VIII SA/Wa 786/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Renata Nawrot, , Protokolant starszy specjalista Ilona Obara, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Decyzją nr [...] z 30 czerwca 2025 r. Wójt Gminy J. (dalej jako "Wójt" lub "organ I instancji") działając na podstawie art. 59, art. 60 w związku z art. 61 ust. 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm. dalej jako "ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" lub "u.p.z.p."), art. 59 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 dalej jako "Kpa"), po rozpatrzeniu wniosku złożonego 5 września 2024 r. przez M. M. (dalej jako "wnioskodawca", "inwestor" lub "skarżący"), zmienionego 25 listopada 2024 r. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo - handlowego, budynku krematorium wraz z infrastrukturą towarzyszącą i zagospodarowaniem terenu na części działek nr ewid. [...] , [...] i [...] obręb W., gm. J. w granicach terenu inwestycji oznaczonego na załączniku graficznym Nr 1 linią ciągłą koloru czarnego i literami ABCDEF-A, odmówił ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu Wójt wskazał, że nie został przez wnioskodawcę spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gdyż teren inwestycji nie posiada dostępu do wody. Zakład Gospodarki Komunalnej w J. w piśmie z 13 sierpnia 2024 r. wskazał wprawdzie, że do planowanej inwestycji istnieje możliwość doprowadzenia wody z wodociągu gminnego, po wybudowaniu odcinka sieci wodociągowej na koszt inwestora. Niemniej jednak należy zauważyć, że zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.) budowa sieci wodociągowej jest zadaniem własnym gminy – "Zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy: wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz". Ten sam obowiązek nakłada na gminę art. 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 757 ze m.) – "zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy". Biorąc pod uwagę wskazane wyżej przepisy niedopuszczalnym jest przenoszenie zadań własnych gminy jakim jest rozbudowa sieci wodociągowej na podmioty prywatne. Gmina J. nie zaplanowała rozwoju sieci wodociągowej na ul. S. w miejscowości W. oraz z uwagi na brak środków finansowych, nie jest możliwe określenie czasookresu w jakim możliwa byłaby rozbudowa sieci. Mając na uwadze powyższe Wójt, pismem z 15 maja 2025 r. zwrócił się do Zakładu Gospodarki Komunalnej w J. o ponowną analizę możliwości zaopatrzenia planowanej inwestycji w wodę z sieci wodociągowej. W piśmie z 21 maja 2025 r., Zakład Gospodarki Komunalnej w J. dokonał ponownej weryfikacji sprawy pod względem technicznym oraz finansowym. Stwierdzono, że Gmina J. nie posiada obecnie zabezpieczonych środków finansowych na budowę niezbędnego odcinka sieci wodociągowej w rejonie przedmiotowej inwestycji. Stwierdzono również, że rozbudowa sieci wodociągowej jest zadaniem własnym gminy i nie jest możliwe przerzucenie na podmioty prywatne wykonywanie tego typu inwestycji na ich koszt. Reasumując, na dzień wydania niniejszej decyzji nie ma możliwości techniczno - finansowej doprowadzenia wody z sieci wodociągowej do działek, na których planowana jest inwestycja. Organ I instancji wskazał również, że biorąc pod uwagę położenie terenu inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie cmentarza parafialnego oraz zapisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. z 1959 r. Nr 52, poz. 315) brak jest możliwości zaopatrzenia w wodę planowanej inwestycji z własnego ujęcia. Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia w odległości do 150 m od cmentarzy zabrania się lokalizacji między innymi studzien służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych. Biorąc pod uwagę wskazany przepis Wójt stwierdził, że teren inwestycji położony jest w odległości mniejszej niż 150 m od cmentarza, w związku z tym brak jest prawnej oraz technicznej możliwości dostępu planowanej inwestycji w wodę. Odwołanie od powyższej decyzji złożył w ustawowym terminie inwestor. Decyzją z 28 sierpnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej jako "Kolegium", "SKO" lub "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji z 30 czerwca 2025 r. jest kolejną decyzją w sprawie. Poprzednia decyzja Wójta z 3 grudnia 2024 r. również odmawiała ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Kolegium w decyzji kasacyjnej z 26 marca 2025 r. szczegółowo wskazało jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę w ponownym postępowaniu - w jakim zakresie należy uzupełnić materiał dowodowy. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. SKO przytoczyło treść art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ww. ustawy wskazując, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w ww. przepisie. Brak zaś spełnienia jednego z warunków wyklucza uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że uzupełnieniem regulacji zawartej w art. 61 u.p.z.p. są przepisy rozporządzenia wykonawczego Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024 r., poz. 1116) - zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 15 lipca 2024 r.". Rozporządzenie to określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) maksymalnej intensywności zabudowy oraz maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy; 3) udziału powierzchni zabudowy; 4) szerokości elewacji frontowej; 5) wysokości zabudowy; 6) geometrii dachu (kąta nachylenia i układu połaci dachowych); 7) minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej; 8) minimalnej liczby miejsc do parkowania. Przepisy ww. rozporządzenia wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Kolegium wskazało, że celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia z dnia 15 lipca 2024 r. W celu wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jako warunek konieczny organ musi zatem ustalić, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana oraz, czy teren i planowana inwestycja spełnia pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. SKO wyjaśniło, że narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana też analizą architektoniczno -urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 rozporządzenia z dnia 15 lipca 2024 r. Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 i ust. 7 u.p.z.p. Sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie. Wyniki analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p., zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 11 rozporządzenia z dnia 15 lipca 2024 r.). Organ powinien w analizie wyjaśnić czym kierował się przy ustalaniu wielkości obszaru do analizy, w tym jaki jest jego zasięg oraz jaka jest szerokość frontu terenu przeznaczonego pod inwestycję. Kolegium zauważyło, że na potrzeby niniejszej sprawy organ I instancji opracował analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zarówno w formie tekstowej i graficznej. Z części tekstowej analizy wynika, że szerokość frontu działki objętej wnioskiem wynosi ok. 48,86 m natomiast granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości 140,58 m od granicy terenu objętego wnioskiem. W ocenie SKO wyznaczenie obszaru analizowanego w wielkości wskazanej przez organ I instancji jest w okolicznościach niniejszej sprawy uzasadnione i wystarczające dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Zdaniem Kolegium, przyjęta przez organ I instancji wielkość obszaru analizowanego służy ustawowemu wymogowi zachowania ładu przestrzennego - daje pełen obraz zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem. Organ odwoławczy wskazał, że art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia zmianę zagospodarowania terenu polegającą na budowie obiektu budowlanego od dostosowania się przez inwestora do określonych istniejących cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Zasada dobrego sąsiedztwa zakłada konieczność dostosowania planowanej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Planowane zamierzenie musi być zatem nie tylko zbieżne z gabarytami i formą architektoniczną istniejących obiektów budowlanych, linią zabudowy, intensywnością wykorzystania terenu, ale obligatoryjnym jest również dostosowanie funkcji projektowanego obiektu do funkcji obiektów już istniejących. Dopiero zgodność tychże aspektów zapewnia poszanowanie zasady dobrego sąsiedztwa. Kontynuacja funkcji to jedno a kontynuacja nowej zabudowy w stosunku do zabudowy na działkach sąsiednich w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu to kolejny warunek, który planowana inwestycja musi spełniać. SKO zauważyło, że z przepisów § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia z dnia 15 lipca 2024 r. wynika, że przeprowadzając analizę organ powinien zweryfikować, czy na obszarze analizowanym istnieje zabudowa i zagospodarowanie terenu o takiej samej funkcji, jak funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu określona we wniosku. Jeżeli tak, to ustalenia, o których mowa w § 1 ww. rozporządzenia, powinien określić na podstawie tej zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeżeli zaś na obszarze analizowanym nie występuje zabudowa i zagospodarowanie terenu o funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu określonej we wniosku, to ustalenia, o których mowa w § 1 rozporządzenia z dnia 15 lipca 2024 r., powinien określić na podstawie zabudowy i zagospodarowania terenu wszystkich działek zabudowanych w obszarze analizowanym. Na potrzeby niniejszej sprawy organ I instancji ponownie opracował analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zarówno w formie tekstowej i graficznej. Z analizy wynika, że dwie działki w obszarze analizowanym mają funkcję tożsamą z wnioskowaną (nr [...] i [...] ). Organ I instancji wskazał parametry istniejących budynków, przy czym na co słusznie wskazał skarżący, pominięto parametr minimalnej intensywności zabudowy. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że organ I instancji uznał, że inwestycja nie spełnia wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bowiem planowane wskaźniki urbanistyczne znacznie odbiegają od średnich wskaźników na działkach nr [...] i [...] . Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z art. 59 ust. 1 ww. ustawy uzależnia zmianę zagospodarowania terenu polegającą na budowie obiektu budowlanego od dostosowania się przez inwestora do określonych istniejących cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Dostosowanie nowej zabudowy do zabudowy istniejącej ma polegać na kontynuacji szeroko rozumianej funkcji zabudowy i jej cech architektonicznych. Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zatem wystarczające będzie, że nowa zabudowa nie koliduje z już istniejącą i że można ją pogodzić z zastanym stanem rzeczy. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Jak zaś wskazano wyżej na działkach nr [...] i [...] znajdujących się w obszarze analizowanym znajdują się budynki usługowe. Ponadto na działce nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji znajduje się cmentarz. Z analizy urbanistycznej wynika, że planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z uwagi na niezgodność parametrów w zakresie wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy (planowane: 0.7. średnie; 027), maksymalnej nadziemnej intensywności zabudowy (planowane: 0.35, średnie; 0,24), szerokości elewacji frontowej (planowane: od 17 do 45m. średnie: ok. 17 m). Wyznaczając parametry dla nowej zabudowy organ winien sposób szczegółowy uzasadnić zajęte stanowisko. W sytuacji kiedy wnioskowane przez inwestora wartości parametrów odbiegają od ustalonych wartości średnich, konieczne jest rozważenie możliwości zastosowania odstępstw. Jeśli natomiast wyniki analizy urbanistycznej nie pozwalają na ustalenie parametrów dla planowanej zabudowy w taki sposób jak określono we wniosku zawsze rozważenia wymaga, czy odmienne ustalenie w decyzji tych parametrów nie doprowadzi do zniweczenia żądania wnioskodawcy. Przy znaczącej zmianie parametrów może bowiem dojść do sytuacji, w której realizacja planowanego zamierzenia budowlanego stanie się niewykonalna. W takich przypadkach konieczna jest interwencja ze strony organu, który winien poinformować wnioskodawcę o konieczności modyfikacji wniosku pod groźbą wydania decyzji odmownej. Kolegium zwróciło uwagę, że przed wydaniem decyzji Wójta inwestor pismem z 16 czerwca 2025 r. wniósł o zmianę wniosku o ustalenie warunków zabudowy w m.in. w zakresie intensywności zabudowy i szerokości elewacji frontowej. To inwestor kształtuje treść wniosku, w tym wskazuje rodzaj i zakres inwestycji oraz działki, na których zamierza ją zrealizować. Treść złożonego wniosku wyznacza zaś przedmiot postępowania, którym organ prowadzący to postępowanie jest związany. Skoro w przedmiotowym postępowaniu inwestor pismem z 16 czerwca 2025 r. dokonał zmiany wniosku o ustalenie warunków zabudowy, zmiana ta powinna podlegać ocenie w tym postępowaniu, czego organ I instancji nie uwzględnił. W ocenie SKO, choć działanie organu I instancji, polegające na nieuwzględnieniu zmiany wniosku, naruszyło uprawienia strony, to okoliczność ta nie wpływa na treść niniejszej decyzji, bowiem w przedmiotowej zasadna była odmowa ustalenia warunków zabudowy, z uwagi na niespełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Zgodnie z ww. przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Jak wynika natomiast z art. 61 ust. 5 ww. ustawy warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Organ odwoławczy wyjaśnił, że celem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług. Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 1815/18). SKO wskazało, że nie może budzić wątpliwości, iż w przypadku zamierzenia budowlanego dotyczącego budowy budynku handlowo-usługowego, budynku krematorium w bezpośrednim sąsiedztwie czynnego cmentarza do takiego wymaganego uzbrojenia należy zaliczyć możliwość zaopatrzenia w wodę. Jak wynika bowiem z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. z 1959 r. Nr 52 poz. 315), odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Kolegium zauważyło, że z dołączonego do wniosku o ustalenie warunków zabudowy pisma Zakładu Gospodarki Komunalnej w J. z 13 sierpnia 2024 r. wynika, że istnieje możliwość doprowadzenia wody z wodociągu gminnego dla projektowanego budynku krematorium oraz budynku usługowo-handlowego, po wybudowaniu odcinka sieci wodociągowej na koszt inwestora. Również w decyzji z 3 grudnia 2024 r., uchylonej przez SKO decyzją z 26 marca 2025 r., Wójt wskazał, że istniejące uzbrojenie zapewnia wyposażenie terenu inwestycji m.in. w wodę na warunkach zawartych w piśmie Zakładu Gospodarki Komunalnej w J. z 13 sierpnia 2024 r. W toku jednak ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji Zakład Gospodarki Komunalnej w J. w piśmie z 21 maja 2025 r., wskazał, że po dokonaniu weryfikacji przedmiotu sprawy, zarówno pod względem technicznym oraz finansowym, należy stwierdzić, że Gmina J. nie posiada obecnie zabezpieczonych środków finansowych na budowę niezbędnego odcinka sieci wodociągowej w rejonie przedmiotowej inwestycji. Ponadto podkreślić należy, że rozbudowa sieci wodociągowej jest zadaniem własnym gminy i nie jest możliwe przerzucenie na podmioty prywatne wykonywania tego typu inwestycji na ich koszt. Ważne podkreślenia jest to, że gmina nie zaplanowała rozwoju sieci w tym rejonie, zwłaszcza, że ta inwestycja wymagałaby z uwagi na długość sieci, tj. 240 m bardzo dużych nakładów finansowych. W tym stanie rzeczy nie jest możliwe określenie czasookresu. w jakim byłaby możliwa rozbudowa tej sieci. W związku zaś z powyższym, na dzień dzisiejszy nie ma możliwości techniczno - finansowej doprowadzenia wody do wskazanych działek z sieci gminnej. Organ odwoławczy, mając na względzie powyższe stwierdził, że na obecnym etapie postępowania podmiot odpowiedzialny za zapewnienie dostępu do sieci wodociągowej wskazał na brak możliwości doprowadzenia tej sieci do działki inwestycyjnej. Organy w ramach prowadzonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie są zaś władne do oceny prawidłowości stanowiska gestora sieci w przedmiocie zapewnienia możliwości podłączenia sieci infrastruktury technicznej, ani możliwości przekazywania urządzeń wodociągowych na podstawie ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 757). Art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprost wymaga, aby uzbrojenie terenu czyli także w zakresie zaopatrzenia w wodę było "wystarczające". Zatem wnioskodawca - inwestor musi wykazać, że spełnienie tego warunku jest możliwe (realne), a nie teoretyczne. W orzecznictwie wskazuje się, że przesłanka "wystarczającego uzbrojenia" nie oznacza istnienia tego uzbrojenia w trakcie wydawania decyzji. Sens bowiem tego przepisu polega na tym, aby uniknąć wydania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy określone uzbrojenie nigdy powstać nie będzie mogło, co prowadzić by mogło do wydania decyzji określającej warunki przyszłej inwestycji, które już w momencie ustalenia są niemożliwe do realizacji (por. wyrok WSA w Krakowie z 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 716/17). Trudno uznać za spełnienie obowiązku samo oświadczenie skarżącego, że wybuduje on sieć wodociągową na własny koszt, w sytuacji gdy gestor sieci wskazuje na brak możliwości jej doprowadzenia. Tym samym, za trafne należy uznać stanowisko organu, co do braku spełnienia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 15 stycznia 2025 r., II SA/Go 534/24). Bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia pozostaje natomiast okoliczność przyjęcia przez Starostę R. zgłoszeń budowy sieci wodociągowych na terenie gminy J., dokonywanych przez osoby fizyczne. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że skoro ustawodawca wymaga do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy wszystkich przestanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., to brak spełnienia określonego w pkt 3 warunku uzasadnia wydanie decyzji odmownej. Pismem z 25 września 2025 r. skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie SKO. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 6 Kpa w zw. z art. 2 Konstytucji RP polegającą na tym, że organ wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, nie dostrzegł naruszenia przez organ I instancji przepisów z zakresu prawa administracyjnego, gdyż kierując pisma do przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, w celu wycofania wydanego przez nie zapewnienia o technicznej możliwości doprowadzenia wody do inwestycji, organ I instancji nadał sobie nowe kompetencje, co w rażący sposób narusza zaufanie skarżącego do organu administracji publicznej. Wójt nie jest organem wymienionym w treści art. 53 ust. 4 u.p.z.p., jako podmiot uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy, która jest wydawana m.in. na podstawie zapewnienia wydanego przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne. Utrzymanie przez organ decyzji organu I instancji wydanej ze znaczącym przekroczeniem przez organ I instancji kompetencji enumeratywnie wymienionych w przepisach u.p.z.p., w efekcie stanowi również o naruszeniu zasady praworządności wynikającej z art. 6 k.p.a., która urzeczywistnia konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego nadaną przez ustrojodawcę w art. 2 Konstytucji RP. Organy administracji publicznej mają obowiązek działania wyłącznie w oparciu o przepisy prawa i wyłącznie wtedy, gdy przepisem prawa została organowi nadana kompetencja do określonego działania. Zasada praworządności doznaje naruszenia w sytuacji, gdy organ administracji publicznej podejmuje działania w sposób nieuprawniony. 2. art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. w związku z art. 31 ust. 1 i art. 27a ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, polegającą na jego błędnej wykładni, bowiem utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, ograniczył wnioskodawcy ustawową możliwości realizacji sieci wodociągowej, mimo, że ustawodawca w art. 31 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków przewidział możliwość budowy urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych z własnych środków. Organ, dokonał zawężającej wykładni ww. przepisów prawa, sprowadzającego się do błędnego stanowiska jakoby realizacja przyłącza wodociągowego leżała jedynie w gestii przedsiębiorstwa wodociągowego, które uzależnione w jego realizacji jest od zabezpieczenia środków finansowych przez gminę na ten cel, podczas gdy art. 31 ust. i o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, nadając inwestorom uprawnienie do samodzielnej realizacji przyłącza wodociągowego. Brak zapewnienia środków finansowych na rozbudowę sieci wodociągowej, w świetle ww. przepisów nie stanowi przesłanki do ograniczenia możliwości skorzystania z prawy zabudowy i odmowy decyzji o warunkach zabudowy, bowiem art. 31 ust. 1 - 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzania ścieków dopuszcza przekazywanie urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych przez osoby, które je wybudowały na rzecz gminy lub przedsiębiorstwa wodociągowego, jednocześnie nie wprowadzając warunku zapewnienia środków finansowych odpowiadających ich wartości w chwili zawierania umowy o przekazanie. Wedle ust. 3 ww. przepisu należność za przekazane urządzenia wodociągowe i urządzenia kanalizacyjne może być rozłożona na raty lub uwzględniona w rozliczeniach za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. W świetle art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p., do celów określenia możliwości wydania warunków zabudowy kwestia środków finansowych przeznaczonych na budowę infrastruktury wodno-kanalizacyjnej pozostaje bez żadnego znaczenia, bowiem istotne jest jedynie stwierdzenie przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne technicznej możliwości budowy infrastruktury wodociągowej wyrażone w formie tzw. zapewnienia. Błędna wykładnia ww. przepisów doprowadziła do utrzymania w mocy decyzji o odmowie wydania decyzji o odmowie wydania warunków zabudowy, pomimo wykazania przez inwestora dysponowania zapewnieniem wydanym przez przedsiębiorstwo wodnociągowe o technicznej możliwości budowy sieci. Błędna wykładnia zapadła u podstaw zaskarżonej decyzji, gdyż organ jako wyłączną podstawę odmowy wydania warunków zabudowy, błędnie ustalił brak wykazania zapewnienia doprowadzenia wody do Inwestycji, mimo, że inwestor dysponował ważnym zapewnieniem wydanym przez przedsiębiorstwo wodno- kanalizacyjne. 3. art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. polegającą na błędnej wykładni ww. przepisu sprowadzającego się do bezzasadnego wniosku organu, recypującego pogląd organu I instancji, że wniosek o wydanie warunków zabudowy nie spełnia wymogu w zakresie dostępu do wody, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania przez organ w mocy wadliwej decyzji, podczas gdy wnioskodawca w toku postępowania administracyjnego przedłożył ważne i prawnie skuteczne zapewnienie Zakładu Gospodarki Komunalnej w J. (dalej także jako: "ZGK") z 13 sierpnia 2024 r. potwierdzające możliwość doprowadzenia wody z wodociągu gminnego dla projektowanego budynku krematorium oraz budynku usługowo - handlowego. Błędna wykładnia ww. przepisu doprowadziła do wydania zaskarżonej decyzji, mimo spełnienia przez skarżącego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. 4. art. 217 w zw. z art. 218 § 2 Kpa polegającym na jego nieprawidłowej wykładni, sprowadzającej się do błędnego założenia organu I instancji, że zaświadczenie, wydane w oparciu o ww. przepis Kpa, ulegają zmianie bądź cofnięciu, podczas gdy art. 217 Kpa i następne nie przewidują prawnej możliwości ani procedury wzruszenia zaświadczenia po jego wydaniu. Zapewnienie o technicznej możliwości doprowadzenia infrastruktury wodociągowej do terenu inwestycji de iure stanowi zaświadczenie wydane w trybie art. 217 Kpa. Zgodnie z ww. przepisem zaświadczenia potwierdzają określone fakty lub stan prawny. Organ I instancji występując do ZGK pismem z 16 maja 2025 r. o cofnięcie inwestorowi zapewnienia wydanego w dniu 13 sierpnia 2024 r. o technicznej możliwości doprowadzenia wody na teren inwestycji, rażąco naruszył przepisy postępowania, bowiem wbrew procedurze, doszło bezprawnego wyeliminowania z obiegu prawnego zaświadczenia, potwierdzającego fakt technicznej możliwość doprowadzenia infrastruktury wodociągowej. 5. art. 60 w zw. z art. 61 § 1 Kodeksu cywilnego (dalej jako: "k.c.") polegającego na jego błędnej wykładni, sprowadzającego się do błędnego ustalenia przez organ I instancji oraz organ, że jest możliwe odwołanie oświadczenia woli o zamiarze zawarcia umowy na dostawę wody na teren Inwestycji. Co do zasady doprowadzenie do terenu inwestycji uzbrojenia terenu realizowane jest w oparciu o umowę. W toku postępowania o wydanie warunków zabudowy, wykazanie wykonania uzbrojenia terenu gwarantowane jest poprzez zawarcie umowy z gestorem mediów bądź poprzez uzyskanie jego zapewnienia o technicznej możliwości wykonania uzbrojenia terenu. Materializacja powyższego obowiązku, wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. następuje więc w oparciu o normy prawa cywilnego. Art. 60 w zw. z art. 61 k.c. wyraża zasadę trwałości oświadczeń woli, a jego odwołanie możliwe jest tylko, gdy oświadczenie o odwołaniu oświadczenia woli, dotrze do adresata przed lub wraz z nadejściem oświadczenia woli. Co więcej, tożsame zasady obowiązują również w przypadku oświadczeń wiedzy, w oparciu o odesłanie zawarte w art. 65 prim k.c. W niniejszej sprawie, ZGK złożył skarżącemu oświadczenie potwierdzające możliwość doprowadzenia wody do terenu inwestycji pismem z 13 sierpnia 2024 r., które należy poczytywać za gwarancję (promesę) zawarcia w przyszłości umowy uzbrojenia terenu inwestycji w wodę z wodociągu gminnego. W wyniku działań podjętych przez Wójta wyrażonych pismem z 21 maja 2025 r., ZGK podjął próbę prawnie nieskutecznego złożenia oświadczenia o odwołaniu wcześniej złożonego skarżącemu oświadczenia z 13 sierpnia 2024 r. o zagwarantowaniu i zapewnieniu zawarcia w przyszłości umowy na doprowadzenie wody do terenu inwestycji. Powyższe należy poczytywać za nieskuteczne odwołanie oświadczenia złożonego 13 sierpnia 2024 r. W konsekwencji powyższego naruszenia, de facto organ przychylił się do błędnego ustalenia organu I instancji, że doszło do odwołania oświadczenia złożonego przez ZGK, czego skutkiem było błędne uznanie, że skarżący nie dysponował zapewnieniem możliwości doprowadzenia wody na teren jego inwestycji, w oparciu o co organ utrzymał w mocy decyzję o odmowie wydania warunków zabudowy dla inwestycji. Zapewnienie wydane przez ZGK 13 sierpnia 2024 r. pozostaje aktualnie nadal ważne i prawnie skuteczne. II. Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 12 w zw. z art. 15 Kpa polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji i jednoczesnym nie orzeczeniu o istocie sprawy podczas gdy w dorobku orzeczniczym sądowoadministracyjnym ugruntował się przeważający pogląd zgodnie z którym w przypadku kilkukrotnych decyzji kasatoryjnych wydanych przez organ II instancji, przy jednoczesnym uzupełnieniu przez wnioskodawcę wniosku w sposób zgodny i wymaganym przez u.p.z.p. do wydania decyzji o warunkach zabudowy, organ II instancji jest władny i zobligowany do wydania orzeczenia merytorycznego w sprawie. W efekcie powyższego naruszenia doszło do nierozpoznania sprawy w toku postępowania przed organem drugiej instancji, a tym samym, do naruszenia prawa strony do dwukrotnego rozpoznania sprawy przez organ administracji publicznej gwarantowanego przez art. 15 Kpa. Jednocześnie w efekcie doszło również do naruszenia zasady szybkości postępowania administracyjnego. 2. art. 138 § 2 i § 2a w zw. z art. 6 w zw. z art. 11 i art. 16 Kpa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy organ w uprzednio wydanej decyzji kasatoryjnej z 26 marca 2025 r. jednoznacznie zobowiązał organ I instancji ponownie rozpoznający sprawę do dokonania oceny zmienionego wniosku przez skarżącego (m.in. w zakresie wskaźnika zabudowy), a mimo to zarówno organ I instancji, a następnie organ, zaniechał weryfikacji zmodyfikowanego wniosku przez stronę, i mimo to, rażąco naruszając przepisy prawa, rozstrzygnął sprawę. W toku pierwszoinstancyjncgo postępowania rozstrzygniętego decyzją, wnioskodawca 16 czerwca 2025 r. dokonał ponownej korekty wniosku o wydanie warunków zabudowy w zakresie wskaźników urbanistycznych, która nie została poddana ocenie przez organ I instancji. Organ dostrzegł to uchybienie, czemu dał wyraz wprost w treści uzasadnienia decyzji, jednakże z nieprzekonujących i niedostatecznie wyjaśnionych powodów, zaniechał usunięcia stwierdzonego naruszenia, arbitralnie i przedwcześnie stwierdzając, że niedokonanie oceny zmienionego wniosku skarżącego, nie wpływa na wynik postępowania. W realiach niniejszej sprawy, niezastosowanie się przez organ I instancji do wytycznych SKO wyrażonych w decyzji kasatoryjnej z 26 marca 2025 r., skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji, wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Brak wyegzekwowania przez organ obowiązku organu I instancji zastosowania się do jego własnych wytycznych, skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa i naruszeniem zasady trwałości decyzji ostatecznych. 3. art. 136 § 1 i § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 Kpa polegające na nieprzeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego pomimo zgłoszenia takiego wniosku przez stronę w odwołaniu od decyzji. Przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego było obligatoryjnie i jednocześnie niezbędne do merytorycznego rozpoznania sprawy, zważywszy, że organ I instancji pominął dokonanie oceny korekty Wniosku o wydanie warunków zabudowy oraz zaktualizowanego projektu zagospodarowania terenu złożonych wraz z pismem strony z 16 czerwca 2025 r., co dostrzegł nawet organ, jednakże w sposób arbitralny, w pełni niewyjaśniony i nieprzekonywujący odstąpił od przeprowadzenia ww. postępowania. Przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego umożliwiłoby organowi wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, zwłaszcza po dokonaniu oceny korekty wniosku z 16 czerwca br. o wydanie warunków zabudowy i zaktualizowanego projektu zagospodarowania terenu. Nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego skutkowało brakiem wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, mimo dokonania zmiany wniosku i wykazania przez stronę spełnienia przesłanek m.in. w zakresie wskaźników urbanistycznych. 4. art. 61 ust. 1, ust. 5, ust. 5a, ust. 6 oraz ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 2, § 3 i § 4, § 6, § 8, § 9 i § 10 rozporządzenia z dnia 15 lipca 2024 r., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu przez organ decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o odmowie wydania warunków zabudowy dla Inwestycji w efekcie dokonania błędnego ustalenia w analizie urbanistycznej większości wymaganych wskaźników oraz braku ustosunkowania się przez organ jak i organ I instancji do uwag i wniosków zgłoszonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji o odmowie warunków zabudowy, podczas gdy wszelkie wymogi do jej uzyskania wynikające z art. 61 u.p.z.p. zostały spełnione przez skarżącego i w sposób jednoznaczny wykazane przez inwestora w toku postępowania administracyjnego; 5. art. 7 Kpa oraz art. 77 § 1 - 2 w zw. z art. 80 Kpa polegającą na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, wydanej z naruszeniem zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w szczególności poprzez: - brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, przejawiającego się pominięciem dowodu z korekty wniosku o wydanie warunków zabudowy oraz zaktualizowanego projektu zagospodarowania terenu złożonych wraz z pismem strony z 16 czerwca 2025 r., co skutkowało brakiem ustalenia istotnych okoliczności faktycznych, niezbędnych do prawidłowego rozpatrzenia wniosku, w tym dotyczących zwłaszcza ustalenia cech i wskaźników nowej zabudowy, a w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji w oparciu o niekompletnie rozpatrzony materiał dowodowy zgromadzony w sprawie z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, - polegającą na pominięciu przeprowadzenia ponownej analizy urbanistycznej, zważywszy, że strona w piśmie z 16 czerwca 2025 r. w sposób wyczerpujący wskazała na uchybienia przeprowadzonej przez organ I instancji analizy urbanistycznej, co w arbitralny sposób zostało pominięte w całości przez organ w konsekwencji czego, organ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wydaną w oparciu o niekompletnie rozpatrzony materiał dowodowy, a następnie w oparciu o stan faktyczny sprawy sprzeczny z jej rzeczywistym stanem, jednocześnie również dopuszczając się i powielając powyższe uchybienia przepisom postępowania. Na skutek tego doszło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i wynikającego z niej obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W konsekwencji organ naruszył również zasadę pogłębionego zaufania do organu. 6. art. 79a § 2 w zw. z art. 10 w zw. z art. 7 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, wydanej w efekcie postępowania w toku którego uniemożliwiono wnioskodawcy wypowiedzenie się co do zebranych dowodów w sprawie i przedłożenia dodatkowych dowodów, w tym poprzez nieuwzględnienie przez organ I instancji w rozpatrywanym materiale dowodowym korekty wniosku i jego merytorycznego ustosunkowania się do argumentacji organu odnośnie wydania decyzji odmownej, mimo, że w piśmie skarżącego z 16 czerwca 2025 r., skarżący skorygował zarówno projekt jak i projektowane zagospodarowanie terenu, skutkującym naruszeniem obowiązku ustalenia prawdy obiektywnej przejawiającej się nieuwzględnieniem przez organ 7. art. 8 § 1 Kpa w zw. z art. 32 Konstytucji RP polegającą na odstąpieniu przez organ od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym w odniesieniu do faktu zapewnienia obowiązku doprowadzenia wody do inwestycji, co zostało potwierdzone już przez organ I instancji w postępowaniu pierwszoinstancyjnym prowadzonym przez ten sam organ, zważywszy, że w sprawach o wydanie warunków zabudowy o zbliżonym stanie faktycznym i prawnym organ ten wydawał rozstrzygnięcia przychylając się do wniosków inwestorów, co stanowi o naruszeniu zasady równego traktowania stron, wynikającej z konstytucyjnej zasady równości określonej w art. 32 Konstytucji RP. 8. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 6, art. 7 i art. 11 Kpa polegające na: - utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji zawierającej niekompletne uzasadnienie decyzji z 30 czerwca 2025 r. z pominięciem wskazania w uzasadnieniu przyczyn dla których organ I instancji pominął korektę wniosku strony z 16 czerwca 2025 r., w efekcie czego dokonał błędnej analizy urbanistycznej, ograniczając się w uzasadnieniu jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że "przeprowadzona analiza urbanistyczna została przeprowadzona prawidłowo", podczas gdy skarżący w sposób rzeczowy, kompletny i przekonujący wskazał na jej nieprawidłowość wskazując w piśmie z 16 czerwca 2025 r. jej liczne uchybienia, co w konsekwencji doprowadziło również do naruszenia zasady przekonywania, bowiem strona nie zna przesłanek jakimi kierował się organ wydając swoje rozstrzygnięcie w oparciu o wadliwą analizę urbanistyczną, co uniemożliwia zweryfikowanie prawidłowości stwierdzenia przesłanek jakimi kierował się organ odmawiając udzielenia warunków zabudowy. - braku rzeczowego, kompletnego i przekonującego wyjaśnienia przyczyn dla których organ zaniechał wskazania podstaw, do niedokonania merytorycznego rozpoznania sprawy w zakresie dokonania korekty przez stronę wniosku - utrzymaniu decyzją rozstrzygnięcia organu I instancji przedstawiającego stan faktyczny i prawny sprawy ustalony w sposób niezgodny z jej rzeczywistym stanem, poprzez jego rekapitulację przez organ z pominięciem korekty wniosku skarżącego z 16 czerwca 2025 r., co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji obarczonej uchybieniami przepisów postępowania w zakresie obowiązku wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału - brak wyjaśnienia przyczyn dla których organ nie przeprowadził dodatkowego postępowania wyjaśniającego oraz nie wydał rozstrzygnięcia co do meritum sprawy, mimo zgłoszenia takowego wniosku przez inwestora w odwołaniu z 18 lipca 2025 r. od decyzji organu I instancji, co skutkowało wydaniem decyzji obarczonej uchybieniami proceduralnymi. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Nadto wniósł o zobowiązanie organu I instancji do wydania, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie, decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z aktualnym wnioskiem inwestora, z uwzględnieniem jego korekty z 16 czerwca 2025 r. oraz zwrot niezbędnych kosztów postępowania od organu, w tym zwrot wynagrodzenia adwokata według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, jej autor w obszerny sposób rozwinął jej zarzuty. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi. Podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie wskazało, że zarzuty podniesione w skardze nie wnoszą nowych okoliczności mających wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku przez Sąd, pełnomocnik skarżącego popierając skargę wniósł o przeprowadzenie dowodu z pliku dokumentów (11 kart) na okoliczność doprowadzenia wody do rożnych posesji w Gminie J.. Uczestnik postępowania S. R. wniósł o oddalenie skargi i oddalenie ww. wniosku dowodowego złożonego przez pełnomocnika skarżącego. Sąd oddalił ww. wniosek dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 zwanej dalej "p.p.s.a.") Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Poddana w tej sprawie kontroli legalności decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta z 30 czerwca 2025 r., odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez inwestora polegającej na budowie budynku usługowo - handlowego, budynku krematorium wraz z infrastrukturą towarzyszącą i zagospodarowaniem terenu na części działek nr ewid. [...] , [...] i [...] obręb W., gm. J. w granicach terenu inwestycji oznaczonego na załączniku graficznym Nr 1 linią ciągłą koloru czarnego i literami ABCDEF-A wydana została na podstawie powołanej już wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nakreślając ramy prawne sprawy należy wskazać, że zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Dla pozytywnego wydania decyzji o warunkach zabudowy określone w tej normie warunki muszą być spełnione łącznie. Uzupełnieniem regulacji zawartej w art. 61 ustawy są przepisy rozporządzenia z dnia 15 lipca 2024 r. Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 i ust. 7 u.p.z.p. i określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) maksymalnej intensywności zabudowy oraz maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy; 3) udziału powierzchni zabudowy; 4) szerokości elewacji frontowej; 5) wysokości zabudowy; 6) geometrii dachu (kąta nachylenia i układu połaci dachowych); 7) minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej; 8) minimalnej liczby miejsc do parkowania. Przepisy tego rozporządzenia wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Z art. 4 ust. 1 i 2 u.p.z.p. wynika, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją dotyczącą określenia sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie sądowym słusznie wskazuje się, że ochrona ładu przestrzennego na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego ma na celu powstrzymanie zabudowy, której nie da się pogodzić z zastanym w analizowanym obszarze sposobem zagospodarowania terenu. Nie powinno to jednak doprowadzić do nadmiernego ograniczenia prawa zabudowy i nadmiernego ograniczenia prawa własności, gdyż to godziłoby w chronione konstytucyjnie wartości (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP) i zasadę wolności zagospodarowania terenu wyrażonej w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. W myśl tej zasady każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jak wynika z art. 59 ust. 1 i następnych u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy uprawniającej do późniejszego uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Nie jest to akt upoważniający do podjęcia i realizacji inwestycji, ale stanowiący podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Dopiero w tym następnym postępowaniu organ architektoniczno - budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tego prawa możliwe jest udzielenie pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy, wydawana w braku obowiązującego dla terenu objętego wnioskiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ma rozstrzygnąć tylko o dopuszczalności realizacji określonego rodzaju inwestycji na tym terenie a także określić warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych (por. wyrok NSA z 13 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2196/12). W celu zagwarantowania stosownej fachowości oceny uwarunkowań dotyczących ładu przestrzennego sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się, zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p., osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi zostać poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym przeprowadzonym przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w przytoczonym art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach powołanego już wyżej rozporządzenia z dnia 15 lipca 2024 r. Narzędziem, które w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez organ służy stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy, opisane w art. 61 u.p.z.p., jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (zwana również analizą urbanistyczną). Należy przy tym podkreślić, że sporządzenie analizy urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Równie istotne znaczenie analiza ta odgrywa z punktu widzenia sprawowanej przez sądy administracyjne kontroli decyzji ustalającej warunki zabudowy. W ramach tej kontroli przedmiotem oceny jest prawidłowość sporządzonej analizy oraz to, czy ustalone w decyzji parametry dopuszczalnej zabudowy są zgodne z wynikami tej analizy. Określona w punkcie 1 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przesłanka kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych wyraża wprowadzoną przez ustawodawcę zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. W ocenie Sądu, trafnie wskazał organ odwoławczy, że sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie. Wyniki analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p., zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 11 rozporządzenia z dnia 15 lipca 2024 r.). Organ powinien w analizie wyjaśnić czym kierował się przy ustalaniu wielkości obszaru do analizy, w tym jaki jest jego zasięg oraz jaka jest szerokość frontu terenu przeznaczonego pod inwestycję. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji na potrzeby niniejszej sprawy opracował analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zarówno w formie tekstowej i graficznej. Z części tekstowej analizy wynika, że szerokość frontu działki objętej wnioskiem wynosi ok. 48,86 m natomiast granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości 140,58 m od granicy terenu objętego wnioskiem. Wyznaczenie obszaru analizowanego w wielkości wskazanej przez organ I instancji jest w okolicznościach niniejszej sprawy uzasadnione i wystarczające dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Przyjęta przez organ I instancji wielkość obszaru analizowanego służy ustawowemu wymogowi zachowania ładu przestrzennego - daje pełen obraz zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem. Z przepisów § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia z dnia 15 lipca 2024 r. wynika, że przeprowadzając analizę organ powinien zweryfikować, czy na obszarze analizowanym istnieje zabudowa i zagospodarowanie terenu o takiej samej funkcji, jak funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu określona we wniosku. Ustalenia, o których mowa w § 1 ww. rozporządzenia, powinien określić na podstawie tej zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeżeli zaś na obszarze analizowanym nie występuje zabudowa i zagospodarowanie terenu o funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu określonej we wniosku, to ustalenia, o których mowa w § 1 rozporządzenia z dnia 15 lipca 2024 r., powinien określić na podstawie zabudowy i zagospodarowania terenu wszystkich działek zabudowanych w obszarze analizowanym. Kolegium słusznie zauważyło, że z analizy urbanistycznej sporządzonej przez organ I instancji wynika, że dwie działki w obszarze analizowanym mają funkcję tożsamą z wnioskowaną (nr [...] i [...] ). Planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z uwagi na niezgodność parametrów w zakresie wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy (planowane: 0.7. średnie; 027), maksymalnej nadziemnej intensywności zabudowy (planowane: 0.35, średnie; 0,24), szerokości elewacji frontowej (planowane: od 17 do 45m. średnie: ok. 17 m). Wyznaczając parametry dla nowej zabudowy organ I instancji winien sposób szczegółowy uzasadnić zajęte stanowisko. W sytuacji kiedy wnioskowane przez inwestora wartości parametrów odbiegają od ustalonych wartości średnich, konieczne jest bowiem rozważenie możliwości zastosowania odstępstw. Jeśli natomiast wyniki analizy urbanistycznej nie pozwalają na ustalenie parametrów dla planowanej zabudowy w taki sposób jak określono we wniosku zawsze rozważenia wymaga, czy odmienne ustalenie w decyzji tych parametrów nie doprowadzi do zniweczenia żądania wnioskodawcy. Przy znaczącej zmianie parametrów może bowiem dojść do sytuacji, w której realizacja planowanego zamierzenia budowlanego stanie się niewykonalna. W takich przypadkach konieczna jest interwencja ze strony organu, który winien poinformować wnioskodawcę o konieczności modyfikacji wniosku pod groźbą wydania decyzji odmownej. SKO słusznie również wskazało, że skoro w przedmiotowym postępowaniu inwestor pismem z 16 czerwca 2025 r. dokonał zmiany wniosku o ustalenie warunków zabudowy, zmiana ta powinna podlegać ocenie w tym postępowaniu, czego organ I instancji nie jednak uwzględnił. Wprawdzie działanie organu I instancji, polegające na nieuwzględnieniu zmiany wniosku, naruszyło uprawienia strony, to okoliczność ta nie wpływa jednak na treść niniejszej decyzji, bowiem zasadna była odmowa ustalenia warunków zabudowy, z uwagi na niespełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Zgodnie bowiem z ww. przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Jak wynika natomiast z art. 61 ust. 5 ww. ustawy warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Trafnie przy tym organ odwoławczy wyjaśnił, że celem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług. Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 1815/18). Nie może też budzić wątpliwości, że w przypadku zamierzenia budowlanego dotyczącego budowy budynku handlowo-usługowego, budynku krematorium w bezpośrednim sąsiedztwie czynnego cmentarza do takiego wymaganego uzbrojenia należy zaliczyć możliwość zaopatrzenia w wodę. Jak wynika bowiem z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. z 1959 r. Nr 52 poz. 315), odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. W ocenie Sądu, istotne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest, że jak wskazano w zaskarżonej decyzji - w toku ponownego rozpatrzenia sprawy przez Wójta, podmiot odpowiedzialny za zapewnienie dostępu do sieci wodociągowej wskazał na brak możliwości doprowadzenia tej sieci do działki inwestycyjnej. Zakład Gospodarki Komunalnej w J. w piśmie z 21 maja 2025 r. wskazał bowiem, że po dokonaniu weryfikacji przedmiotu sprawy, zarówno pod względem technicznym oraz finansowym, należy stwierdzić, że Gmina J. nie posiada obecnie zabezpieczonych środków finansowych na budowę niezbędnego odcinka sieci wodociągowej w rejonie przedmiotowej inwestycji. Rozbudowa sieci wodociągowej jest zadaniem własnym gminy i nie jest możliwe przerzucenie na podmioty prywatne wykonywania tego typu inwestycji na ich koszt. Gmina nie zaplanowała rozwoju sieci w tym rejonie, zwłaszcza, że ta inwestycja wymagałaby z uwagi na długość sieci, tj. 240 m bardzo dużych nakładów finansowych. W tym stanie rzeczy nie jest możliwe określenie czasookresu w jakim byłaby możliwa rozbudowa tej sieci. W związku zaś z powyższym, organy obu instancji słusznie uznały, że na dzień wydania przez nich rozstrzygnięć w sprawie nie ma możliwości techniczno - finansowej doprowadzenia wody do wskazanych objętych zamierzona inwestycją działek z sieci gminnej. Organy w ramach prowadzonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie są bowiem władne do oceny prawidłowości stanowiska gestora sieci w przedmiocie zapewnienia możliwości podłączenia sieci infrastruktury technicznej, ani możliwości przekazywania urządzeń wodociągowych na podstawie ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 757). Wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji nie są również władne do dokonania oceny czy możliwe jest odwołanie poprzedniego oświadczenia o możliwości podłączenia obiektu do sieci. Art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprost zaś wymaga, aby uzbrojenie terenu czyli także w zakresie zaopatrzenia w wodę było "wystarczające". Zatem skarżący jako inwestor musi wykazać, że spełnienie tego warunku jest możliwe (realne), a nie teoretyczne. W orzecznictwie wskazuje się, że przesłanka "wystarczającego uzbrojenia" nie oznacza istnienia tego uzbrojenia w trakcie wydawania decyzji. Sens bowiem tego przepisu polega na tym, aby uniknąć wydania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy określone uzbrojenie nigdy powstać nie będzie mogło, co prowadzić by mogło do wydania decyzji określającej warunki przyszłej inwestycji, które już w momencie ustalenia są niemożliwe do realizacji. Trudno jednak uznać za spełnienie obowiązku samo oświadczenie skarżącego, że wybuduje on sieć wodociągową na własny koszt, w sytuacji gdy gestor sieci wskazuje na brak możliwości jej doprowadzenia. Tym samym, za trafne należy uznać stanowisko organów obu instancji, co do braku spełnienia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Skoro zaś ustawodawca wymaga do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy wszystkich przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., to brak spełnienia określonego w pkt 3 warunku uzasadnia wydanie decyzji odmownej. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy wskazać, że działania organu I instancji, w przedmiocie ustalenia możliwości podłączenia obiektu do sieci wodociągowej nie stanowiły postępowania uzgodnieniowego o którym mowa w tym przepisie. Również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 217 w zw. z art. 218 2 Kpa jest niezasadny. Sąd w całości podziela w tym zakresie stanowisko SKO zawarte w odpowiedzi na skargę. Zgodnie z art. 217 § 1 Kpa, organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie zaś do art. 217 § 2 Kpa, zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1) albo jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Nadto, w myśl art. 218 § 1 Kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2. Kpa organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W orzecznictwie podkreśla się również, że zaświadczenia stanowią jedynie przejaw wiedzy organu administracji publicznej. Potwierdza on w ten sposób jedynie fakty i okoliczności, które są mu wiadome. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz wiedzy. Jeżeli zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, to przy jego pomocy organ stwierdza, co mu wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy. Zaświadczenie stanowi wyłącznie przejaw wiedzy organu co do określonych okoliczności faktycznych i prawnych, a więc nie może być traktowane jako oświadczenie woli organu, co nadawałoby mu charakter władczy. Takim potwierdzeniem wiedzy organu nie jest oświadczenie o możliwości podłączenia obiektu do sieci wodociągowej. W oświadczeniu tym gestor sieci podaje co prawda, że istnieje możliwość lub nie podłączenia obiektu do sieci, co stanowi przejaw wiedzy. Jednak wiedza na ten temat nie wynika w całości z posiadanych przez organ danych, ewidencji czy rejestrów, może zatem wymagać ustaleń faktycznych. Okoliczności, dotyczące prawnych i technicznych możliwości połączenia obiektu z określonymi urządzenia infrastruktury technicznej mogą być zatem sporne, co wyklucza ich stwierdzenie w drodze zaświadczenia. Co więcej, oświadczenie o którym mowa stanowi nie tylko przejaw wiedzy, ale również woli gestora sieci. Organ oświadcza bowiem nie tylko, że istnieją możliwości podłączenia, lecz również stwierdza, że takiego podłączenia dokona. Z tych też względów wykluczone jest utożsamianie oświadczenia o możliwości podłączenia do sieci z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 217 Kpa. Konkludując stwierdzić należy, że w ramach przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy obu instancji wskazanych w skardze przepisów Kpa, przy czym chodzi tutaj o takie naruszenia, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności omówionych powyżej przepisów u.p.z.p. oraz rozporządzenia z dnia 15 lipca 2024 r. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W szczególności w uzasadnieniu decyzji zostało przedstawione stanowisko organu odwoławczego, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Na koniec wyjaśnić jeszcze należy, że Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wniosek dowodowy pełnomocnika skarżącego złożony na rozprawie przed Sądem bowiem jego przeprowadzenie nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.