VIII SA/Wa 78/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : odmówić wstrzymania wykonania decyzji Pismem z [...] listopada 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) M. B. (skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności skarżonej decyzji obniża jego uposażenie nie tylko o należności z tytułu wysługi lat pracy za okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców, ale także za okresy pracy zawodowej na podstawie umowy o pracę oraz odbytej służby wojskowej. Sprecyzował dalej, iż wydanie decyzji stwierdzającej nieważność rozkazu personalnego (z [...] lutego 2005 r. ustalającego na dzień przyjęcia do służby łączną wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego poprzez zaliczenie do wysługi lat dotychczas nieudokumentowanego okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców) oraz decyzji utrzymującej ją w mocy powoduje obniżenie wynagrodzenia skarżącego o kwotę [...] zł brutto, stanowiącą wynagrodzenie z tytułu wysługi lat za okres [...] lat i [...] miesięcy, przy czym kwota podwyższająca wynagrodzenie z tytułu wysługi lat za kwestionowany okres pracy w rolnictwie – [...] lata i [...] miesięcy wynosi [...] zł brutto. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwana dalej: p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił bowiem wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji. Przede wszystkim należy podnieść, że ewentualne obniżenie uposażenia skarżącego nie wywołuje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Okoliczność ta nie stanowi również skutku, który byłby trudny do odwrócenia, albowiem w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji przywrócenie stanu pierwotnego będzie z całą pewnością możliwe. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.