VIII SA/Wa 760/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na czynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego postanawia : 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącemu uiszczony wpis sądowy w kwocie [...] zł. Pismem z dnia [...] września 2012 r. M. K. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na czynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R., (dalej: "Naczelnik US") w przedmiocie dokonania zajęcia zabezpieczającego na wierzytelności z rachunków bankowych skarżącego. Powołując się na art. 146 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "u.p.p.s.a.") wystąpił o stwierdzenie przez Sąd bezskuteczności tej czynności. Dodatkowo, w przypadku niewywiązania się przez organ z obowiązku przewidzianego w art. 55 u.p.p.s.a., wniósł o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 154 § 6 cytowanej ustawy. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że [...] lipca 2012 r. wezwał organ do niezwłocznego usunięcia naruszenia prawa. Organ jednak do dnia wniesienia skargi nie udzielił mu żadnej odpowiedzi. Wskazał nadto, że wobec niego nie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."). Wskazał, że w sprawie brak było podstaw prawnych do dokonania przedmiotowego zabezpieczenia. Nie zostały bowiem spełnione przesłanki formalne do dokonania tej czynności, o których mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Stosownie natomiast do treści art. 52 § 1 u.p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepisy te wyrażają generalną zasadę subsydiarności skargi. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (§ 3 i § 4 u.p.p.s.a.). W sytuacji, gdy powyższy warunek nie zostanie spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdza, że skarżący nie wyczerpał trybu do wniesienia skargi, tj. nie składał w sprawie żadnych środków zaskarżenia przysługujących mu w toku instancji. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że stosownie do treści art. 33 w związku z art. 166b u.p.e.a. w sprawie postępowania zabezpieczającego zobowiązanemu przysługuje prawo do wniesienia zarzutu do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia zabezpieczenia. Stosownie natomiast do treści art. 34 § 5 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu zażalenie. Nadto od decyzji o zabezpieczeniu stanowiącej podstawę do wydania zarządzenia o zabezpieczeniu przysługuje prawo do wniesienia odwołania (o czym skarżący został pouczony w treści tej decyzji). Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że sądy administracyjne nie zostały wyposażone przez ustawodawcę w kompetencje reformatoryjne, w tym do stwierdzania bezskuteczności czynności dokonywanych przez strony postępowania. Dodać warto, że twierdzenie skarżącego o braku otrzymania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest oczywiście chybione. Z akt sprawy niniejszej wynika bowiem, że powyższe wezwanie skierowano do organu [...] lipca 2012 r. Pismem zaś z [...] sierpnia 2012 r. Naczelnik US udzielił stosownej odpowiedzi. Pismo zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego (zob. k. [...] – [...] akt administracyjnych). Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał za niedopuszczalną skargę na czynność Naczelnika US. Z tych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 postanowienia. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt 2) postanowienia.