VIII SA/Wa 778/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2017 r. w Radomiu sprawy ze skarg Towarzystwa Ochrony Przyrody z siedzibą w W. i Towarzystwa na rzecz Ziemi w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącego Towarzystwa Ochrony Przyrody z siedzibą w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącego Towarzystwa na rzecz Ziemi w O. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2016 roku, poz. 23, dalej jako Kpa), po rozpoznaniu odwołania T. n. r. Z. oraz T. O. P. od decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie tymczasowej przegrody piętrzącej wodę na rzece W. w km [...], na działkach nr ew. [...],[...] w Ś. G. gm. K. oraz na działce nr ew. [...] w A. Ś. gm. M. – orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Burmistrza Gminy K.. Stan faktyczny sprawy jest następujący. Z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej dla wskazanej wyżej inwestycji wystąpiła [...] sp. z o.o. Burmistrz Gminy K. zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2015r. poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w oparciu m.in. o art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353), dalej "o.o.ś". Następnie wskazując jako podstawę prawną art. 64 ust. 1 pkt 1 o.o.ś. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) w W. oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PIS) w K. o wyrażenie opinii dotyczącej obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wymienionego przedsięwzięcia. RDOŚ w W. pismem z dnia [...] marca 2016 r., zaś PIS w K. pismem z dnia [...] listopada 2015 r. wyrazili opinię, że nie istnieje konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla wymienionego przedsięwzięcia. Wskazaną na wstępie decyzją Burmistrz Gminy K. działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 4 oraz art. 84 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 o.o.ś., a także § 3 ust. 1 pkt 66 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) – dalej "rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r." stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie tymczasowej przegrody piętrzącej wodę na rzece W. w km [...], na działkach nr ew. [...],[...] w Ś. G. gm. K. oraz na działce nr ew. [...] w A. Ś. gm. M.. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło T. n. r. Z. z siedzibą w O. oraz T. O. P. z siedzibą w W.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. rozpoznając powyższe odwołania przywołało treść przepisów ustawy o.o.ś., a następnie stwierdziło, że planowane przedsięwzięcie, nie narusza przepisów rozporządzenia z dnia [...] listopada 2010 r., jak również przepisów Kpa. Kolegium wyjaśniło, że specyfika postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga, aby organ prowadzący postępowanie w sprawie dysponował specjalistycznymi informacjami z zakresu ochrony środowiska. W tym właśnie celu w art. 74 ustawy o.o.ś. określono, jakie dokumenty i informacje winny zostać załączone do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W rozpatrywanej sprawie zdaniem organu do wniosku dołączono wymagane prawem dokumenty - wniosek został sporządzony w przepisanej formie wraz z załącznikami - zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o.o.ś. Zdaniem Kolegium organ I instancji wydając decyzję uwzględnił kwestie, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o.o.ś. jak również opinie RDOŚ i PIS w K., czemu dał wyraz w jej uzasadnieniu. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że stosownie do art. 75 ust. 4 ustawy o.o.ś. Burmistrz Gminy K. wydał decyzję w porozumieniu z Wójtem Gminy M., który pozytywnie zaopiniował przedmiotową inwestycję i wskazał jakie warunki powinny być uwzględnione przy projektowanej budowie. Kolegium oceniło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi zawarte w art. 85 ustawy o.o.ś., stan faktyczny został ustalony należycie, także w odniesieniu do skali przedsięwzięcia oraz pozostałych okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Stronom postępowania zapewniony został czynny udział w postępowaniu, zasadnie również dopuszczono do udziału w nim T. n. r. Z., T. O. P. oraz S. n. r. W. I.. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania T. O. P. Kolegium nie podzieliło poglądu, że przy wydawaniu decyzji nie doszło do porozumienia, o którym mowa w art. 75 ust. 4 ustawy o.o.ś., bowiem nie zastosowano trybu przewidzianego w art. 106 §1, §2 i §5 Kpa. Akta sprawy jednoznacznie potwierdzają, że wydając zaskarżoną decyzję Burmistrz Gminy K. działał w porozumieniu z Wójtem Gminy M.. Burmistrz Gminy K. informował na bieżąco Wójta Gminy M. o prowadzonych czynnościach w postępowaniu. W ocenie Kolegium odpowiedzią organu "mniejszościowego" jest poinformowanie organu prowadzącego postępowanie o braku sprzeciwu wobec wydania decyzji, czy wniesienie konkretnych uwag i wniosków. Swoje stanowisko Wójt Gminy M. przedstawił w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. Kolegium stwierdziło, ustawa nie rozstrzyga w jakiej formie (trybie) ma dojść do porozumienia, powinno ono przyjąć formę pisemną. Przepisy ustawy o.o.ś. nie przewidują, że w przypadku przedsięwzięć wykraczających poza obszar jednej gminy należy zasięgnąć opinii, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o.o.ś., dwóch lub więcej organów inspekcji sanitarnej właściwych miejscowo ze względu na teren inwestycji. Ustawa nie rozstrzyga także (tak jak ma to miejsce w art. 75 ust. 4 ustawy w odniesieniu do organów właściwych do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), iż w takim przypadku organy inspekcji sanitarnej powinny wyrazić opinię w porozumieniu ze sobą. W ocenie Kolegium, w ww. sytuacji właściwym do wyrażenia opinii jest organ inspekcji sanitarnej właściwy miejscowo ze względu na organ wydający decyzję środowiskową, czyli w rozpatrywanej sprawie PIS w K.. Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność zasięgnięcia opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G.. Wariant przedsięwzięcia zaproponowany przez [...] sp. z o.o. nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko, zatem nie zachodziła konieczność rozpatrzenia innych wariantów alternatywnych. Organ odwoławczy podkreślił, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wyjaśniono, że ze względu na tymczasowy charakter przedsięwzięcia i jego niewątpliwy interes publiczny (bezpieczeństwo energetyczne kraju) nie przewiduje się innych wariantów realizacyjnych. W ocenie Kolegium w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodziła konieczność przeprowadzenia dowodu z dokumentu urzędowego tj. Zarządzenia Pokontrolnego Nr [...] Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., sporządzonego w dniu [...] grudnia 2015 r., dotyczącego kontroli gospodarowania wodami przeprowadzonej przez RZGW w W. w sprawie rozpoczętej przez spółkę [...] w dniu [...] października 2015r. budowy tymczasowego progu mającego podpiętrzać wody W. w pobliżu Elektrowni "[...] " - na potrzeby pracy ujęcia wód chłodzących dla tego zakładu, gdyż kwestia ta została rozstrzygnięta przez organ nadzoru budowlanego. W okolicznościach niniejszej sprawy należało uwzględnić (tak jak to uczynił organ I instancji) ostatnią opinię PPIS w K., tj. opinię z dnia [...] kwietnia 2016 r., gdyż jest to opinia wydana po ostatnim uzupełnieniu (modyfikacji) przez wnioskodawcę karty informacyjnej przedsięwzięcia. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem T. O. P. i T. n.r. Z. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pierwsze z wymienionych Towarzystw zarzuciło zaskarżonej decyzji: 1) błędne zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa zamiast art. 138 § 2 Kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o.o.ś. w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a i b), art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. c, e, f i h), art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. d i e) ustawy o.o.ś., 2) naruszenie art. 7 Kpa poprzez brak należytego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy co skutkowało: - pominięciem w rozważaniach o wpływie na środowisko jednego z istotnych elementów przedsięwzięcia (budowy kanału obejściowego), także kwalifikującego wprost omawianą inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 67 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. w zw. z art. 9 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015r., poz. 469 ze zm.), - niezaliczeniem omawianego przedsięwzięcia, które zgodnie z art. 3 pkt. 6 lit. "b" ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.), jest powiązane technologicznie z całym zakładem "Elektrownia [...] " i stanowi wraz z nim jedną instalację - do grupy przedsięwzięć mogących powodować ryzyko wystąpienia poważnej awarii. - błędnym uznaniem, iż przeprowadzone w październiku 2015r. roboty budowlane na W. w pobliżu istniejącego ujęcia na tej rzece wód chłodzących na potrzeby pracy elektrowni nie stanowiły realizacji omawianej przegrody - ponieważ odmówiono przeprowadzenia wnioskowanego przez TOP dowodu z dokumentu, jakim w omawianej sprawie jest dokument urzędowy - Zarządzenie Pokontrolne Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (RZGW) w W. (sygn. [...]), sporządzone w dniu [...] grudnia 2015 r. i dotyczące kontroli gospodarowania wodami przeprowadzonej przez RZGW w W. w sprawie rozpoczętej przez spółkę [...] w dniu [...] października 2015r. budowy tymczasowego progu mającego podpiętrzać wody W. w pobliżu Elektrowni "[...] " - na potrzeby pracy ujęcia wód chłodzących dla tego zakładu, co spowodowało naruszenie przez organ odwoławczy art. 75 § 1 oraz art. 78 § 1 Kpa, 3) naruszenie art. 107 § 3 Kpa oraz art. 85 ust. 2 pkt. 2 ustawy o.o.ś. w zw. z art. 140 Kpa - bez należytego uzasadnienia faktycznego dokonanych w uzasadnieniu tej decyzji ustaleń merytorycznych, wynikających z treści art. 63 ust. 1 pkt. 1-3 ustawy o.o.ś. bądź też z uzasadnieniem sprzecznym w porównaniu z analogicznymi ustaleniami organu I instancji, 4) błędną wykładnię art. 75 ust. 4 ustawy o.o.ś. w zw. z art. 106 § 5 Kpa, co oznacza też naruszenie art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 Kpa - gdyż w zakończonym w I instancji postępowaniu administracyjnym, prowadzonym przez Burmistrza Gminy K. we współdziałaniu z organem "mniejszościowym" (Wójtem Gminy M.) - finalnym wynikiem współdziałania powinno być zajęcie przez tego ostatniego stanowiska w formie postanowienia administracyjnego, na które stronom, zgodnie z art. 106 § 5 Kpa, przysługuje zażalenie. Towarzystwo na rzecz Ziemi podniosło zarzut naruszenia: 1) art. 75 ust. 4 ustawy o.o.ś. w zw. z art. 106 § 5 Kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej bez uzyskania stanowiska Wójta Gminy M. w przewidzianej przez przepisy formie postanowienia, 2) art. 72 ust. 5 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o.o.ś. poprzez utrzymanie w mocy osobnej decyzji na przedsięwzięcie – próg tymczasowy, powiązane technologicznie z wykonaniem innego przedsięwzięcia - progu stałego, pomimo że przed burmistrzem K. toczy się obecnie postępowanie w sprawie progu stałego, które zostało wcześniej wszczęte, co doprowadzi do wydania dwóch odrębnych decyzji środowiskowych dla przedsięwzięć powiązanych technologicznie , 3) art. 63 ust. 1 ustawy o.o.ś. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, podczas gdy ocena taka powinna być przeprowdzona w związku z możliwością znaczącego negatywnego oddziaływania na obszary Natura 2000. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 15 marca 2017 r. Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę VIII SA/Wa 778/16 ze sprawą VIII SA/Wa 779/16 i prowadzić je pod sygnaturą VIII SA/Wa 778/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., - dalej "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kpa lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontrolując kwestionowaną decyzję Sąd stwierdził, iż narusza ona prawo procesowe i z tego względu podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Decyzje organów obu instancji naruszają art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 75 ust. 4 ustawy o.o.ś. Zgodnie z treścią ostatniego z powołanych przepisów: w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, wykraczającego poza obszar jednej gminy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami, prezydentami miast. Porozumienie, o którym mowa w art. 75 ust. 4 ustawy o.o.ś., to przypadek współdziałania organów administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnej, do którego stosuje się art. 106 Kpa. Zgodnie z art. 106 § 1 Kpa, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Ustawodawca w tym przepisie nie wymienił wszystkich możliwych sposobów współdziałania organów administracji przy wydawaniu decyzji, przewidzianych przez przepisy prawa. Mówi o opinii, zgodzie albo o wyrażeniu stanowiska w innej formie. Tą inną formą może być zaś porozumienie, o którym mowa w art. 75 ust. 4 ustawy o.o.ś. W przepisie tym stanowi się bowiem, że w przypadku przedsięwzięcia, do wydania którego właściwy jest wójt, burmistrz, prezydent miasta, wykraczającego poza obszar jednej gminy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami, prezydentami miast. Ustawodawca wskazuje więc organ właściwy do załatwienia sprawy (wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie) i uzależnia wydanie przez ten organ decyzji od zajęcia stanowiska przez zainteresowanych wójtów, burmistrzów, prezydentów miast, czyli przez organy właściwe dla gmin, na terenie których znajduje się mniejsza część obszaru inwestycji, przy czym wskazuje, że stanowisko to musi przybrać formę porozumienia. Spełnione są więc wszystkie warunki zastosowania art. 106 Kpa. Nie ulega więc wątpliwości, że do współdziałania organów na podstawie art. 75 ust. 4 ustawy o.o.ś. należy stosować art. 106 Kpa. Od strony praktycznej może to polegać na tym, że organ właściwy do wydania decyzji, po zakończeniu postępowania dowodowego, przygotowuje projekt decyzji i przedstawia go organom współdziałającym, które go akceptują albo odmawiają zaakceptowania, przy czym swoje stanowisko wyrażają w formie postanowienia, na które służy zażalenie. W ten sposób zostaje zrealizowana myśl ustawodawcy wyrażająca się w tym, że decyzja ma być wydana w porozumieniu organów (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2380/15). Z niekwestionowanych w sprawie ustaleń wynika, że Wójt Gminy M. nie wydał żadnego postanowienia, którym zgodziłby się na decyzję proponowaną przez Burmistrza Gminy K.. Trafne jest zatem stanowisko skarżących Towarzystw, że decyzja tego ostatniego organu z [...] maja 2016 r. została wydana bez wymaganego porozumienia z innym organem. Fakt ten uzasadniał uchylenie decyzji przez organ odwoławczy i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w ogóle nie poddało ocenie powyższej kwestii, stwierdzając jedynie, że w dniu [...] kwietnia 2016 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Wójta Gminy M., który pozytywnie zaopiniował przedmiotową inwestycję i wskazał jakie warunki powinny być uwzględnione przy jej realizacji. Zaakceptowanie zatem takiej nieformalnej procedury uzgodnieniowej pomiędzy organami pozbawia w istocie stronę prawa udziału w postępowaniu "uzgodnieniowym", łącznie z prawem do kwestionowania stanowiska organu współdziałającego. Oznaczałoby zatem pogorszenie sytuacji procesowej strony postępowania w porównaniu z ochroną , jaką zapewnia art. 106 Kpa. Dodatkowo podkreślić należy, że postępowanie prowadzone przez organ, do którego zwrócono się o porozumienie na podstawie art. 75 ust. 4 ustawy o.o.ś. nie ma na celu prowadzenia równoległego postępowania - do tego, które prowadzi organ, na terenie którego kompetencji znajduje się większa część przedsięwzięcia. Organ współdziałający nie musi dokonywać ustaleń faktycznych w takim zakresie, w jakim czyni to organ rozstrzygający sprawę i z tych czynności "zdawać sprawozdanie" w uzasadnieniu postanowienia wyrażającego zgodę na przedsięwzięcie. Jeżeli organ współdziałający nie ma żadnych zastrzeżeń do przedsięwzięcia, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, zajmuje zwięzłe stanowisko. Przedmiotem zaś sprawy jest porozumienie między organami ochrony środowiska, co nie oznacza wspólnego prowadzenia postępowania zmierzającego do wydania decyzji środowiskowej poprzez wypowiadanie się równoległe w tych samych kwestiach. W ocenie Sądu, naruszenie prawa, polegające na wydaniu decyzji bez wymaganego stanowiska organu współdziałającego, jest naruszeniem przepisów prawa, o którym mowa w art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, czyli takim, które powoduje, że pozostaje do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z kolei zagwarantowanie stronie prawa do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy przez dwa różne organy administracji (art. 15 Kpa), skutkowało koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego stanowi podstawę do uwzględnienia skargi – art. 145 § 1 pkt 1 lit.b p.p.s.a. Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przez organ orzekający przepisów postępowania Sąd nie odnosił się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego w szczególności ustaleń merytorycznych, wynikających z treści art. 63 ust. 1 pkt 1 – 3 ustawy o.o.ś. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c w zw. z art. 134 i 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu decyzji organów obu instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.