VIII SA/Wa 758/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. Ś. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Pismem z dnia [...] września 2012 r. A.Ś. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lipca 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Skarżący wskazał, że pismem z [...] maja 2012 r. poinformowano go, że termin załatwienia sprawy w zakresie podatku VAT został przedłużony do [...] lipca 2012 r. W dniu [...] września 2012 r. dokonano odbioru zajętych na poczet podatku VAT samochodów. Z rozmowy telefonicznej z pracownikiem organu skarżący dowiedział się, że decyzja w zakresie podatku VAT została wydana i wysłana w lipcu 2012 r. Skarżący wyjaśnił, że otrzymał decyzje w zakresie podatku dochodowego, nie otrzymał zaś decyzji w zakresie podatku VAT, nie otrzymał również żadnego awiza z poczty. W okresie, w jakim miała mu być doręczona skarżona decyzja skarżący był chory, osłabiony, zażywał leki i przebywał w domu u swojej matki, gdyż żona w tym czasie wyjechała z córką nad morze. Do pisma załączył stosowne zaświadczenia lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "u.p.p.s.a."), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 u.p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 87 § 2 powołanej ustawy, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie aby wiosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 u.p.p.s.a. Są nimi: - wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, - uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, - powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, - równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 u.p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że zawarta w art. 86 § 1 u.p.p.s.a. przesłanka braku winy, warunkująca pozytywne rozpoznanie wniosku, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były przez niego nie do przewidzenia i nie do usunięcia. Kierunek wykładni sądowej tego przepisu wskazuje, że winę wykluczają przeszkody, których wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć, ani im zapobiec. A contrario, negatywnej przesłanki zawinienia, która wyłącza możliwość przywrócenia terminu, należy upatrywać w zaniechaniu przez wnioskodawcę tym wszystkim czynnościom, które przy dołożeniu przez niego należytej staranności, zapobiegłyby konsekwencjom, jakie ustawodawca wiąże z upływem terminów do dokonania określonych czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Literatura i orzecznictwo, do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych, zaliczają przerwę w komunikacji, nagłą chorobę strony, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, itp. W orzecznictwie przyjmuje się nadto, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu w ujęciu art. 86 § 1 u.p.p.s.a. zalicza się między innymi chorobę, ale nie każdą, a wyłącznie taką, która miała nagły i obłożny charakter (powodując zwłaszcza konieczność hospitalizacji) i nie pozwalała na wyręczenie się inną osobą. Sam fakt choroby, a nawet dysponowanie zwolnieniem lekarskim nie świadczy jeszcze o braku winy w uchybieniu wiążącego stronę terminu (zob. wyrok NSA z 1 marca 1999 r. sygn. akt II SA 45/99, Lex nr 46785; postanowienie NSA z 6 listopada 2007 r. sygn. akt II OZ 1070/07; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto przyjmuje się, że uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając na względzie powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do dokonania wskazanej czynności procesowej. W szczególności nie wykazał, że choroba uniemożliwiła mu wyręczenie się inną osobą w celu dokonania czynności w przewidzianym przez ustawę terminie. Dodatkowo zauważyć należy, że skarżący jest przedsiębiorcą i stopień jego staranności należy oceniać przez pryzmat profesjonalnego charakteru prowadzonej działalności gospodarczej. Nawet jeśli skarżący miał problemy z chodzeniem, to nie uniemożliwiało mu to telefonicznego dowiedzenia się o fakcie wydania decyzji z końcem przedłużonego terminu do załatwienia sprawy. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, przyczyny wskazane we wniosku o przywrócenie terminu nie można zaliczyć do przyczyn uzasadniających wniosek, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Z uzasadnienia wniosku nie wynika, że choroba skarżącego miała na tyle nagły charakter, że uniemożliwiła skarżącemu podjęcie stosownych działań w celu zapobieżenia negatywnym konsekwencjom związanym z naruszeniem terminu do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.