VIII SA/Wa 769/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2009r. znak [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących z nieujawnionych źródeł za 2003 r. postanawia : odrzucić zażalenie M. U.. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. U. przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia [...] marca 2010 r. (data nadania w placówce pocztowej) skarżący A. U. oraz jego małżonka M. U. (skarżąca w sprawie VIII SA/Wa 770/09) wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Stosownie do treści art. 173 § 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Art. 178 p.p.s.a. stanowi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Jak wynika z akt sprawy zaskarżone postanowienie doręczono A. U. jako skarżącemu. M. U. nie otrzymała zaskarżonego postanowienia, gdyż nie jest stroną tego postępowania, lecz jest skarżącą w innej sprawie (VIII SA/Wa 770/09) i jej zażalenie będzie przedmiotem rozpoznania w tej innej sprawie. Ponieważ M. U. nie jest stroną niniejszego postępowania, dlatego zażalenie pochodzące od podmiotu nieuprawnionego jako niedopuszczalne należało odrzucić. Z tego względu na podstawie art. 173 § 2 w zw. z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.