VIII SA/Wa 759/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Renata Nawrot, , Protokolant starszy specjalista Ilona Obara, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 19 sierpnia 2025 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R (dalej także jako: Kolegium, SKO, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2024 r., poz. 572 dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania M. G. (dalej także jako skarżący), od decyzji Wójta Gminy W. (dalej także jako: organ I instancji, Wójt) z 10 kwietnia 2025 r. nr [...] - orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na wniosek złożony w dniu 18 kwietnia 2024 r. (uzupełniony 23 grudnia 2024 r. r. i 24 marca 2025 r.) przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także jako: inwestor). Przedmiotem wniosku było ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego - budowa stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] sp. z o.o. nr "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...] (obręb [...]) w miejscowości F. gmina W. w skład której wchodzą: 1. wieża telekomunikacyjna o wysokości całkowitej 56,25m n.p.t. (wraz z instalacją odgromową), 2. instalacja radiokomunikacyjna składająca się z 6 sztuk anten sektorowych oraz 4 sztuk anten radioliniowych wraz z urządzeniami zasilającymi, sterującymi i nadawczo -odbiorczymi usadowionymi u podstawy wieży, wewnętrzną linią zasilającą, systemem antenowym wraz z okablowaniem łączącym wszystkie elementy oraz kanalizacją teletechniczną na potrzeby przyłącza światłowodowego i ogrodzeniem. Dotychczas wydane w sprawie decyzje organu I instancji z 27 maja 2024 r. oraz 13 września 2024 r. zostały uchylone w całości decyzjami kasacyjnymi Kolegium z 11 lipca 2024 r. oraz z 12 listopada 2024 r. Ponownie rozpoznając sprawę, Wójt decyzją z 10 kwietnia 2025 r., działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 ust. 1, art. 53 ust. 4, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.; dalej: u.p.z.p.), art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 2023r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688) orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji. Odwołanie od decyzji w przedmiotowej sprawie złożył M. G. jako strona przedmiotowego postępowania. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji SKO wyjaśniło, że przedmiotową inwestycję należy zaliczyć do inwestycji celu publicznego, gdyż mieści się ona w pojęciu łączności publicznej, stosownie do art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Cel publiczny związany jest bowiem z kwestią dostępności usług telekomunikacyjnych dla ogółu użytkowników - nie zaś stricte z pojęciem infrastruktury telekomunikacyjnej, do której niewątpliwie zalicza się sam maszt lub wieża antenowa. Koniecznym zatem elementem inwestycji w zakresie łączności publicznej - prócz budowy wieży antenowej lub masztu - jest montaż anten nadawczo-odbiorczych, które zapewniają tę łączność. Tylko inwestycja w takim kształcie stanowi o realizacji celu publicznego. Zdaniem Kolegium, inwestycja te wymogi spełnia, a przedmiotowe przedsięwzięcie realizować będzie potrzeby wspólnoty lokalnej. W ocenie Kolegium, jej realizacja polepszy dostępność lokalnych mieszkańców do usług telekomunikacyjnych. Natomiast sprzeciw okolicznych mieszkańców nie przesądza sam w sobie o fakcie, że przedmiotowa inwestycja nie ma znaczenia lokalnego. SKO zauważyło, że na terenie, na którym planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem inwestycja taka jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 u.p.z.p.). Następnie organ odwoławczy wskazał na brzmienie art. 52 ust. 1, 2, 3, art. 53 ust. 3 i 4, art. 54 oraz art. 56 u.p.z.p., uznając, że wniosek spełnia wymagania przepisu art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. 53 ust. 3 pkt 1-2 u.p.z.p. poprzez zaniechanie dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy (gdyż organ nie ustalił wszystkich miejsc dostępnych dla ludności oraz miejsc pracy w okolicy). Wskazał, że w rozpoznawanej sprawie taka analiza została przeprowadzona, co wykazał Wójt w zawartych w decyzji lokalizacyjnej ustaleniach, odpowiadających dyspozycji art. 54 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Z decyzji organu I instancji jednoznacznie wynika rodzaj inwestycji i jej charakterystyka określona w sentencji, wskazano także parametry planowanych anten sektorowych zgodnie z przedstawioną w decyzji tabelą. SKO zauważyło, że unormowania art. 54 u.p.z.p. nie konkretyzują przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, wynikają one z innych przepisów, które należy ustalić dla poszczególnych przypadków odrębnie. Kolegium wyjaśniło (mając m.in. na uwadze kwestię podniesioną w odwołaniu, że planowana inwestycja wpłynie negatywnie na zdrowie ludzi), iż ocena oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko nie stanowi części postępowania zmierzającego do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wskazało na brzmienie art. 61 ust. 1 oraz art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j. t. Dz. U z 2023 r., poz. 1094; dalej: ustawa z 3 października 2008 r.). Podniosło, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego organ uprawniony jest jedynie do oceny, czy stosownie do art. 72 ust. 3 z zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy z 3 października 2008 r. w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., do konkretnego wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagane jest dołączenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przy czym ocena ta nie jest uznaniowa, tylko kwalifikacji danej inwestycji w tym zakresie powinien dokonać w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dalej Kolegium wskazało, że ww. rozporządzenie z 10 września 2019 r. zostało znowelizowane z dniem 4 czerwca 2022 r. przez rozporządzenie Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1071) - między innymi zostały uchylone § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem -radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne. Zatem w aktualnym stanie prawnym, w realiach niniejszej, sprawy dla planowanej inwestycji objętej przedmiotowym postępowaniem, nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - nie stanowi ona aktualnie żadnego z rodzaju przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w ww. rozporządzeniu z 10 września 2019 r. SKO uznało, że organ I instancji dokonał pełnej analizy stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy oraz przeprowadził ocenę zgodności projektu kwestionowanej decyzji z przepisami odrębnymi, także w zakresie wpływu inwestycji na środowisko. Wskazało, że w obszarze inwestycji ani w jej bezpośrednim sąsiedztwie nie występują szczególne formy ochrony środowiska, teren inwestycji nie znajduje się w obszarach chronionego krajobrazu i nie jest położony w obszarze Natura 2000. Teren inwestycji nie wymaga również zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych zgodnie z przepisami ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Za niezasadny uznał zatem, że organ nie dokonał własnej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz oceny zgodności projektu decyzji z przepisami odrębnymi. Organ odwoławczy wskazał, że z dołączonych do wniosku dokumentów wynika, że planowane zamierzenie będzie składało się m. in. z wieży telekomunikacyjnej o wysokości 56,25 m n.p.t., anten sektorowych (6 szt.), anten radioliniowych (4 szt.), systemu antenowego wraz z okablowaniem. Przedstawiona przez inwestora analiza z 19 marca 2025 r. wskazuje, że przewidywane obszary występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych znajdują się w odległości od 3,74 m do 5,91 m (dla anten sektorowych) i od 6,91 m do 8,38 m (dla anten radiolinii). Ponadto z załączonego do wniosku opracowania "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz graficzna prezentacja emisji pola elektromagnetycznego o wartościach granicznych" wynika, że obszar występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych będzie znajdował się na wysokości 50,3 m n.p.t., a więc w miejscu niedostępnym dla ludności. Jednocześnie analiza mapy dołączonej do akt administracyjnych wskazuje, że najbliższe zabudowania mieszkalne - znajdujące się na działkach nr [...] i [...] oddalone są od przedmiotowej anteny około 200 m. Kolegium podniosło, że nie podziela takiej wykładni art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.z.p., która - mimo zmiany stanu prawnego, jaka nastąpiła z dniem 4 czerwca 2022 r. - zmierza do wykazania konieczności badania przy wydawaniu decyzji lokalizacyjnej parametrów wymienionych w nieobowiązujących przepisach, zawartych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w brzmieniu do 3 czerwca 2022 r. Zdaniem Kolegium, w aktualnym stanie prawnym elementem prawnie istotnym w postępowaniu lokalizacyjnym, podlegającym ocenie z punktu widzenia oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej na środowisko, w tym na zdrowie ludzi, jest ustalenie, czy w miejscach dostępnych dla ludności planowana instalacja radiokomunikacyjna emituje pole elektromagnetyczne o wartościach dopuszczalnych, przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. SKO uznało, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy wnioskodawca wykazał, że pole elektromagnetyczne o poziomach wyższych od dopuszczalnych będzie występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności, co powoduje, że planowana inwestycja w zaproponowanym we wniosku kształcie jest zgodna z przepisami odrębnymi i organ nie może odmówić wydania decyzji lokalizacyjnej. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w przypadku lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej konieczne jest konkretne wskazanie m.in.: z jakiego typu anten, jakiej mocy i w jakiej liczbie ma składać się planowana inwestycja, na jakiej wysokości mają być zamontowane oraz jaki będzie kierunek ich usytuowania. Zgodnie bowiem z art. 55 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie wszystkie te dane zostały precyzyjnie wyszczególnione w tabeli zawartej w decyzji organu I instancji. Następnie SKO odniosło się do zarzutu dotyczącego zaniżania przez inwestora mocy anten. Wskazało na brzmienie art. 122a ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2021 r. Prawo ochrony środowiska (j. t. Dz. U. z 2025 r., poz. 647), podnosząc, że pomiary poziomów pól elektromagnetycznych nie są przeprowadzane na tym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w trakcie postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Za niezasadny Kolegium uznało także zarzut nieuwzględnienia przez organ I instancji przepisów rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz.U. z 2018 r. poz. 1286). Podzielając stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 4 marca 2025 r. (sygn. akt II SA/O1 695/24) SKO wyjaśniło, że rozporządzenie to w ogóle nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż sprawa nie dotyczy czynników szkodliwych w środowisku pracy. Ponadto wskazało, że nie sposób także stwierdzić o jakie miejsca pracy mogłoby chodzić w sprawie, skoro działki otaczające działkę inwestycyjną to przede wszystkim pola i pastwiska. Odnosząc się do kwestii ewentualnego wadliwego wyznaczenia kręgu stron postępowania na skutek nieokreślenia w sposób należyty zasięgu oddziaływania inwestycji SKO zauważyło, że strona nie wskazała na konkretne nieprawidłowości w tym zakresie, ani na konkretne podmioty pominięte w postępowaniu. Nadto Kolegium, tego typu nieprawidłowości skutkujących ograniczeniem praw stron do udziału w postępowaniu, nie dopatrzyło się, zwłaszcza, że zawiadamianie o decyzjach i innych czynnościach organu I instancji miało miejsce w formie obwieszczenia. Kolegium stwierdziło, że Wójt rozpatrując wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji, nie mógł odmówić ustalenia jej lokalizacji, gdy zlokalizowanie tej inwestycji w projektowanym miejscu jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ I instancji, nie wykazał bowiem niezgodności wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa, co obligowało go do ustalenia wnioskowanej lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji. Również SKO nie dostrzegło takiej niezgodności, która byłaby podstawą do uchylenia decyzji organu I instancji. Ponadto wskazało, że Wójt uzyskał stosowne pozytywne uzgodnienia, wymagane w realiach niniejszej sprawy zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. - w formie tzw. "milczącego uzgodnienia" stosownie do przepisu art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Z akt sprawy wynika, że organy, do których organ I instancji wystąpił o uzgodnienie (Starosta R., Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, [...] Państwowy Inspektor Sanitarny, Marszałek Województwa [...]) nie zajęły stanowiska w określonym ustawowo terminie. Organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja spełnia wymogi art. 54 u.p.z.p., zaś Wójt w sposób szczegółowy określił rodzaj przedmiotowej inwestycji, tj. nie poprzestał na ogólnikowych stwierdzeniach tylko konkretnie wskazał jakie element wchodzą w skład planowanej instalacji radiokomunikacyjnej, w tym m.in. jakie anteny, w jakiej ilości oraz jakiego typu. Dalej SKO stwierdziło brak podstaw do powołania przez organ I instancji biegłego, gdyż Wójt nie dopatrzył się jakichś błędów i nielogiczności, względnie nie powziął innego rodzaju wątpliwości i oparł się na przedstawionej analizie. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratywny. Nie konstytuuje więc żadnych praw, czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Decyzja taka jest decyzją związaną, a podmiot ubiegający się o taką decyzję ma roszczenie o jej udzielenie, jeśli tylko jego zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W przypadku lokalizowania inwestycji celu publicznego w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jedyną przesłanką wydania decyzji odmownej będzie wykazanie przez właściwy organ, że lokalizacja danej inwestycji celu publicznego w określonym miejscu jest niezgodna z jakimś przepisem powszechnie obowiązującego prawa. Oznacza to, że organ I instancji, rozpatrując wniosek inwestora nie może odmówić ustalenia lokalizacji projektowanej inwestycji, gdy zlokalizowanie tej inwestycji w projektowanym miejscu jest zgodne z przepisami odrębnymi. Sam sprzeciw właścicieli okolicznych działek i mieszkańców danej miejscowości (nie mający oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym) nie może być podstawą odmowy ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się natomiast opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Konkludując Kolegium stwierdziło, że zasadniczo decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa jedynie przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowego przedsięwzięcia. Innymi słowy, rozstrzygnięcie to określa możliwy (potencjalny) dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samo wykonanie projektowanej inwestycji wymaga jeszcze uzyskania pozwolenia na budowę, które uwzględniać będzie wszystkie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Celem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Ochrona interesów osób trzecich uzasadniona wymaganiami prawa budowlanego poprzez m.in. zbadanie, czy planowana inwestycja nie spowoduje uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, wymagana jest dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji, dopiero na tym etapie zostaną rozstrzygnięte szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania działki inwestora i wpływu planowanej przez niego inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich. Skargę na powołaną decyzję SKO z 19 sierpnia 2025 r. do sądu administracyjnego złożył skarżący reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego, wnioskując o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Skarżący ww. skargą objął także postanowienie Wójta z 19 marca 2025 r. uchylające postanowienie o powołaniu biegłego, wnosząc o uchylenie tego postanowienia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu autor skargi postawił następujące zarzuty tj.: 1) rażące naruszenie art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. a, b i d u.p.z.p. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że prawidłowo określono w decyzji lokalizacyjnej warunki i szczegółowe zasady, o których mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., pomimo, że zgodnie z decyzją urządzenia RRU i ODU miałyby się znajdować u podnóża wieży, a na rysunkach załączonych do wniosku inwestora urządzenia RRU są zaraz przy antenach na szczycie wieży, a stanowi to rażące naruszenie prawa, oraz poprzez uznanie, że brak określenia mocy EIRP i współczynników PAPR anten sektorowych i radioliniowych, zysków energetycznych anten sektorowych, częstotliwości anten radioliniowych jak też maksymalnej mocy nadajnika na system dla tych anten oraz jakichkolwiek parametrów urządzeń RRU i ODU, a także elementów torów antenowych nie jest żadnym naruszeniem prawa, pomimo że Kolegium samo wskazało, że w decyzji należy podać moc anten, a mocy EIRP nie podano, a jest to najbardziej konieczny do podania w decyzji parametr, który decyduje o wpływie promieniowania na środowisko, zdrowie i interesy osób trzecich i jego określenie jest najbardziej istotną oraz podstawową zasadą i szczegółowym warunkiem chroniącym środowisko, zdrowie ludzi i interesy osób trzecich przed promieniowaniem i brak podania mocy EIRP i ww. parametrów oznacza zezwolenie na lokalizację bliżej nieokreślonych urządzeń, których wpływ na zdrowie ludzi nie został bliżej scharakteryzowany konkretnymi parametrami, czego nie można pogodzić ze standardem dbałości o zdrowie ludzi, i co uniemożliwia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz oznacza pozbawienia środowiska, zdrowia i interesów osób trzecich należytej ochrony, a ponadto ma to bardzo rozległe i poważne skutki prawne oraz społeczne - jest to pogląd ugruntowany w orzecznictwie sądów; 2) naruszenie art. 53 ust. 3 pkt 1-2 u.p.z.p. poprzez niedokonanie analizy, o której mowa w tym przepisie u.p.z.p. w sytuacji, gdy organ nie ustalił dokładnie wszystkich miejsc dostępnych dla ludności oraz miejsc pracy w okolicy (tj. w jakich miejscach najbliżej położonych od inwestycji istnieje zabudowa mieszkaniowa i istnieją miejsca pracy), nie podał przepisów odrębnych w tym zakresie, lecz jedynie nazwy ustaw, i nie zbadał poziomu pól elektromagnetycznych w tych miejscach; 3) naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodanie konkretnych przepisów odrębnych, z którymi zapewnił zgodność inwestycji, lecz tylko podał nazwy samych ustaw, a powinny być wskazane konkretne jednostki prawa materialnego, co uniemożliwia weryfikację stanowiska organu o zbadaniu zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi i nie budzi zaufania do obywateli; 4) tabeli 13 wierszy 3-7 kolumn 11-15 zawartych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy w zw. ze zdaniem trzecim w pierwszym akapicie po słowie "Objaśnienia" pod tabelą nr 2 w załączniku do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku poprzez zupełne uznanie, że nie mają one zastosowania w sprawie, pomimo że mają, gdyż inwestycja ma wytwarzać pola elektromagnetyczne, które są przedmiotem ww. rozporządzenia, i poprzez niezbadanie, czy inwestycja jest zgodna z tymi przepisami, mimo że miejsca pracy znajdują się w pobliżu inwestycji i również w tych miejscach dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych muszą być dochowane, zgodnie z przepisami określonymi w tym rozporządzeniu, czego organ w ogóle nie sprawdził, nie zapewniając zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, a dopuszczalny poziom promieniowania jest mniejszy dla miejsc pracy niż dla miejsc dostępnych dla ludności; 5) naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek ustalenia, jakie są charakterystyczne parametry techniczne stacji bazowej telefonii komórkowej oraz jakie są dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko, a także poprzez brak ustalenia, czy inwestor podał wszystkie wymagane zgodnie z wiedzą współczesną parametry techniczne inwestycji i dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko oraz czy inwestycja w takiej konfiguracji jest zgodna z wszelkimi przepisami odrębnymi, mimo że SKO wskazało, że dokumentacja inwestora jest dowodem i powinna być poddana ocenie jako dowód, a przy tym Kolegium w ogóle nie oceniło kompletności i prawidłowości parametrów technicznych anten i poczyniło żadnych starań, żeby to ustalić - np. powołać biegłego w tym celu; organ naruszył ww. przepisy poprzez brak ustalenia mocy EIRP anten i parametrów urządzeń RRU i ODU oraz parametrów anten radioliniowych, a także współczynników PAPR, pomimo że w opinii biegłego wskazano na te braki; 6) naruszenie kolumn 2-4 wierszy 12-13 (ostatni i przedostatni) tabeli nr 2 stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku w zw. ze zdaniem pierwszym w pierwszym akapicie po słowie "Objaśnienia" pod tabelą nr 2 w załączniku do ww. rozporządzenia w zw. z § 1 pkt 1 i 2 tegoż rozporządzenia w zw. z ust 26 załącznika do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 oraz art. 28 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że inwestycja nie przekracza dopuszczalnego poziomu promieniowania w sytuacji, gdy biegły wykazał, że inwestycja powodowałaby przekroczenie dopuszczalnego poziomu - gdyż inwestor błędnie obliczył zasięgi ponadnormatywnych pól elektromagnetycznych, czego organ nie zweryfikował, a Kolegium przemilczało to, pomimo że jest to podstawą do wydania decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji; ponadto błędnie ustalono krąg stron postępowania, zaniżając go, gdyż o byciu stroną świadczy fakt oddziaływania inwestycji, który przesądza o interesie prawnym, a nie fakt przekroczenia dopuszczalnej normy promieniowania, a w niniejszej sprawie krąg stron ustalono wg zasięgu ponadnormatywnego promieniowania (a biegły wykazał, że jest on zaniżony i w rzeczywistości jest znacznie większy), a nie całego promieniowania, pomimo że występowanie jakiegokolwiek oddziaływania świadczy o interesie prawnym. Z kolei zaskarżonemu postanowieniu Wójta z 19 marca 2025 r. autor skargi zarzucił naruszenie art. 84 § 1 w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez uchylenie postanowienia o powołaniu biegłego w sytuacji, gdy powołanie biegłego było konieczne, bowiem organ potrzebował w sprawie wiadomości specjalnych w zakresie, jakie są parametry techniczne stacji bazowej, aby móc swobodnie ocenić prawidłowość i kompletność podanych przez inwestora parametrów, oraz potrzebował wiedzy specjalnej w zakresie oceny prawidłowości obliczeń zasięgów ponadnormatywnego promieniowania, gdyż dokumentacja inwestora podlega swobodnej ocenie organu, a w sytuacji, gdy organ nie ma wiedzy specjalnej, żeby zweryfikować jej poprawność, to musi powołać biegłego, żeby móc swobodnie ocenić prawidłowość danych podanych przez inwestora; ponadto biegły wydał w sprawie opinię, która wykazała, że inwestor nie podał wszystkich koniecznych parametrów inwestycji, a podane dotychczas parametry są nieprawidłowe i dodatkowo inwestycja przekraczałaby dopuszczalny poziom promieniowania, wobec czego organ musiał wydać decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji. W uzasadnieniu skargi w bardzo obszerny sposób rozwinięto jej zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Pismem z 7 stycznia 2026 r. uczestnik niniejszego postępowania – Polskie Stowarzyszenie na rzecz Ochrony Środowiska i Praw Człowieka z siedzibą w K. również wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji oraz o uchylenie postanowienia Wójta z 19 marca 2025 r. o uchyleniu postanowienia o powołaniu biegłego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 zwanej dalej "p.p.s.a.") Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie kontroli poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z 19 sierpnia 2025 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy W. z 10 kwietnia 2025 r. o ustaleniu na wniosek [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] sp. z o.o. nr "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...] (obręb [...]) w miejscowości F. gmina W.. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.p.z.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zaś do art. 4 ust. 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza taka musi zostać poprzedzona precyzyjnym ustaleniem rodzaju i charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego i jego konkretnych charakterystycznych parametrów. Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Dla przedmiotowej działki nieobjętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zachodziły przesłanki do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 50 i nast. u.p.z.p. Kwestia ta nie jest sporna. Nie ma również wątpliwości, że sporna inwestycja niewątpliwie jest inwestycją celu publicznego, co wynika z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. 2024 r., poz. 1145; dalej: u.g.n.) w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Za cel publiczny uznaje się bowiem - zgodnie z art. 6 pkt 1 u.g.n. - m.in. wykonywanie obiektów i urządzeń "łączności publicznej", przez którą z kolei należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego - art. 4 pkt 18 u.g.n. Kwestia ta również nie jest sporna w orzecznictwie sądów administracyjnych. Z treści powołanych wyżej regulacji wynika zatem, że jednym z warunków zakwalifikowania danej inwestycji jako inwestycji celu publicznego jest ustalenie, że z uwagi na jego zakres i znaczenie, dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugim warunkiem jest natomiast ustalenie, że przedsięwzięcie jest objęte dyspozycją art. 6 u.g.n., tj. stanowi realizację jednego z celów, o których mowa w tej regulacji. Tylko łączne spełnienie wskazanych wyżej wymogów może przesądzać o tym, że dane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego, w stosunku do której zastosowanie mają przepisy art. 50 - 58 u.p.z.p. Słuszne jest stanowisko organu odwoławczego, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, inwestycja nie należy już bowiem do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organy orzekające prawidłowo ustaliły, że inwestycja nie kwalifikuje się do żadnej z kategorii przedsięwzięć mogących znacząco (tj. zawsze bądź potencjalnie) oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wpłynął już po zmianie stanu prawnego polegającej na uchyleniu – z dniem 4 czerwca 2022 r. – § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. Obecnie instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem wskazane wyżej rozporządzenie w ogóle ich nie wymienia (zob. wyrok z 20 czerwca 2024 r., II SA/Wr 162/24 oraz np. wyrok NSA z 9 października 2024 r., II OSK 2807/21). W ocenie Sądu, zgromadzone w postępowaniu administracyjnym dowody z dokumentów w wystarczającym stopniu potwierdzają, że objęte decyzją zamierzenie inwestycyjne nie ma na celu zaspokojenia interesu prywatnego (indywidualnego bądź grupowego), zaś jego realizacja ma służyć urzeczywistnieniu szeroko rozumianego interesu społeczności lokalnej, gminnej. Publiczny charakter inwestycji związany jest z powszechnym z niej korzystaniem, przy czym owa "powszechność" oznacza dostępność dla dużej liczby (wszystkich lub większości) osób (E. Bończak - Kucharczyk, Komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomościami, Lex 2011). Przedmiotowa inwestycja z zakresu łączności publicznej stanowi cel publiczny, o którym mowa w art. 6 pkt 1 u.g.n., dla której wydawana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Sąd za prawidłowe uznał ustalenia organów orzekających, że wniosek inwestora był kompletny i spełniał wymogi określone w art. 52 u.p.z.p. Równocześnie, zgodnie z art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja ta ma charakter związany - organ nie działa w ramach uznania administracyjnego, lecz jest zobligowany do wydania decyzji pozytywnej, jeśli wniosek jest zgodny z prawem. W stosunku do inwestycji stanowiących stacje bazowej telefonii komórkowej, jak to ma miejsce w kontrolowanej sprawie, organ powinien jednak ustalać wszystkie aspekty zamierzenia inwestycyjnego, które wiążą się z wpływem na środowisko i zdrowie ludzi, w szczególności takie jak: ilość anten, ich moc, częstotliwość, umiejscowienie, ukierunkowanie każdej anteny, tj. jej azymut i nachylenie (tilt). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdza, że ww. dane, wbrew zarzutom skargi i uczestnika postępowania, zostały szczegółowo określone w tabeli zawartej w decyzji organu I instancji z 10 kwietnia 2025 r. (k. 1-4). Ponadto Sąd zauważa, że organ powinien też ustalić, czy oddziaływanie zamierzenia inwestycyjnego obejmie miejsca dostępne dla ludności, o których stanowi art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 647). Trzeba jednak zauważyć, że zgodnie z ostatnio przywołanym przepisem, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Z akt sprawy wynika natomiast, że planowane zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane będzie na terenach o klasyfikacji gruntu ŁV (łąki trwałe), RIVa, RV, RVI (grunty orne) i nie będzie powodowało uciążliwości dla terenów sąsiednich. Sąd zauważa także, że inwestor do wniosku inicjującego postępowanie w sprawie dołączył opracowanie pn. "Dane chrakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko" oraz "Graficzna Prezentacja Emisji Pola Elektromagnetycznego o wartościach granicznych", z którego wynika, że dla rozpatrywanej instalacji obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych znajdują się w odległości od 3,74 m do 5,91 m (dla anten sektorowych) i od 6,91 m do 8,38 m (dla anten radiolinii) na wysokości 50,3 m n.p.t., i będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności, wyłącznie nad działką objętą wnioskiem. Ponadto z analizy mapy dołączonej do akt administracyjnych wynika, że najbliższe zabudowania mieszkalne - znajdujące się na działkach nr [...] i [...] oddalone są od przedmiotowej anteny około 200 m. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, że organ I instancji uzyskał stosowne pozytywne uzgodnienia, wymagane w realiach niniejszej sprawy, zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. - w formie tzw. "milczącego uzgodnienia" stosownie do przepisu art. 53 ust. 5 u.p.z.p., gdyż organy, do których Wójt wystąpił o uzgodnienie, tj. Starosta R., Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, [...] Państwowy Inspektor Sanitarny, Marszałek Województwa [...], nie zajęły stanowiska w określonym ustawowo terminie. W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały wszelkich niezbędnych ustaleń, jeśli chodzi o oddziaływanie inwestycji, jakie są wymagane na etapie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ramach analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. organ I instancji dokonał sprawdzenia uwarunkowań dotyczących terenu objętego planowaną inwestycją. Decyzja organu I instancji zawiera także wszystkie wymagane prawem elementy, w tym - jak wspomniano - dokładny opis planowanej inwestycji wraz z charakterystyką anten mających wchodzić w jej skład. Co istotne, jak zwrócił uwagę organ odwoławczy, zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 ww. ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W szczególności także sprzeciw mieszkańców, że inwestycja godzi w interes publiczny i nie znajduje społecznej akceptacji, nie może stanowić samoistnej podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. m.in. wyrok WSA w Rzeszowie z 22 marca 2021r., sygn. II SA/Rz 1251/20). Wydanie takiej decyzji nie jest także uzależnione od zgody właścicieli działek sąsiednich. Żaden przepis prawa nie nakłada na organ ustalający lokalizację inwestycji celu publicznego obowiązku badania w jaki sposób inwestycja wpłynie na wartość nieruchomości, na których ma być realizowana lub sąsiadujących. A zatem okoliczność ta nie może również stanowić negatywnej przesłanki do wydania decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyjaśnić również należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszą z decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona charakter wstępny i sam fakt jej wydania nie przesądza jeszcze o prawie do rozpoczęcia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Ma ona również charakter deklaratoryjny, ponieważ organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna i w ogóle możliwa jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r., II OSK 2202/10). Decyzja lokalizacyjna stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Stąd też, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów u.p.z.p. W ocenie Sądu, także zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., należy uznać za niezasadne. Należy zauważyć, że aby móc prawidłowo zastosować przepisy prawa materialnego należy w sposób niewadliwy ustalić stan faktyczny sprawy. Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są - zawarte w art. 6 i art. 7 k.p.a. - zasada praworządności oraz zasada dochodzenia prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. W myśl art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Treść tego przepisu należy tłumaczyć w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów obciąża organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona, z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Należy wskazać, że powołane przepisy nakładają na organy obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w związku z tym winny one zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Realizacja obowiązku zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej przebiega w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego, co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1548/11, LEX nr 1229771). W ocenie Sądu, wyżej powołane zasady procesowe prawidłowo zostały zastosowane, a zarzuty w tym zakresie nie wskazują na konkretne braki postępowania, a skarżący, podobnie jak i uczestnik niniejszego postępowania jedynie polemizują i przedstawiają swój punkt widzenia odnośnie poczynionych ustaleń faktycznych i dokonanej oceny materiału dowodowego. Sąd podziela również w całości stanowisko organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji dotyczące braku podstaw do powołania przez organ I instancji biegłego. Skoro bowiem Wójt w niniejszej sprawie nie dopatrzył się jakichś błędów i nielogiczności, względnie nie powziął innego rodzaju wątpliwości i oparł się na przedstawionej analizie - nie miał obowiązku powołania biegłego. Z art. 84 § 1 k.p.a. wynika bowiem, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego nie jest obowiązkiem organu, a uprawnieniem. Reasumując, z przedstawionych wyżej przyczyn Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji nie naruszają prawa. W konsekwencji Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.