VIII SA/Wa 787/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] Wojewoda [...] (dalej: "organ odwoławczy", "Wojewoda") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") po rozpatrzeniu odwołania D. S. (dalej: "skarżący", "inwestor") od decyzji Starosty Z. (dalej: "organ I instancji", "Starosta") z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] odmawiającej skarżącemu udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego budynku handlowo-usługowego zlokalizowanego na działce ew. nr [...] położonej w Z. przy ul. J. - orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] grudnia 2008 r. do Starosty wpłynął wniosek skarżącego o wydanie pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego w Z. przy ul. J., działka nr ew.[...]. Działając na podstawie art. 26 § 2 k.p.a., Wojewoda [...] wyznaczył Starostę L. do załatwienia przedmiotowej sprawy, z uwagi na uczestnictwo w postępowaniu U. J. córki ówczesnego Starosty Z. Starosta L. wezwaniem z art. 64 § 2 k.p.a. wezwał skarżącego do prawidłowego wypełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedłożenia zgody współwłaścicieli na wykonanie robót objętych wnioskiem. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Starosta L. odmówił udzielenia pozwolenia i zatwierdzenia projektu budowlanego budynku handlowo-usługowego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w Z. przy ul. J. dla skarżącego. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak:[...], utrzymał w mocy decyzję nr [...] Starosty L. z dnia [...] marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 467/09 uchylił ww. decyzję Wojewody [...]. Wojewoda [...] ponownie rozpatrując sprawę, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...] uchylił decyzję nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wezwaniem z dnia [...] kwietnia 2010 r., Starosta L. ponownie na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał do uzupełnienia wniosku o pozwolenie na budowę w zakresie zgody współwłaścicieli działki [...] na wykonanie robót objętych wnioskiem o pozwolenie. Następnie Starosta L. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...] zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Rejonowy w Z. Wezwaniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Starosta L. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku o przedłożenie aktualnego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z którego wynika, iż wyrażona jest zgoda współwłaścicieli na przedmiotową inwestycję. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Starosta L. ponownie odmówił udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego budynku handlowo-usługowego na działce nr [...] położonej w Z. przy ul. J. Rozstrzygnięcie to Wojewoda [...] uchylił w całości decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2013r. Wojewoda [...] wyznaczył Starostę Z. do załatwienia przedmiotowej sprawy. Po ponownym przeanalizowaniu przedmiotowej sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. Starosta działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 104 k.p.a. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pawilonu handlowo-usługowego zlokalizowanego na działce ew. nr [...] położonej w Z. przy ul. J. Uzasadniając wskazał, że inwestor nie wywiązał się w ustalonym terminie tj. do [...] maja 2013 r. z nakazanego obowiązku zawartego w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2013 r. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie wskazując iż decyzja Starosty została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, ponieważ nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne, a skoro nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne to nie powinien być wydany akt administracyjny. Wniósł zatem o uchylenie decyzji z dnia [...] maja 2013 r. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewoda wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z dnia [...] maja 2013 r. Uzasadniając przytoczył brzmienie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wskazując, iż nie wszystkie wymagania określone tym przepisem w powyższym przedsięwzięciu inwestycyjnym zostały spełnione, co poskutkowało odmową udzielenia pozwolenia na budowę w przedmiocie udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego budynku handlowo-usługowego zlokalizowanego na działce ew. nr [...] położonej w Z. przy ul. J. Podniósł, iż podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, w ocenie Starosty, była niezgodność zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda zauważył, iż w ustaleniach Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z. uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. w dniu [...] listopada 2003 r., wskazano jednoznacznie w § 6 ust. 6 Strefa U – tereny usług, pkt 3e, iż na obszarze strefy obowiązuje zapewnienie 100 % miejsc parkingowych dla potrzeb funkcjonowania inwestycji w granicach jej lokalizacji. Jak wynika z projektu zagospodarowania dojścia i dojazdy nie mogą służyć jako parking, ponieważ znajdują się na części wspólnej oraz nie mają określonych wymiarów co jest niezgodne z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 2002 r., nr 75, poz 690 ze zm.). Nadto z projektu zagospodarowania wynika, iż miejsca parkingowe mają być zlokalizowane w pasie drogi ulicy J. Zgodnie z § 21 ust. 1 ww. rozporządzenia "stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m długość 5 m, przy czym dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne szerokość stanowiska powinna wynosić co najmniej 3,6 mi długość 5 m, a w przypadku usytuowania wzdłuż jezdni — długość co najmniej 6 m i szerokość co najmniej 3,6 m, z możliwością jej ograniczenia do 2,3 m w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego". Z zapisu § 6 ust 2 ww. planu miejscowego wynika, iż "zabudowa istniejąca może podlegać wymianie, modernizacji, rozbudowie, przebudowie, remontom rozbiórce w nawiązaniu do § 6 ust. 3-27, § 7, § 8, § 9, § 10, § 11 oraz wg przepisów szczególnych i odrębnych. Dopuszcza się lokalizację budynku bezpośrednio przy granicy działki, o ile przepisy szczególne lub odrębne nie stanowią inaczej". W ocenie Wojewody z powyższego wynika, iż taka lokalizacja jest możliwa w przypadku już istniejącej zabudowy, natomiast w przypadku budowy nowego budynku dopuszcza się taką lokalizację o ile przepisy szczególne lub odrębne nie stanowią inaczej. Wskazał także, iż zgodnie z § 12 ust 3 pkt 1 "w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 3, 60 i 271-273 dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce o szerokości mniejszej niż 16 m". Z powyższego Wojewoda wywiódł, iż usytuowanie budynku w granicy jest dopuszczalne tylko w przypadku zabudowy jednorodzinnej i na działce o szerokości mniejszej niż 16m. Natomiast działka skarżącego ma szerokość mniejszą niż 16m, jednakże zamierzona inwestycja ma być zlokalizowana na terenie, którego podstawowym przeznaczeniem nie jest zabudowa jednorodzinna lecz usługi, dlatego też powyższy przepis na gruncie przedmiotowej sprawy nie może mieć zastosowania. Reasumując wskazał, iż Starosta podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego i poinformował inwestora o tych okolicznościach, które mają wpływ na rozstrzygnięcie. Organ zapewnił inwestorowi udział w toczącym się postępowaniu i inwestor na każdym etapie postępowania mógł się zapoznać z zebranymi przez Starostę materiałami. Organ odwoławczy zauważył także, iż Starosta w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji nie powiadomił strony o zebraniu dowodów w sprawie, jednakże – w jego ocenie – naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż dowody w sprawie były faktycznie składne jedynie przez inwestora, który na każdym etapie postępowania mógł zapoznać się ze złożoną dokumentacją w sprawie. Podkreślił również, że skarżący nie przedłożył żadnych nowych dokumentów w sprawie, które miałyby wpływ na zmianę rozstrzygnięcia wydanego przez Starostę Z. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Wojewody [...]. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając skarżący podniósł, iż Wojewoda utrzymując w mocy decyzję Starosty w sposób rażący naruszył przepisy prawa, ponieważ nie zostało przez Starostę Z. wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego budynku handlowo -usługowego na działce nr [...] położnej przy ulicy J.. Zdaniem skarżącego skoro nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne, to nie powinien być wydany akt administracyjny (decyzja). Potwierdzeniem ww. faktu jest brak w aktach sprawy zawiadomień o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Skarżący zauważył także, iż plan przestrzennego zagospodarowania miasta Z. z 2003 roku dopuszcza lokalizację budynku bezpośrednio przy granicy działki, o ile przepisy szczególne lub odrębne nie stanowią inaczej. Podniósł, iż działka nr [...], na której ma powstać budynek usługowo – handlowy w planie przestrzennego zagospodarowania miasta Z. jest oznaczona symbolem U – tereny usługowe, a wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. z dnia [...] lutego 2013 roku [...] sporządzony dla ww. inwestycji i podpisany z up. Burmistrza przez J. Z. jest zezwoleniem na budowę pawilonu handlowego na działce nr ewid. [...] położonej w Z., przy ul. J. Nadto w wypisie tym, w § 6 pkt 6 i) występuje zapis o następującej treści: "Dopuszcza się w obrębie strefy lokalizację budynku mieszkalnego, jednorodzinnego dla właściciela terenu". Dlatego też stwierdzenie Wojewody, iż budowa pawilonu usługowo – handlowego jest nie możliwa, ponieważ podstawowym przeznaczeniem zabudowy jest zabudowa jednorodzinna, a nie usługi, skarżący uznał za chybione. Za niezasadne uznał także uzasadnienie w sprawie miejsc parkingowych podnosząc, iż miejsca parkingowe są zaznaczone oraz opisane w projekcie budowlanym, będą się znajdować na ciągu komunikacyjnym ulicy J., istniejącej zatoki parkingowo-postojowej. Natomiast żaden z przepisów prawa nie formułuje wprost obowiązku zapewnienia miejsc postojowych na działce objętej inwestycją. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację i wystąpił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie naruszył prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowalne. Zgodnie z jego brzmieniem w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowalnego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Jak wynika z akt administracyjnych organ I instancji postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2013 r. na podstawie art. 34 ust. 3 i art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowalne nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku w sprawie pozwolenia na budowę pawilonu usługowo-handlowego na działce nr [...] położonej w Z. przy ul. J., wskazując w jego treści dokumenty, o które wniosek powinien zostać uzupełniony. Powyższym postanowieniem skarżący został zobowiązany między innymi do usytuowania projektowanego budynku zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) (dalej: Rozporządzenie) i zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Z. – uchwalonego Uchwałą Nr XIII/95/2003 Rady Miejskiej w Z. w dniu 25 listopada 2003 r. ogłoszoną w Dzienniku Województwa [...] Nr 322, poz. 10337 z dnia 31 grudnia 2003 r. Wskazano jednocześnie, iż w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. wskazano, iż usytuowanie budynku w granicy jest dopuszczalne jedynie w przypadku zabudowy jednorodzinnej i na działce o szerokości mniejszej niż 16 m (§ 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia), a zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. z dnia [...] lutego 2006 r. działka leży w strefie oznaczonej symbolem U – tereny usług. Z akt administracyjnych wynika jednocześnie, iż nałożony na skarżącego obowiązek uzupełnienia wniosku nie został wykonany. W ocenie Sądu w tej sytuacji za trafną należy uznać ocenę orzekających w niniejszej sprawie organów, której efektem jest odmowa zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę pawilonu usługowo – handlowego na działce nr [...] położonej w Z. przy ul. J. Zgodnie z § 12 ust. 1 Rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W myśl ust. 2 § 12 Rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednocześnie w § 12 ust. 3 Rozporządzenia wskazano, iż w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, 2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej, 3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych, 4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Z brzmienia § 12 ust. 3 Rozporządzenia wynika, iż sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy dopuszczalne jest jedynie w zabudowie jednorodzinnej. Tymczasem, jak prawidłowo ustaliły organy obu instancji działka inwestycyjna oznaczona numerem [...] położona jest w terenie oznaczonym symbolem U – tereny usługowe. Jak wynika z § 6 ust. 6 pkt 1 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] listopada 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z., podstawowym rodzajem zainwestowania w obrębie tej strefy są: a) obiekty usługowe, w tym o funkcji administracyjnej, sądowniczej, muzea, biblioteki i innych usług publicznych, komercyjnych oraz b) obiekty handlu, gastronomii, banki, hotele, dworce autobusowe, inne usługi komercyjne. Jako uzupełniający rodzaj zainwestowania w obrębie strefy, o której mowa wskazano: a) elementy komunikacji publicznej /ciągi komunikacyjne, place, parkingi itp./, b) urządzenia infrastruktury technicznej, c) urządzenia i obiekty budowlane zapewniające możliwość użytkowania terenu zgodnie z funkcją podstawową, jak podjazdy, ogrodzenia, place pod śmietniki, itp., d) zieleń urządzoną. W tych okolicznościach trafne jest stwierdzenie organu odwoławczego, iż mimo, że działka, na której został zaprojektowany obiekt jest węższa niż 16 m, wobec tego, iż nie stanowi on zabudowy jednorodzinnej i miałby zostać usytuowany w terenie przeznaczonym pod usługi nie jest możliwe zastosowanie § 12 ust. 3 Rozporządzenia. W § 6 ust. 2 uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. wskazano, iż ustala się dla obszaru objętego planem adaptację istniejącej zabudowy. Zabudowa istniejąca może podlegać wymianie, modernizacji, rozbudowie, przebudowie, remontom, rozbiórce, zgodnie z § 6 ust. 3-7, § 7, § 8, § 9, § 10 , § 11 oraz według przepisów szczególnych i odrębnych. W tym samym punkcie wskazano, iż dopuszcza się lokalizację budynku bezpośrednio przy granicy działki, o ile przepisy szczególne i odrębne nie stanowią inaczej. Brzmienie wskazanych powyżej zapisów w ocenie Sądu dotyczy istniejącej zabudowy, która miałaby podlegać wskazanym w tym przepisie zmianom, ponadto sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki podlega regulacjom zawartym w przepisach Rozporządzenia. Dopuszczalność lokalizacji budynku mieszkalnego, jednorodzinnego dla właściciela terenu w obrębie strefy usług, przewidziana w § 6 ust. 6 pkt 3 lit. h uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z., pozostaje bez wpływu na prawidłowość oceny dokonanej przez organy w niniejszej sprawie, gdyż projektowana i będąca przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie inwestycja nie stanowi budynku mieszkalnego jednorodzinnego, ale pawilon usługowo-handlowy. W tych okolicznościach zaprojektowanie pawilonu usługowo - handlowego, o którym mowa bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką nr [...] pozostaje w sprzeczności z § 12 ust. 1, 2 i 3 Rozporządzenia. Trafnie organ odwoławczy odniósł, się także do sprzeczności projektowanej inwestycji z § 21 ust. 1 Rozporządzenia oraz § 6 ust. 6 pkt 3 lit. e uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. W § 6 ust. 6 pkt 3 lit. e planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa wskazano, iż na obszarze strefy terenów usług obowiązuje zapewnienie 100% miejsc parkingowych dla potrzeb funkcjonowania inwestycji w granicach jej lokalizacji. Powyższa treść zapisów planu, w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, iż obowiązkiem inwestora jest zapewnienie 100 % miejsc parkingowych z wykorzystaniem działki, którą inwestor dysponuje. W § 21 ust. 1 Rozporządzenia wskazano, iż stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5 m, przy czym dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne szerokość stanowiska powinna wynosić co najmniej 3,6 m i długość 5 m, a w przypadku usytuowania wzdłuż jezdni - długość co najmniej 6 m i szerokość co najmniej 3,6 m, z możliwością jej ograniczenia do 2,3 m w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego. Dołączona do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacja nie wskazuje na zaprojektowanie miejsc parkingowych z zachowaniem wymogów § 21 ust. 1 Rozporządzenia w obrębie działki, którą dysponuje skarżący. Tym samym nie budzi wątpliwości brak zgodności inwestycji wskazanej we wniosku będącym przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie zarówno z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno-budowlanymi, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowalnego. Z tych też względów odmowę zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę pawilonu usługowo-handlowego na działce nr [...] położonej w Z. przy ul. J. należy uznać za zgodną z obowiązującymi w tej mierze przepisami prawa. Za niezasadny w ocenie Sądu jest zarzut skargi naruszenia przepisów postępowania poprzez nie wszczęcie przez Starostę Z. postępowania administracyjnego i mimo to wydanie decyzji w sprawie. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżącego o pozwolenie na budowę z dnia [...] grudnia 2008 r. Jak wynika z akt administracyjnych Starostwo Powiatowe w L., które zostało wówczas wyznaczone do załatwienia sprawy, pismem z dnia [...] lutego 2009 r. zawiadomiło skarżącego, jak i osoby biorące udział w postępowaniu o jego wszczęciu. Toczące się postępowanie przed Starostą Z. wobec wyznaczenia tego organu do załatwienia sprawy postanowieniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. jest kontynuacją toczącego się postępowania wszczętego na wniosek z dnia [...] grudnia 2008 r. i zbędne było ponowne zawiadamianie o jego wszczęciu przez Starostę Z. W tych okolicznościach wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa mogącego być podstawą uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił zgodnie z treścią wyroku.