ilość dokumentów, które mu pozostały do rozliczenia. Na dzień 24 marca 2022 r., tj. na dzień złożenia wniosku strony o przeniesienie z Biura Inspekcji Wewnętrznej w MF do Izby Administracji Skarbowej w W. funkcjonariusz realizował zadania bieżące Wydziału Ewidencji i Analiz. Nie przydzielano mu dodatkowych spraw, innych niż wykonywał do tej pory. W Karcie Zakresu Obowiązków i Uprawnień strony, przyjętej do wiadomości i stosowania w dniu 23 maja 2022 r. w Biurze Inspekcji Wewnętrznej MF do zadań realizowanych na stanowisku służbowym przypisane było: "zakończenie dotychczasowych spraw i zadań realizowanych w Biurze Inspekcji Wewnętrznej Ministerstwa Finansów i wcześniejszych prowadzonych przez funkcjonariusza wykazanych w załączniku nr 2 do pisma [...] z 6 października 2021 r.; "należyte ewidencjonowanie, przechowywanie i terminowe archiwizowanie dokumentacji." W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego rozliczenie się z zaległych dokumentów o klauzuli "zastrzeżone" było obowiązkiem skarżącego, a nie wynikiem dobrej woli lub jej braku w tym zakresie. Strona mając świadomość posiadania na swoim stanie nierozliczonych dokumentów na ostatnie 3 dni przypadające na pełnienie służby w BIW MF, tj. 27-29 kwietnia 2022 r. wystąpiła do bezpośredniego przełożonego za pośrednictwem portalu KOMA z wnioskiem o uzyskanie akceptacji na wykorzystanie urlopu dodatkowego. Wniosek ten został odrzucony przez bezpośredniego przełożonego z powodu niezakończenia procesu rozliczania się ze spraw. Odrzucenie tego wniosku wynikało między innymi z powodu braku odpowiedzi ze strony funkcjonariusza na maila z 26 kwietnia 2022 r. dot. realizacji procesu rozliczania się ze spraw. Ostatecznie skarżący w ww. okresie od 27-29 kwietnia 2022 r. był nieobecny na służbie, ponieważ przebywał na zwolnieniu lekarskim. Odnośnie kwestii rozliczenia innych pracowników Biura Inspekcji Wewnętrznej i powołania ich jako świadków Dyrektor IAS ocenił, że nie wpływa to na dokonane ustalenia w niniejszym postępowaniu oraz nie podlega to ocenie w prowadzonym postępowaniu odwoławczym. Reasumując, w ocenie organu dyscyplinarnego II instancji odwołanie nie zawiera nowych faktów ani dowodów, które nie zostałyby uwzględnione w treści orzeczenia dyscyplinarnego. Analogiczne zarzuty i wyjaśnienia zawiera korespondencja e-mailowa strony z 11 stycznia 2023 r. skierowana do prowadzącej postępowanie dyscyplinarne insp. A. N.. Brak było również przesłanek do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na oznaczone na wstępie orzeczenie dyscyplinarne Dyrektora IAS, która ma charakter opisowy, skarżący podniósł, iż prowadzący postępowanie dyscyplinarne, jak i postępowanie odwoławcze nawet nie próbowali zachować pozorów poprawności stosowania obowiązujących procedur prawnych. Skarżący podniósł, iż pismo odwoławcze złożone przez skarżącego drogą służbową do Dyrektora IAS, przesłane za pośrednictwem M. Urzędu Celno-Skarbowego wróciło do skarżącego za pośrednictwem służbowej kancelarii w naruszonej kopercie bez potwierdzenia odbioru i bez jakiegokolwiek komentarza, licząc prawdopodobnie na to, iż nie zostanie dochowany termin na złożenie odwołania. Dopiero wysłanie pisma odwoławczego listem poleconym za pośrednictwem firmy zewnętrznej "Poczty Polskiej" zostało przyjęte. Skarżący podniósł, iż nie miał możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w postępowaniu odwoławczym, ponieważ zawiadomienie o terminie zapoznania się z materiałami powstałymi w postępowaniu otrzymał po terminie wyznaczonym w piśmie do jego zapoznania. Dodał, iż w rozmowie telefonicznej w dniu 2 października 2023 r. prowadzący postępowanie w imieniu Dyrektora IAS (W. S.) stwierdził po tym jak uniemożliwił skarżącemu wgląd w zgromadzony materiał, iż nie wysłał do skarżącego kolejnej informacji o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi materiałami, bo jak stwierdził cyt: "uciekł by mu termin do wydania orzeczenia". Skarżący wskazał zatem, iż można wymierzać prawo jednocześnie nie przestrzegając tegoż prawa. Nie tylko bowiem naruszono przepisy proceduralne, ale nawet brak w takim zachowaniu podstawowych zasad logiki. Po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego nastąpił okres ponad trzymiesięcznej bezczynności. Nie sporządzono na taką okoliczność postanowienia o przedłużeniu terminu prowadzenia postępowania i nie przesłano do skarżącego jako strony postępowania. Z kontekstu uzasadnienia orzeczenia sporządzonego po procedurze odwoławczej można podejrzewać, że takie postanowienie zostało sporządzone po fakcie i dołączone do akt sprawy. Przepisy nakazują przekazanie stronie takiego postanowienia w odpowiednim czasie, w trakcie prowadzenia postępowania. Przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z 7 grudnia 2017 r. nakazuje przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. W tym przypadku działano niezgodnie z prawem i nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego. Tymczasem nieprawdziwy zarzut w stosunku do skarżącego, jakoby miał nie poinformować przełożonego o przebywaniu na zwolnieniu lekarskim można było wyjaśnić w postępowaniu wyjaśniającym. Skarżący podniósł, iż oficjalną decyzją przełożonych został z dniem 1 sierpnia 2022 r przeniesiony do Działu CKR-3. 18 sierpnia 2022 r. otrzymał zwolnienie lekarskie i tego dnia telefonicznie poinformował swojego bezpośredniego przełożonego, kierownika Działu CKR-3 S. K. o rozpoczęciu zwolnienia lekarskiego. Odpowiednie oświadczenie pisemne S. K. zostało przesłane do prowadzących postępowanie dyscyplinarne. Fakt ten jest pomijany w prowadzonym postępowaniu, a stanowi kluczową kwestię mojej obrony. Podobnie zarzut nie rozliczenia dokumentacji w poprzednim miejscu pracy jest niezgodny z istniejącym dokumentem potwierdzającym dokonanie wszelkich rozliczeń w poprzednim miejscu pracy, tj. w Biurze Inspekcji Wewnętrznej Ministerstwa Finansów. Dyrektor tego Departamentu posiada oryginał rozliczenia tzw. "karty obiegowej" obowiązującej odchodzących funkcjonariuszy z tego Departamentu. Skarżący podniósł, iż gdyby miał tam jakiekolwiek zaległości, Dyrekcja tego Departamentu nie wyraziłaby zgody na jego przejście do M. Urzędu Celno-Skarbowego w W.. W przypadku prowadzenia tego postępowania nastąpiła niebezpieczna dla pracownika, wyczerpująca znamiona nękania, nieuprawniona nadinterpretacja prawa. Zarówno Ministerstwo Finansów, jak i M. Urząd Celno-Skarbowy to są dwie odrębne jednostki organizacyjno-prawne. Nie było żadnej delegacji prawnej do tego, aby obecny pracodawca karał swego pracownika za rzekome przewinienia u byłego pracodawcy. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. Nr 2022, poz. 2492) sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć w tym miejscu wypada, iż zaskarżeniem zostało objęte orzeczenie dyscyplinarne wydane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w dniu 18 sierpnia 2023 r. utrzymujące orzeczenie dyscyplinarne wydane przez Naczelnika M. Urzędu Celno-Skarbowego w W. w dniu 15 maja 2023 r., którym to orzeczeniem organ I instancji uznał skarżącego za winnego naruszenia obowiązków służbowych określonych w art. 199 ustawy o KAS poprzez nie powiadomienie do 22 sierpnia 2022 r. nikogo w Biurze Inspekcji Wewnętrznej Ministerstwa Finansów o przyczynie i czasie swojej nieobecności trwającej od 18 sierpnia 2022 r. oraz nie stawienie się w miejscu pełnienia służby oraz nie rozliczenia się ze spraw prowadzonych w Biurze Inspekcji Wewnętrznej Ministerstwie Finansów przed wnioskowaną zmianą miejsca pełnienia służby od 1 maja 2022 r., jak również nie wykonania polecenia służbowego bezpośredniego przełożonego, kwalifikując powyższe jako o czyn określony w art. 254 pkt 1, 3, 7 ustawy o KAS i wymierzając karę dyscyplinarną nagany z ostrzeżeniem, o której mowa w art. 255 ust. 1 pkt 3 ustawy o KAS. Skarżący wskazuje, iż zarzut nie poinformowania przełożonego o przebywaniu na zwolnieniu lekarskim od dnia 18 sierpnia 2022 r. jest nieprawdziwy, albowiem wobec przeniesienia z dniem 1 sierpnia 2022 r. do Działu CKR-3, telefonicznie poinformował swojego bezpośredniego przełożonego – kierownika ww. Działu S. K. o rozpoczęciu zwolnienia lekarskiego. Zarzut nierozliczenia się z dokumentacji w poprzednim miejscu pracy, zdaniem skarżącego jest niezgodny z dokumentem potwierdzającym dokonanie wszelkich rozliczeń w poprzednim miejscu pracy, to jest Biurze Inspekcji Wewnętrznej Ministerstwa Finansów, albowiem Dyrektor tego Departamentu posiada oryginał "karty obiegowej", obowiązującej odchodzących funkcjonariuszy z tego Departamentu. Dodał, iż gdyby miał tam jakiekolwiek zaległości nie uzyskałby zgody na przejście do M. Urzędu Celno-Skarbowego w W.. Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu wskazać należy, iż wymienione w orzeczeniu dyscyplinarnym naruszenia obowiązków służbowych zostały zakwalifikowane jako czyn określony w art. 254 pkt 1, 3, 7 ustawy o KAS. Z art. 254 ustawy o KAS wynika, iż funkcjonariusze podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie obowiązków służbowych, w szczególności za: niedopełnienie obowiązków służbowych lub wynikających ze złożonego ślubowania oraz przepisów prawa (pkt 1), odmowę wykonania lub niewykonanie polecenia, z wyjątkiem przypadków wskazanych w art. 204 ust. 2 i 3 (pkt 3), nieusprawiedliwione niestawienie się lub opuszczenie miejsca pełnienia służby (pkt 7). W myśl art. 266 ust. 3 pkt 4 ustawy o KAS orzeczenie dyscyplinarne zawiera opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną. Jednocześnie, zgodnie z art. 263 ust. 4a ustawy o KAS nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie roku od dnia popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1. Zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu. Zgodnie zaś z art. 263 ust. 1 ustawy o KAS postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie 3 miesięcy od dnia powzięcia przez organ dyscyplinarny wiadomości o naruszeniu obowiązków służbowych przez funkcjonariusza, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Z powyższych regulacji wynika zatem, iż przewinienie dyscyplinarne w wydawanym orzeczeniu dyscyplinarnym powinno zostać opisane, winna zostać temu przewinieniu przypisana kwalifikacja prawna. Z orzeczenia powinna także wynikać data jego popełnienia, tak aby możliwa była ocena czy kara dyscyplinarna została wymierzona z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 263 ust. 4a ustawy o KAS, czy też po jego upływie. Orzekające w sprawie organy w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym, formułując opis naruszenia przez skarżącego obowiązków służbowych zakwalifikowały opisane naruszenia jako czyn określony w art. 254 pkt 1, 3, 7 ustawy o KAS, nie odnosząc poszczególnych podstaw prawnych do konkretnych fragmentów opisu. W ocenie Sądu konstrukcja ta pozostaje w sprzeczności z art. 266 ust. 3 pkt 4 ustawy o KAS, nie pozwala bowiem na powzięcie wiedzy, które z okoliczności stanowiących w ocenie organów i naruszeniu obowiązków służbowych, do której podstawy prawnej zostały zakwalifikowane. Biorąc pod uwagę, iż art. 254 ustawy o KAS w otwartym katalogu wyodrębnia poszczególne przewinienia dyscyplinarne, jednocześnie je definiując, to zdaniem Sądu obliguje organ dyscyplinarny do zdefiniowania stwierdzonego przewinienia i przypisania mu właściwej kwalifikacji prawnej. Brak tego rodzaju działania utrudnia powzięcie wiedzy jakie okoliczności spowodowały przyjęcie której ze wskazanych kwalifikacji. Analizując zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne wbrew twierdzeniom orzekających w sprawie organów brak jest podstaw do dopatrywania się dopuszczenia się przez skarżącego naruszenia obowiązku służbowego polegającego na nieusprawiedliwionym niestawieniu się lub opuszczeniu miejsca pełnienia służby (art. 254 pkt 7 ustawy o KAS). Z treści zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego wynika, iż organ dyscyplinarny przewinienia, o którym mowa w ww. przepisie dopatrzył się w braku powiadomienia przez skarżącego do dnia 22 sierpnia 2022 r. kogokolwiek w Biurze Inspekcji Wewnętrznej Ministerstwa Finansów o przyczynie i czasie nieobecności trwającej od dnia 18 sierpnia 2022 r. oraz nie stawienia się w miejscu pełnienia służby. Tymczasem jak wynika z wykazu zaświadczeń lekarskich wystawionych skarżącemu, znajdującego się na karcie 36 akt administracyjnych, skarżący był niezdolny do pracy w okresach od 26 maja 2022 r. do 3 czerwca 2022 r., od 22 czerwca 2022 r. do 6 lipca 2022 r., od 7 lipca 2022 r. do 27 lipca 2022 r., od 28 lipca 2022 r. do 17 sierpnia 2022 r., od 18 sierpnia 2022 r. do 7 września 2022 r. i od 8 września 2022 r. do 30 września 2022 r. Z powyższego wynika zatem, iż skarżący w okresie od 7 lipca 2022 r. do 30 września 2022 r., to jest także w okresie wskazanym w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym, był nieprzerwanie niezdolny do pracy, co zostało potwierdzone stosownymi zaświadczeniami lekarskimi. Jak zaś wynika z pisma z dnia 1 września 2022 r. (karta 169 akt administracyjnych) w toku kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby skarżącego, na podstawie protokołu przesłanego z M. Rejonowej Komisji Lekarskiej w W. stwierdzono, iż zwolnienia lekarskie były wydane zgodnie z zasadami wystawiania zaświadczeń lekarskich oraz w ocenie Komisji czasowa niezdolność do pracy skarżącego została ustalona prawidłowo. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że nieobecność skarżącego w pracy od dnia 18 sierpnia 2022 r. była nieobecnością nieusprawiedliwioną lub nieusprawiedliwionym opuszczeniem miejsca pracy, o czym mowa w art. 254 pkt 7 ustawy o KAS. Już tylko powyższa wadliwość orzeczenia dyscyplinarnego uzasadnia jego uchylenie. Odpada bowiem jedna ze wskazanych podstaw prawnych i zmienia się ciężar opisanych w orzeczeniu okoliczności, ocenionych jako naruszenie obowiązków służbowych. Nie jest zatem wykluczone, że wskazywane w orzeczeniu nie powiadomienie o przyczynie i czasie nieobecności, kwalifikowane jako naruszenie obowiązków służbowych z innej podstawy prawnej, w okolicznościach niniejszej sprawy zostałoby ocenione jako naruszenie o mniejszym ciężarze, do którego wymierzona kara nagany z ostrzeżeniem nie jest współmierna. Nie jest także wykluczone, że w tej sytuacji jako mająca wpływ na stwierdzenie naruszenia obowiązków służbowych i jego wagę miałaby okoliczność zawiadomienia przez skarżącego o zwolnieniu lekarskim od 18 sierpnia 2022 r. kierownika Działu CKR-3 S. K., na którą wskazuje skarżący w skardze, i która nie jest sporna. Nie ulega zatem wątpliwości, iż orzeczenie dyscyplinarne organu I instancji zostało wydane z naruszeniem art. 254 pkt 7 ustawy o KAS, zaś zaskarżone orzeczenie organu odwoławczego z naruszeniem art. 438 pkt 1 i 3 kpk w zw. z art. 275 ustawy o KAS. Nie jest także wykluczone, iż doszło również do naruszenia art. 438 pkt 4 kpk w zw. z art. 275 ustawy o KAS. Odnośnie wskazanego w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym naruszenia obowiązków służbowych polegającego na nie rozliczeniu się ze spraw prowadzonych w Biurze Inspekcji Wewnętrznej Ministerstwie Finansów przed wnioskowaną zmianą miejsca pełnienia służby od dnia 1 maja 2022 r. wskazać należy, iż z uzasadnienia orzeczeń dyscyplinarnych organów obu instancji wynika, że dotyczy to dokumentów wytworzonych przez skarżącego przed powstaniem KAS w latach 2009 – 2017, które w rejestrach są przypisane do wytwórcy i z tego powodu na skarżącym ciążył obowiązek rozliczenia się z tego typu dokumentów. Organy odnośnie tych okoliczności powołują się na Decyzję Nr [...] Dyrektora Archiwum z dnia 25 stycznia 2022 r. wskazując, iż w § 3 tej decyzji termin na dokonanie przeglądu dokumentacji został wskazany na 30 grudnia 2022 r., a wobec tego, iż skarżący zgodnie z wnioskiem został z dniem 1 maja 2022 r. przeniesiony, z dokumentów tych powinien się rozliczyć do wnioskowanego przeniesienia. Z powyższego wynika, iż powyższe naruszenie obowiązków służbowych należy wiązać z datą przypadającą na koniec kwietnia 2022 r. Jak zaś wynika z art. 263 ust. 4a ustawy o KAS terminem na wymierzenie kary dyscyplinarnej jest okres jednego roku od dnia naruszenia obowiązków służbowych. Tymczasem orzeczenie dyscyplinarne organu I instancji pochodzi z daty 15 maja 2023 r., to jest zostało wydane po upływie roku od daty ww. naruszenia. Z powyższego wynika zatem, iż orzeczenie dyscyplinarne w niniejszej sprawie zostało wydane z naruszeniem art. 263 ust. 4a ustawy o KAS. Z uwagi na powyższe argumentacja skarżącego, wskazująca na niezasadność tego zarzutu wobec wyrażenia zgody przez Departament Biura Inspekcji Wewnętrznej Ministerstwa Finansów na zmianę miejsca pełnienia służby od dnia 1 maja 2022 r. pozostaje bez znaczenia. Zauważyć jedynie wypada, iż skarżący mimo wskazania w odwołaniu, że dysponuje kopią "karty obiegowej", na którą się powołuje, takiego dokumentu nie przedstawił. Tym samym nie jest możliwe odniesienie się do powyższej argumentacji szczególnie, że nie jest wykluczone, iż "karta obiegowa", na którą powołuje się skarżący nie dotyczyła rozliczenia się z dokumentów, o których mowa w niniejszym postępowaniu. Do dowodów zgromadzonych w postępowaniu skarżący się zaś nie odnosi. Odnośnie zaś okoliczności nie wykonania polecenia służbowego bezpośredniego przełożonego wskazać należy, iż z sentencji orzeczeń dyscyplinarnych wydanych przez organy obu instancji nie wynika jakiego polecenia i z jakiej daty dotyczy zarzucane skarżącemu naruszenie obowiązków służbowych. Z uzasadnień orzeczeń wydanych przez organy obu instancji można wyprowadzić wniosek, iż jest tu mowa o korespondencji i rozmowach prowadzonych ze skarżącym przez M.K., dotyczących rozliczenia się z dokumentów. Z ustaleń zawartych w uzasadnieniach orzeczeń dyscyplinarnych organów obu instancji nie wynika jednak nie wykonanie jakiego konkretnie polecenia, z jakiej daty i z jakim terminem wykonania stało się przyczyną stwierdzenia popełnienia przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego, objętego zaskarżonym orzeczeniem. Powyższe sprawia, iż brak jest podstaw do uznania zasadności postawionego skarżącemu w tej mierze zarzutu i wymierzonej kary, a orzeczenie dyscyplinarne jest dotknięte naruszeniem art. 266 ust. 3 pkt 4 ustawy o KAS. Należy mieć przy tym na uwadze, iż o ile zarzut ten dotyczy nie rozliczenia się z dokumentów w okresie delegowania do BIW MF w terminie od dnia 23 maja do 23 czerwca 2022 r. oraz od 24 czerwca do 24 sierpnia 2022 r. to należy mieć na uwadze, iż od 22 czerwca 2022 r. do 30 września 2022 r. skarżący był niezdolny do pracy, co zostało potwierdzone zaświadczeniami o niezdolności do pracy, które ostatecznie nie zostały zakwestionowane. Okoliczność ta poddaje w wątpliwość zasadność stawiania skarżącemu powyższego zarzutu z konsekwencjami w postaci wymierzenia wskazanej w orzeczeniu dyscyplinarnym kary. Powyższe naruszenia uzasadniają uwzględnienie skargi, zaś przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny uwzględnić wywody i ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, iż przypuszczenia skarżącego co do wpływania przez organ odwoławczy na uchybienie terminu do wniesienia odwołania pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, albowiem odwołanie od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez organ I instancji zostało prawidłowo i w terminie wniesione. W ocenie Sądu brak jest podstaw do postawienia organowi odwoławczemu zarzutu uniemożliwienia zapoznania się przez skarżącego z aktami postępowania odwoławczego. Wprawdzie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami postępowania odwoławczego wynika, że pismo to zostało przez skarżącego odebrane w dniu 2 sierpnia 2023 r. o godzinie 11.40, podczas gdy jako termin zapoznania się z aktami wskazano 2 sierpnia 2023 r. godzi 10.00. Orzeczenie organu odwoławczego zostało jednak wydane w dniu 18 sierpnia 2023 r., zaś skarżący, jak wynika z treści skargi, dopiero 2 października 2023 r. skontaktował się z prowadzącym postępowanie odwoławcze. Z powyższego wynika zatem, iż skarżący niezwłocznie po otrzymaniu pisma nie podjął działań zmierzających do zapoznania się z aktami postępowania odwoławczego i przyczyn tego braku aktywności także nie wyjaśnił. Z akt administracyjnych wynika, iż postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 14 listopada 2022 r. został przedłużony termin prowadzenia czynności dowodowych do dnia 7 marca 2023 r. (karta 182 akt administracyjnych). Z informacji o podmiotach, które otrzymały to postanowienie nie wynika, aby było doręczane skarżącemu. Z art. 265 ust. 1 ustawy o KAS nie wynika, aby organ je wydający był zobowiązany do doręczenia tego postanowienia obwinionemu. Skarżący w swojej argumentacji nie wskazał też podstawy prawnej obligującej organ do doręczenia tego postanowienia. Wbrew twierdzeniom skarżącego z Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego w stosunku do funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 115) nie wynika obowiązek wszczęcia postępowania wyjaśniającego. Przepisy te określają szczegółowy tryb przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, dyscyplinarnego, postępowania odwoławczego w sprawach dyscyplinarnych, orzekania kar dyscyplinarnych oraz ich wykonywania (§ 1). Wszczęcie postępowania wyjaśniającego, w myśl art. 261 ust. 1 ustawy o KAS winno mieć miejsce w przypadku gdy zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej, albo tożsamości sprawcy. Z powyższego wynika zatem, iż art. 261 ust. 1 ustawy o KAS nie stanowi o bezwzględnym obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zgodzić się także należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż z przepisów ustawy o KAS nie wynika ograniczenie możliwości ukarania funkcjonariusza wyłącznie przez organ, któremu podlegał obwiniony w czasie popełnienia deliktu. Jak trafnie zauważa skarżący Ministerstwo Finansów i M. Urząd Celno-Skarbowy stanowią jednostki organizacyjne Krajowej Administracji Skarbowej (art. 11 ust. 1 ustawy o KAS). Art. 257 ust. 1 ustawy o KAS wskazuje na kompetencję orzekania kar dyscyplinarnych poszczególnych organów KAS w odniesieniu do podległych im funkcjonariuszy. Brak jest przy tym regulacji, która uzależniałaby powyższą kompetencję od miejsca pełnienia służby w okresie popełnienia czynu będącego przedmiotem postępowania. Z tych względów Sąd na podstawie art. 146 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa w zw. z art. 135 ppsa orzekł jak w wyroku.