VIII SA/Wa 762/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, , Protokolant Specjalista Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2024 r. w Radomiu sprawy ze skargi P. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 marca 2024 r. nr [...]; 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego ( dalej jako: "GITD") z dn. 5 sierpnia 2024 r. znak [...] na podstawie której ww. organ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 572), art. 4 pkt 22, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z2024r., poz. 728), Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę od decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27.03.2024r. nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł – orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w całości w mocy. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: GITD podniósł, że postępowanie w sprawie zostało wywołane kontrolą drogową której dokonał pracownik ITD w dn. 29.02.2024 r. na autostradzie [...] w miejscowości W., pojazdu marki [...] o nr rej. [...]oraz naczepy marki [...]o nr rej. [...]. Pojazdem kierował O.H.. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu P.W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A.T.P.W.. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...]z dnia 29.02.2024r. W wyniku rozpoznania sprawy M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dnia 27.03.2024r. wydał decyzję administracyjną nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych). Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło: niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, tj. naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego określone w l.p. 6.2.1. załącznika nr. 3 do u.t.d. Pismem z dnia 08.04.2024r., a uzupełnionym pismem z dn. 13.06.2024 r. strona wniosła odwołanie w którym wskazała, że w dniach w których dane pobrane do kontroli wykazały przejazdy nierejestrowane aktywność kierowcy, były to przejazdy wyłączone spod stosowania rozporządzenia nr 561/2006 na podstawie art. 3 lit. g ww. rozporządzenia, ponieważ były to przejazdy odbyte po wykonanych naprawach serwisowych pojazdu. Rozpoznając odwołanie GITD przytoczył treść art. 189a § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej "k.p.a."). Wyjaśnił, że w sprawie nie znajdował zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. oraz art. 189e k.p.a. oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Następnie wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne nakłada się na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201, dalej "u.t.d".). Wskazując na treść art. 92a ust. 1, 3 i ust. 7 pkt 1 i 2 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. podkreślił, że przepisy określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia ujęte w treści załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, ujętego w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., za które wymierzona została kara w wysokości 5.000 zł., organ przywołał na wstępie art. 32 ust. 3 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. UE L60 z 28.02.2014r.). Następnie podał, że na podstawie analizy danych cyfrowych kontrolowanego pojazdu ustalono, że pojazdem wykonywano przewóz bez logowania karty kierowcy w następujących okresach: 28.02.2024r. w godz. [...] (49 min; 18,85 km; 23,08 km/h); 17.02.2024r. w godz. [...] (24 min; 12 km; 30 km/h); 16.02.2024r. w godz. [...] (32 min; 15 km; 28,12 km/h); 06.02.2024r. w godz. [...] (16 min; 3 km; 11,25 km/h). GITD mając na względzie powyższe ustalenia wskazał, że zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 5 000 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Natomiast Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących nieuwzględnienia okazanych faktur oraz nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 organ odwoławczy zważył, iż są one bezzasadne. Wskazał, iż samo okazanie faktur nie jest wystarczające, by uwzględnić żądania strony, gdyż nie wynika z nich, że pracownik warsztatu prowadził kontrolowany pojazd. Podkreślić należy, iż analiza danych cyfrowych pobranych podczas kontroli przeczy twierdzeniom strony. Przede wszystkim przejazd w ramach naprawy odbywałby się jednym ciągiem, a nie krótkimi podjazdami trwającymi cały dzień jak miało to miejsce np. w dniu 15.02.2024r. (dowód w aktach sprawy: raport danych tachografu. Czynności z dnia 15.02.2024r.). Po drugie wskazać należy, że przejazd w ramach naprawy nie trwałby, np. 49 min, jak miało to miejsce w dniu 28.02.2024r. (dowód w aktach sprawy: raport danych tachografu. Czynności z dnia 28.02.2024r.). Nadto, wskazać należy, iż z danych cyfrowych z dnia 14.02.2024r., za który co prawda organ odwoławczy odstąpił od ukarania, wprost wynika, że kontrolowany kierowca O.H. wyjął swoją kartę kierowcy i prowadził pojazd bez rejestrowania swoich aktywności. Podkreślić także należy, że w sytuacji, gdy przedsiębiorca wykonuje przejazdy, które podlegają oraz nie podlegają przepisom rozporządzenia nr 561/2006, powinien tak je rozgraniczyć, by organ kontrolny nie miał żadnych wątpliwości co do zakwalifikowania konkretnego przejazdu. Organ odwoławczy wskazuje również, iż treść art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 stanowi, że niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego: pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Przepis art. 3 lit g rozporządzenia 561/2006 dotyczy dwóch grup pojazdów: pojazdów poddawanych próbom drogowym oraz pojazdów, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu (zarówno nowych, jak i przebudowanych); cele, do jakich mogą być przeznaczone pojazdy z pierwszej grupy, aby mogły pozostawać poza zakresem przedmiotowym zastosowania rozporządzenia nr 561/2006, zostały ściśle określone - pojazdy te powinny być testowane do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji. Ponadto odnosząc się zarzutów skarżącego dotyczącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, organ odwoławczy zważył, iż pozostają bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Organ I instancji rozstrzygnął sprawę z poszanowaniem wszelkich zasad postępowania administracyjnego. Organ zebrał również wyczerpującą ilość materiału dowodowego w sprawie i go rozpatrzył. Uzasadnienie zaś zawiera wszelkie elementy wymagane przez przepisy prawa. Na żadnym etapie postępowania strona nie została również pozbawiona prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Reasumując GITD podniósł, że Skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Wpływ przedsiębiorcy przejawia się w braku kontroli nad kierowcą, oraz braku reakcji na popełniane przez niego naruszenia. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych innych okoliczności na które nie miał wpływu, lub których nie mógł przewidzieć. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dn. 11 września 2024 r. złożył P.W.prowadzący działalność pn. A-T.P.W.( dalej jako: "skarżący"). Wobec zaskarżonej decyzji podniósł następujące zarzuty: naruszenia przepisu prawa materialnego, które może mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez błędne jego zastosowanie wynikające z niewłaściwie przeprowadzonej wykładni, przejawiające się nałożeniem na jego podstawie sankcji za stan faktyczny niewyczerpujący dyspozycji normy prawnej, której jest nośnikiem; błędną wykładnię przepisu i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 3 pkt g) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i niezasadne przyjęcie, iż przepis ten nie ma zastosowania w sprawie, mimo że dotyczy pojazdów poddawanych próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji; naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 dalej jako: k.p.a.), poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, art. 75 k.p.a. poprzez niedopuszczenie jako dowodu w sprawie przesłuchania świadka T.W.wykonującego naprawy pojazdów Skarżącego oraz innych osób wykonujących naprawy pojazdów Skarżącego; art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niedokonanie przez Organy wszechstronnej oceny materiału dowodowego, dokonanie oceny w sposób wybiórczy z pominięciem istotnych okoliczności, art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, pomijając ważne okoliczności i dowody dla wyniku sprawy, art. 107 k.p.a. poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne decyzji; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie przez organy w uzasadnieniu decyzji, które fakty uznały za udowodnione, dowodów, na których oparto rozstrzygnięcie i dlaczego innym dowodom odmówiono wiarygodności; 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego i utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji, podczas gdy prawidłowe rozstrzygnięcie organu II instancji powinno polegać na zastosowaniu art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w rezultacie - na uchyleniu w całości Decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...]z dnia 27 marca 2024 r. o nałożeniu kary pieniężnej wysokości 5 000 zł; W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w całości - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. oraz uchylenie w całości, poprzedzającej zaskarżoną Decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych - na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi, wskazując na powołane orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżący argumentował, że przyjęta przez Organ wykładnia przepisu artykułu 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 jest nieprawidłowa i nieprawidłowość ta miała wpływ na treść decyzji. Niezasadne są również twierdzenia Organu, że przejazd w ramach naprawy nie trwałby 49 min, gdyż z uwagi na istotność dokonanych napraw oraz odległość jaką pokonuje ciągnik wraz z naczepą w celu dostarczenia ładunku, uzasadniają dokonanie sprawdzenia wykonanej naprawy w sposób maksymalnie uprawdopodabniający jej poprawność oraz zapewniający bezpieczeństwo zarówno kierowcy jak i innym uczestników ruchu drogowego. Podtrzymał twierdzenia, że w dniach wskazanych w załączniku do protokołu kontroli wykonywane były próby drogowe w ramach naprawy albo konserwacji pojazdu. Strona udokumentowała ten fakt fakturami wystawionymi za naprawy i konserwacje znajdującymi się w aktach sprawy. Z faktur tych wynika jakie naprawy i konserwacje były wykonywane oraz w jakich dniach były one wykonane lub wykonani ich zostało zakończone. Skarżący rozwinął także argumentację w odniesieniu do zarzutów naruszenia przez organy przepisów postępowania. Podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania pomimo przedłożenia do akt postępowania przez Skarżącego faktur z których wynika, że dokonywane były naprawy pojazdu oraz inne czynności techniczne, Organ pierwszej instancji stwierdził a priori, że z przedstawionej faktury nie wynika, że pojazdem marki [...] nr [...]poruszał się pracownik serwisu, mimo, że takie informacje nie są elementem obowiązkowym jaki powinien widnieć na fakturze. Mimo zakwestionowania okoliczności przedstawionych przez Skarżącego żaden Organ w toku postępowania nie przesłuchał T.W.prowadzącego działalność gospodarczą na okoliczność naprawy pojazdu. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji, uzupełniająco dodając, że skarżący nie wskazał nowych zarzutów ponad podnoszone w przebiegu postępowania do których organ szczegółowo się odniósł w treści decyzji. Ponadto, odnosząc się do przedłożonych przez stronę dokumentów, mających w jej ocenie potwierdzać prawdziwość twierdzeń o charakterze spornych przejazdów należy zauważyć, że faktura z dnia 28 lutego 2024 r. obejmuje "mycie pojazdu (ciągnik siodłowy + naczepa)", co bezspornie nie jest naprawą i nie wymaga przeprowadzania prób drogowych. Ponadto strona nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że we wskazanych w decyzji dniach, w których doszło do naruszeń, pojazdem kierował lub znajdował się w pojeździe wraz z kierowcą mechanik, np. w postaci oświadczenia warsztatu, którego pracownik miał rzekomo dokonywać spornych przejazdów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty i argumenty zasługiwały na akceptację. Ponieważ stwierdzone przez sąd uchybienia dotyczą zarówno decyzji zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oba te akty administracyjne zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja GITD z dn. 5 sierpnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na P.W.kary pieniężnej w kwocie 5000,00 zł za naruszenie w transporcie drogowym polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, tj. naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego określone w l.p. 6.2.1. załącznika nr. 3 do u.t.d. Powyższe zostało stwierdzone podczas kontroli drogowej w dn. 29.02.2024 r. na autostradzie [...] w miejscowości W., pojazdu marki [...] o nr rej. [...]oraz naczepy marki [...]o nr rej. [...]. Pojazdem kierował O.H.. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu P.W.prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A.T.P.W.. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...]z dnia 29.02.2024r. Tytułem wstępu do rozważań godzi się wskazać, że art 92a ust. 1 u.t.d. przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Przy czym w myśl art. 92a ust. 3 ustawy suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 12.000 złotych. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Z kolei przepis art. 4 pkt 22 lit. "h" u.t.d. stanowi, że użyte w ustawie obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz m.in. z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014. Jak wspomniano wyżej w trakcie przeprowadzonej kontroli pojazdu, na skutek analizy danych cyfrowych organ wykazał, że we wskazanych dniach i godzinach (opisanych szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) kontrolowanym pojazdem wykonywano przewóz bez logowania karty kierowcy. Powyższe wynika również z protokołu kontroli drogowej oraz materiału dowodowego sprawy – wykresu tygodniowego kontrolowanego pojazdu Marki [...] obejmującego okres od 6 lutego do 28 lutego 2024 r. Ustalenie zaistnienia tego naruszenia jest prawidłowe i sąd je akceptuje. Skarżący natomiast nie kwestionuje samego faktu powstania wyżej opisanego naruszenia, a oprotestowuje nieodstąpienie przez organ od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 3 lit. g rozporządzenie Nr 561/2006 uzasadnianych faktem wykonywania w kwestionowanych dniach przejazdów drogowych po dokonanych naprawach pojazdu, które zostały udokumentowane okazanymi fakturami. Jest bezsporne, że w aktach sprawy znajdują się faktury VAT, tj. 1/ faktura [...] z dn. 17.07.2024 r/ dokumentująca wykonanie w pojeździe naprawy układu hamulcowego, 2/ faktura [...] z dn. 06.02.2024 r. dokumentująca wykonanie w pojeździe naprawy silnika, 3/ faktura [...] z dn. 28.02.23024 r. dokumentująca usługę mycia pojazdu. Według argumentacji skarżącego powyższe naprawy spowodowały konieczność sprawdzenia przejazdami poserwisowymi, bez przewozu ładunku, sprawności technicznej i eksploatacyjnej pojazdu. Powyższe przejazdy mogły być wg. skarżącego wykonywane bez rejestracji danych na wykreskówce lub karcie kierowcy, w oparciu o zwolnienie przewidziane w art. 3 lit. g rozporządzenia Nr 561/2006. Zgodnie z ww. przepisem niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach naprawa albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Organ natomiast stwierdził, że samo okazanie faktur nie jest wystarczające, by uwzględnić żądania strony, gdyż nie wynika z nich, że pracownik warsztatu prowadził kontrolowany pojazd. Podkreślić należy, iż analiza danych cyfrowych pobranych podczas kontroli przeczy twierdzeniom strony. Przede wszystkim przejazd w ramach naprawy odbywałby się jednym ciągiem, a nie krótkimi podjazdami trwającymi cały dzień jak miało to miejsce np. w dniu 15.02.2024r. (dowód w aktach sprawy: raport danych tachografu. Czynności z dnia 15.02.2024r.). Po drugie wskazać należy, że przejazd w ramach naprawy nie trwałby, np. 49 min, jak miało to miejsce w dniu 28.02.2024r. Wreszcie wg. organu przewoźnik ma obowiązek takiego rozgraniczenia przejazdów nie podlegających rejestracji, by organ kontrolny nie miał żadnych wątpliwości co do zakwalifikowania konkretnego przejazdu. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą skargę należy podzielić argumentację skarżącego, że organ nie powinien a priori kwestionować okoliczności powoływanych przez skarżącego ( wykonania napraw pojazdu który podlegał kontroli), przed ich stosownym zweryfikowaniem w przebiegu postępowania. Celem sprawdzenia wiarygodności twierdzeń skarżącego organ, przede wszystkim I instancji powinien dopuścić dowód z przesłuchania właściciela zakładu naprawczego, ewentualnie inne uzupełniające dowody osobowe, czy dokumentacyjne na okoliczności poddawania ww. pojazdu naprawom, serwisowi. Dopiero po przeprowadzeniu w tym zakresie postępowania dowodowego organ może dokonać oceny dowodów. Dowody można oceniać tylko po ich przeprowadzeniu, a nie przed nim. Brak sprawdzenia powyższych twierdzeń powoduje brak pełnych ustaleń stanu faktycznego sprawy, co skutkuje naruszeniem przepisów postępowania art. 7, art. 77, art. 80 kpa. Jednocześnie Sąd sygnalizuje organom, że w odniesieniu do rozumienia przepisu art. 3 lit. g rozporządzenia Nr 561/2006 jest ugruntowane stanowisko wynikające z wyroku NSA z dn. 13.10.2016 r. sygn. akt II GSK 675/15 stosownie do którego " Nie ma wystarczających przyczyn, które wynikając z wykładni systemowej lub celowościowej uzasadniałyby, wbrew wykładni językowej przepisu art. 3 lit. g) rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L 102/1 z dnia 11 kwietnia 2006 ze zm.), jego zawężającą interpretację, ograniczającą jego stosowanie wyłącznie do prób drogowych do celów rozwoju technicznego. Powołany przepis dotyczy bowiem jazdy próbnej w ramach napraw albo konserwacji pojazdu dokonywanych po wykonanych naprawach, mających na celu utrzymanie pojazdu w sprawności technicznej. Powołane rozporządzenie nie obejmuje np. jazdy z serwisu samochodowego na stację paliw w celu uzupełnienia paliwa lub jazd próbnych dokonywanych przez potencjalnego nabywcę pojazdu przed zawarciem umowy sprzedaży. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy zobowiązane będą do sprawdzenia okoliczności i faktów przedkładanych przez skarżącego w odniesieniu do wykonanych napraw kontrolowanego pojazdu, w tym dopuszczenia dowodów osobowych z zeznań właściciela zakładu serwisowego, który wystawił faktury dokumentujące usługi naprawy, ewentualnie inne dowody osobowe, czy dokumentacyjne dla sprawdzenia wiarygodności powyższych twierdzeń skarżącego. Po ich dokonaniu organy dokonają ich oceny oraz kwalifikacji w kontekście rozumienia przepisu art. 3 lit. g) Rozporządzenia Nr 561/2006 interpretowanego jak to wskazał Sąd w niniejszym uzasadnieniu, a następnie wydadzą właściwe decyzje wynikające z tak uzupełnionego materiału dowodowego. Mając na względzie stwierdzone w sprawie uchybienia zarówno przepisom prawa materialnego, jak i przepisom postępowania, Sąd na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego w pkt. 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. ( zwrot wpisu w kwocie 200 zł).