VIII SA/Wa 786/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku [...] S.A. z siedzibą w R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia : odmówić [...] S.A. z siedzibą w R. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z 30 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] S.A. z siedzibą w R. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IS") z [...] lipca 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych. Wskazał, że skarga została złożona z uchybieniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "u.p.p.s.a."), gdyż została złożona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym [...] listopada 2012 r. skarżąca za pośrednictwem Dyrektora IS złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu przyznała, że doszło do uchybienia terminu, ale z przyczyn przez nią niezawinionych. Wskazała, że winę w tym przypadku ponosi jej pracownik, któremu powierzono czynność nadania korespondencji zawierającej przedmiotową skargę do Sądu za pośrednictwem Dyrektora IS. Pracownik jednak korespondencję tą skierował wprost do Sądu (w załączeniu oświadczenie pracownika). Spółka, o tym, że uchybiła terminowi do wniesienia skargi, dowiedziała się z treści postanowienia Sądu o jej odrzuceniu, tj. [...] listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie, gdyż jak wynika z oświadczenia skarżącej o tym, że uchybiła terminowi do dokonania czynności dowiedziała się z postanowienia Sądu z 30 października 2012 r. doręczonym jej [...] listopada 2012 r. Od tej daty rozpoczął się zatem bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 86 § 1 u.p.p.s.a., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 u.p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 87 § 2 powołanej ustawy, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 u.p.p.s.a. Są nimi: – wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, – uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, – powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, – równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4). Stosownie natomiast do treści art. 88 u.p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że zawarta w dyspozycji art. 86 § 1 u.p.p.s.a. przesłanka braku winy, warunkująca pozytywne rozpoznanie wniosku, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były przez niego nie do przewidzenia i nie do usunięcia. Kierunek wykładni sądowej tego przepisu wskazuje, że winę wykluczają przeszkody, których wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć, ani im zapobiec. A contrario, negatywnej przesłanki zawinienia, która wyłącza możliwość przywrócenia terminu, należy upatrywać w zaniechaniu przez wnioskodawcę tym wszystkim czynnościom, które przy dołożeniu przez niego należytej staranności, zapobiegłyby konsekwencjom, jakie ustawodawca wiąże z upływem terminów do dokonania określonych czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że nie mogą odnieść pożądanego skutku podnoszone przez skarżącą argumenty. Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie złożenie skargi przez stronę po upływie terminu przewidzianego w ustawie nastąpiło z powodu niedochowania przez pracownika Spółki należytej staranności przy wykonywaniu jego obowiązków służbowych. Nie można zatem przyjąć, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy Spółki, jeżeli przyczyną tego uchybienia było wyłącznie zachowanie osoby, którą Spółka się posłużyła. Za brak należytego działania przedstawiciela danej osoby prawnej, w tym osoby upoważnionej do nadania korespondencji, odpowiedzialność ponosi bowiem ta osoba prawna. Sąd uznał zatem, że niedochowanie przez skarżącą terminu do wniesienia skargi nie jest następstwem okoliczności od niej niezależnych. Czyli nie wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu. W konsekwencji, działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.