VIII SA/Wa 78/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. O. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2011 r. znak: [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z [...] grudnia 2011 r. P. O. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2011 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że kwota łącznego zobowiązania podatkowego ([...] zł) znacznie przekracza jego możliwości majątkowe oraz, że nie doszło do skutecznego nabycia darowizny przez skarżącego. Podniósł, iż z uwagi na swój wiek oraz sytuację majątkową nie dysponuje również innymi środkami pieniężnymi, które umożliwiłyby mu wykonanie nałożonego obowiązku. Dlatego też wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody. W piśmie z [...] lutego 2012 r. skarżący podniósł, iż w celu wyegzekwowania ciążącego na nim zobowiązania podatkowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne, co naraża go na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie, strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji, poza wskazaniem na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. Sam fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie może zdaniem Sądu zostać uznany za uzasadniający wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Skarżący nie uprawdopodobnił, że organ egzekucyjny zamierza zlicytować jego majątek w najbliższym czasie. Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.