VIII SA/Wa 769/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi Zakładu Usług Komunalnych Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za odbieranie odpadów od podmiotów spoza regionu gospodarki odpadami oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2017 roku Główny Inspektor Ochrony Środowiska biorąc za podstawę art. 138 § 1pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (DZ.U z 2017 roku, poz. 1257, dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Zakładu Usług Komunalnych w [...] Sp. z o.o. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej jako organ pierwszej instancji) z dnia [...] stycznia 2015 roku, znak – [...], wymierzającej administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za odbieranie od podmiotów odbierających odpady komunalne od właścicieli zmieszanych odpadów komunalnych spoza regionu gospodarki odpadami komunalnymi – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji były następujące ustalenia faktyczne i dokonana ocena prawna. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2015 roku wydaną na podstawie art. 9za pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (DZ.U z 2017 roku, poz. 1289 dalej jako u.c.p.g.) wymierzył Zakładowi Usług Komunalnych w [...] Sp. z o.o. administracyjną kare pieniężną w wysokości [...] zł za odebranie, w ilości [...] Mg, od podmiotów odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych spoza regionu gospodarki odpadami komunalnymi. Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 9za ust.1 u.c.p.g. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej. Wskazywała na naruszenie przepisów postępowania art. 7 i art. 77 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niezebranie w sprawie kompletnego materiału dowodowego do prawidłowego rozpatrzenia sprawy oraz nierozpatrzenie zebranego materiału w sprawie. Zarzuciła też naruszenie przepisu art.80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez pominięcie faktu, że strona została wprowadzona w błąd przez podmiot odbierający odpady, a przez to w sposób nieświadomy przyjęcie zmieszanych odpadów komunalnych spoza [...] regionu odpadami. Strona wskazywała, że przekazała podmiotom odbierającym odpady komunalne informację, że od dnia 1 stycznia 2013 roku na składowisko komunalne prowadzone przez skarżącą mogą dostarczać tylko zmieszane odpady komunalne [...] regionu odpadami. Ponadto zobowiązała podmioty do dostarczania nowych, aktualnych kart charakterystyki odpadów z zobowiązaniem do potwierdzenia w rubryce ,,proces przetwarzania odpadu’’ faktu odbierania odpadów z regionu [...]. Taką informację otrzymał również L. P. – prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] dostarczający odpady na składowisko prowadzone przez skarżącą. Podmiot ten zapewniał, że dostarczane odpady pochodziły z [...] regionu. Strona podnosiła, że nie była świadoma, że odpady, które przyjęła od podmiotu – [...] zostały odebrane od właścicieli nieruchomości poza [...] regionem gospodarki odpadami. Ponadto strona nie miała instrumentów prawnych by sprawdzić, czy zapewnienia podmiotu o źródle pochodzenia odpadów są prawdziwe i zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Zdaniem strony po dokonaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej art. 9za pkt 1 u.c.p.g. brak jest podstaw do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji gdy podmiot nie miał świadomości, że dostarczone odpady pochodzą spoza regionu gospodarki odpadami komunalnymi. Prowadzący instalację nie ma możliwości zweryfikowania twierdzeń podmiotu dostarczającego odpady komunalne, nie ma wglądu w sprawozdania kwartalne przekazywane do gmin przez podmioty odbierające odpady. Zdaniem skarżącej spółki nie była wystarczająca tylko wykładnia językowa art. 9 za pkt u.c.p.g. a zatem należało zastosować dodatkowe metody interpretacyjne. Spółka wskazywała, że organ pierwszej instancji naruszył art. 77 § 1 i 2 w związku z art. 7 i art. 80 k.p.a. ponieważ nie zebrał kompletnego materiału dowodowego, niezbędnego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy w związku z pominięciem wyjaśnień strony o jego braku świadomości o przyjęciu zmieszanych odpadów komunalnych odpadów spoza regionu gospodarki odpadami. Nadto niezgodnie z zasadą wyrażoną w art. 8 k.p.a. – pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej jest wymierzanie przez organ administracyjnej kary pieniężnej po upływie 2 lat od zaistnienia zdarzenia. Organ odwoławczy wskazywał, że na podstawie przeprowadzonych kontroli przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w skarżącej spółce, podmiocie gospodarczym L. P. – firma [...] ustalono, że odbierane w pierwszym kwartale 2013 roku z regionu [...] tj. gmina [...]i gmina [...] (odpowiednio [...] Mg oraz [...] Mg), zmieszane odpady komunalne przekazane zostały na wysypisko prowadzone przez skarżącą spółkę. Fakt ten potwierdzają przeprowadzone kontrole, analiza sprawozdań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi przekazywanych przez wyżej powołane gminy. Dokonując analizy prawnej organ odwoławczy powołał się na zasadę bliskości określoną w art. 20 ust.7 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (Dz.U z 2016 roku, poz. 1987 ze zm. dalej jako ustawa o odpadach) ,,zakazuje się przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych poza obszarem regionu gospodarki odpadami komunalnymi na którym zostały wytworzone‘’. Analogicznie w myśl art. 20 ust.8 ustawy o odpadach zakazuje się przywozu na obszar regionu gospodarki odpadami komunalnymi zmieszanych odpadów komunalnych wytworzonych poza obszarem tego regionu. Taki obowiązek został również określony w art. 9e ust.1 pkt 2 u.c.p.g. W związku z tym prowadzący regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych ponosi odpowiedzialność za przetworzenie odebranych zmieszanych odpadów komunalnych dostarczonych spoza regionu gospodarki odpadami komunalnymi. Zatem prowadzący instalację powinien dołożyć wszelkiej staranności przy wykonywaniu usługi przetworzenia odpadów, w tym kontrolując ich miejsce wytworzenia. W sytuacji braku wymaganego przez stronę potwierdzenia źródła pochodzenia odpadów, nie powinien dawać wiary zapewnieniom ustnym, ponieważ tylko dokument zatwierdzony przez ten podmiot stanowi pełnowartościowy dowód. Obowiązki prowadzącego regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych zostały w sposób jednoznaczny i klarowny określone w przepisach. W związku z tym nieświadome przyjmowanie odpadów spoza regionu, bez wymagania potwierdzenia na piśmie przez pracowników dostarczających je do instalacji, a także brak kontroli nad strumieniem przyjmowanych odpadów jest wyłącznie przejawem niestaranności i niestosowaniem się do zasady ograniczonego zaufania. Gmina [...] i [...] zgodnie z załącznikiem nr 1 Regiony gospodarki odpadami komunalnymi w Województwie Mazowieckim do uchwały nr 212/12 Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 22 października 2012 roku w sprawie wykonania Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla Mazowsza na lata 2012 – 2017 z uwzględnieniem lat 2018 – 2023 (DZ. URz. z 2012 roku, poz. 7849) wchodzą w skład regionu [...] gospodarki odpadami. Składowisko odpadów w [...] eksploatowane przez stronę zostało wskazane jako składowisko dla regionu [...]. W myśl art. 9za pkt 1 u.c.p.g. stanowi, iż prowadzący instalację wskazaną w uchwale w sprawie wojewódzkiego planu gospodarki odpadami, który odbiera od podmiotu od podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości zmieszane odpady komunalne lub odpady zielone spoza regionu odpadami komunalnymi – podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł za każdy Mg odebranych odpadów. Wysokość nałożonej kary została wyliczona poprzez pomnożenie ilości nieprawidłowo przyjętych odpadów [...] Mg x [...] zł co dało kwotę [...] zł. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. organ wskazał, że jest całkowicie chybiony, ponieważ ustalenia kontrolne oraz weryfikacja sprawozdań rocznych z realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi za 2013 rok przekazanych przez Burmistrzów Miasta i Gminy [...] i [...] w sposób jednoznaczny pokazują, że doszło do naruszenia zasady bliskości i przyjmowanie odpadów zmieszanych spoza regionu. Zdaniem organu ustosunkowując się do zarzutu strony dotyczącego braku narzędzi do weryfikowania źródła pochodzenia odpadów, możliwe jest uszczelnienie systemu gospodarowania przyjmowanymi, zmieszanymi odpadami komunalnymi poprzez odpowiednie zapisy w umowie zawartej z danym podmiotem, określenie obowiązku oświadczenia na piśmie gminy, z której dana partia odpadów została dostarczona oraz adekwatnych do niestosowania się do warunków umowy kar umownych i sankcji. Organ wskazywał, że w myśl art. 9zf u.c.p.g. do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Natomiast zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość zobowiązania. Natomiast zgodnie z art. 68 tej ustawy zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1pkt 2 nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego w którym powstał obowiązek podatkowy. W związku z powyższym organ wydając decyzję po upływie 2 lat od daty naruszenia nie uchybił obowiązkowi wynikającemu z art. 68 ordynacji podatkowej. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł Zakład Usług Komunalnych w [...] sp. z oo. Zaskarżonej decyzji zarzucał: - naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na: - naruszeniu art. 6, art. 7, art.77 § 1 i 2, art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że organ jest związany ustaleniami zawartymi w protokole kontroli nr [...] i obowiązany był wydać decyzję o nałożeniu kary pieniężnej podczas gdy z materiału dowodowego i z treści protokołu wynika, że nie nastąpiło świadome przyjmowanie odpadów spoza regionu, - naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na: a) pominięcie, że skarżący został wprowadzony w błąd przez podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, a przez to w sposób nieświadomy przyjmował zmieszane odpady spoza [...] regionu odpadami, b) przyjęciu, że nieświadome przyjmowanie odpadów spoza regionu było przejawem niestaranności i niedostosowania się do zasady ograniczonego zaufania i uprawniało do nałożenia kary administracyjnej, c) nieuwzględnienie, że odpady które były przyczyną nałożenia kary administracyjnej przyjmowane były jedynie w pierwszym miesiącu 2013 roku, a podmiot je dostarczający zapewniał skarżącą o pochodzeniu tych odpadów z [...] regionu gospodarki odpadami, - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez uznanie, że skarżąca miała możliwość weryfikacji prawdziwości zapewnień dostawcy odpadów co do miejsca ich pochodzenia, w sytuacji braku podstaw prawnych żądania od takiego podmiotu dowodów potwierdzających tę okoliczność. - naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a polegające na naruszeniu przepisu art. 9za u.c.p.g. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy, a w konsekwencji bezzasadne ukaranie skarżącej karą administracyjną. W związku z powyższym skarżąca wnosiła o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreślała, że organ w sposób zupełnie dowolny i nie znajdujący oparcia w ustaleniach faktycznych przyjął, że skarżąca dopuściła się niestaranności w procesie kontroli na strumieniem przyjmowanych odpadów, gdy tymczasem chodziło tylko o pierwszy miesiąc obowiązywania nowej regulacji. Przyjęła wtedy odpady zakładając, że zapewnienia firmy [...] są zgodne ze stanem rzeczywistym. W sytuacji gdy firma dostarczająca odpady odmówiła pisemnego potwierdzenia pochodzenia odpadów, to obowiązująca umowa została rozwiązana. Za błędne należy uznać ustalenie, że skarżąca miała możliwość zweryfikowania prawdziwości zapewnień dostawcy co do miejsca pochodzenia odpadów. Zgodnie z przepisem 9n u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzenia półrocznych sprawozdań, w których to ma obowiązek wskazać m.in. instalacje do których zostały przekazane odpady komunalne przekazane od właścicieli nieruchomości. Adresatem takich sprawozdań jest burmistrz lub prezydent miasta, a nie prowadzący instalację. Skarżąca nie miała wglądu to takich sprawozdań składanych przez firmę [...]. Zdaniem skarżącej organ dokonał również błędnej wykładni i niewłaściwe zastosował w stanie fatycznym przepis art. 9za u.c.p.g., a w konsekwencji bezzasadnie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wykładnia systemowa i funkcjonalna przedmiotowego przepisu nie daje podstaw do jego zastosowania i nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji gdy podmiot prowadzący instalację nie miał świadomości, że dostarczone, zmieszane odpady komunalne pochodzą spoza regionu gospodarki odpadami komunalnymi. Zgodnie z obowiązującymi w naszym systemie prawa zasadami słuszności i sprawiedliwości niemożliwym jest bowiem pociągnięcie do odpowiedzialności podmiotu, któremu nie można przypisać winy. Tymczasem w przedmiotowej sprawie jednoznacznie ustalono, że skarżąca w chwili przyjmowania odpadów była w usprawiedliwionym przekonaniu, iż pochodzą one z [...] regionu gospodarki odpadami, a tym samym dokonując powyższych czynności działała w granicach prawa. Skarżącej nie można przypisać jakiejkolwiek winy, zarówno umyślnej, jak i nieumyślnej w zakresie przyjmowania odpadów komunalnych. Organ odwoławczy odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ wskazywał, że bezzasadne jest stanowisko skarżącego, że nie miał on obowiązku zweryfikowania miejsca wytworzenia przyjmowanych odpadów przed ich przyjęciem na eksploatowaną instalację. Zgodnie z art. 91 ust.1 u.c.p.g. prowadzący instalację jest obowiązany zawrzeć umowę na zagospodarowanie zmieszanych odpadów komunalnych i odpadów zielonych ze wszystkimi podmiotami odbierającymi odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, którzy wykonują swoją działalność w ramach regionu gospodarki odpadami komunalnymi. Tak więc miał on możliwość weryfikacji źródła pochodzenia odpadów. Wadliwe jest zdaniem organu odwoławczego jest stanowisko skarżącego, iż wykładnia funkcjonalna i systemowa art. 9za pkt 1 u.c.p.g. nie daje podstaw do nałożenia kary, gdy prowadzący instalację nie miał świadomości co do źródła pochodzenia przyjmowanych odpadów. Kara taka jest obligatoryjna i obliczana w wysokości [...] zł za każdy Mg przyjętych odpadów spoza regionu. Wskazywał, że zebrany materiał w sprawie przesądza o przyjęciu odpadów z gminy [...] ([...] Mg) oraz gminy [...] ([...] Mg) co dawało podstawy do nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności czy celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 270 dalej jako p.p.s.a.). Formalnie zarzuty skargi odnoszą się co prawda, zarówno do naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, to jednak należy zauważyć, iż istotną kwestią, która w ocenie skarżącego nie została wzięta pod uwagę przez organ jest brak zawinienia skarżącego w przedmiocie przyjęcia na składowisko zmieszanych odpadów komunalnych z gmin spoza regionu gospodarki odpadami komunalnymi. Fakt, iż takie odpady wbrew przepisom prawa – art. 20 ust.7 pkt 1 ustawy o odpadach, art. 9e ust.1 pkt u.c.p.g., uchwały nr 212/12 Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 22 października 2012 roku w sprawie wykonania Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla Mazowsza na lata 2012 – 2017 z uwzględnieniem lat 2018 – 2023 trafiły na wysypisko prowadzone przez skarżącą. Art. 9za u.c.p.g. przewiduje cztery delikty administracyjne, których podmiotem może być prowadzący instalację i tylko taką, która została wskazana w uchwale w sprawie wykonywania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Delikt administracyjny z art. 9za pkt 1 wyżej powołanej ustawy jest odbieranie od podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów. W prawie administracyjnym kara pieniężna jest nakładana na różne podmioty, a decyzja jest zaskarżalna do sądu administracyjnego. Kary pieniężne są również przewidziane w prawie karnym. W procesie karnym odpowiedzialność jest oparta na zasadzie winy, także gdy chodzi o kary pieniężne. W przypadku deliktu administracyjnego za popełnienie którego wymierzane są kary pieniężne – odpowiedzialność ta może być oparta na zasadzie winy jeśli ustawodawca tak postanowi, ale częściej jest to odpowiedzialność obiektywna, niezależna od stopnia zawinienia. Kara pieniężna stanowi reakcję państwa nie na czyn przestępny ale inne naruszenie porządku prawnego. Kara pieniężna w administracji nie jest odpłatą za popełniony czyn, lecz stanowi środek przymusu służący zapewnieniu realizacji zadań administracji. Z dniem 1 czerwca 2017 roku weszły w życie przepisy ustawy z 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (DZ.U z 2017 r., poz. 935) gdzie dodano dział IVa – Administracyjne kary pieniężne. Jednocześnie zgodnie z art. 16 tej ustawy do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienionej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z ty, że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a – 96n – ustawy wymienionej w art.1. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie nie zostało zakończone decyzją ostateczną przed dniem 1 czerwca 2017 roku i dlatego przepisy kodeksu postępowania administracyjnego – dział IVa – art. 189a i nast. nie będzie miał zastosowania w tej sprawie. Należy wskazać, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 kwietnia 1998 roku, sygn. akt K 17/97 wyjaśnił, że kary pieniężne zostały przewidziane nie tylko w prawie karnym, ale też w innych gałęziach prawa, w tym w prawie cywilnym (kary umowne) i administracyjnym. Z tego powodu nie każda kara pieniężna musi być utożsamiana z grzywną stanowiącą instytucję prawa karnego. W wyroku TK z 18 kwietnia 2000 roku sygn. akt K 23/99 uznał, że przepis nakładający na osoby na osoby fizyczne lub prawne pewien obowiązek powinien być związany z przepisem określającym konsekwencje jego niespełnienia, bo skutkiem braku sankcji jest martwota przepisu i lekceważenie nałożonego obowiązku. W niniejszym postępowaniu organ prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną za popełniony delikt administracyjny z art. 9za ust.1 u.c.p.g. Odpowiedzialność w tym zakresie jest odpowiedzialnością obiektywną, niezależną od zawinienia. Z tego też względu zarzuty skarżącej nie wzięcia pod uwagę braku zawinienia przez prowadzącego instalację nie mogły odnieść skutku w postaci nie nakładania administracyjnej kary pieniężnej za przyjęcie zmieszanych odpadów komunalnych spoza regionu. Postawione zarzuty naruszenia przepisów postepowania w zakresie naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Skarżąca w żadnym stopniu nie wskazała, iż został zebrany niepełny materiał dowodowy w sprawie, a jego ocena jest oceną dowolną. Zebrany materiał dowodowy pozwalał uznać, iż skarżąca przyjęła zmieszane odpady komunalne spoza regionu, co uprawniało do zastosowania przepisu art. 9za ust.1 u.c.p.g. i nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Z uwagi na powyższe Sąd biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.