VIII SA/Wa 79/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Asesor WSA Artur Kot, Asesor WSA Andrzej Kuna /sprawozdawca/, Protokolant Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi [...]S.A. w K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. nr [...]z dnia [...] października 2006 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...]; 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W wyniku przeprowadzonej kontroli, Komendant Powiatowy Policji w S. decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 roku w oparciu o art. 87 ust.1 i art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r., Nr 204 poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.8.3 załącznika do ustawy nałożył na [...] Spółka Akcyjna - [...]w K., dalej skarżąca, karę pieniężną w wysokości [...] zł. za brak zaświadczenia o zatrudnieniu. Pismem z dnia [...] sierpnia 2006 roku skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W ocenie skarżącej, za brak odpowiednich dokumentów odpowiada kierowca pojazdu realizujący zadanie przewozowe. Nie ma zatem bezpośredniej podstawy, by nałożyć na przewoźnika karę za nieokazanie przez kierowcę do kontroli zaświadczenia o zatrudnieniu i kwalifikacjach. Ponadto podniosła, że w dniu [...] sierpnia 2006 roku kierowca poinformował przeprowadzającego kontrolę o tym, że posiada aktualne zaświadczenie, a tylko nie zabrał ze sobą dokumentu przez nieuwagę. Tak więc brak było podstawy do nałożenia kary pieniężnej w oparciu o lp. 1.8.3 załącznika do ustawy Na podstawie art. 268 a oraz 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 87 ust. 1 a i 87 ust. 3 Ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym oraz zgodnie z l.p. 1.7. taryfikatora opłat, decyzją z dnia [...] października 2006 roku Komendant Wojewódzki Policji w R. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł na podstawie lp. 1.7. taryfikatora opłat za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że przedsiębiorca załączając do złożonego odwołania przedmiotowe zaświadczenie, wydane przed datą kontroli, udokumentował dopełnienie obowiązku, spoczywającego na nim jako pracodawcy. Tym samym należy uznać, że kara pieniężna nałożona w oparciu o lp. 1.8.3. taryfikatora opłat, za niewystawienie kierowcy zaświadczenia potwierdzającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymogów określonych ustawą, jest oczywiście bezzasadna i z tego względu zaskarżona decyzja podlega w całości uchyleniu. Organ odwoławczy uznał jednakże, że ujawniony na drodze u kontrolowanego kierowcy brak dokumentu w postaci zaświadczenia i ukaranie go za ten brak mandatem w kwocie [...] zł, nie zwalnia przedsiębiorcy od poniesienia odpowiedzialności, wynikającej z art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z przywołanym przepisem, za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty, odpowiada przedsiębiorca. Porównując treść art. 39e ust. 1 pkt. 6 ustawy o transporcie drogowym, obligującego przewoźnika do wystawienia kierowcy zaświadczenia, z treścią art. 87 ust. 3 cyt. ustawy, który to przepis z kolei czyni odpowiedzialnym przedsiębiorcę za wyposażenie w dokumenty kierowcy wykonującego przewozy na potrzeby własne należy zauważyć, że w analizowanej sprawie przedsiębiorca, wydając zaświadczenie kierowcy dopełnił ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 39 e ust. 1 pkt 6 ustawy. Nie dopilnował natomiast, by kierowca przed podjęciem przejazdu został wyposażony w wymagane zaświadczenie. Z tego też względu organ odwoławczy uznał, że spełnione zostały przesłanki stanowiące podstawę do nałożenia kary pieniężnej, zgodnie z lp. 1.7. taryfikatora opłat wysokości [...]zł. Zdaniem organu nałożenie kary pieniężnej za zaistniałe naruszenie nie wymagało przeprowadzenia dodatkowych czynności wyjaśniających, W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 87 ust. 1 a i art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że: kierujący w dacie kontroli pracownik skarżącego nie był wyposażony w zaświadczenie poświadczające jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich określonych ustawą wymagań do kierowania pojazdem; skarżący nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku polegającego na wyposażeniu kierowcy w zaświadczenie, o którym mowa w 39 e ust. 1 pkt 6 przywołanej ustawy i wniosła o uchylenie decyzji w całości. Skarżąca zaznaczyła, że zgodnie z treścią pozycji 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, karą w wysokości [...] zł zagrożone jest wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Z całą pewnością ustawowe określenie "wyposażyć" nie może być rozumiane w sposób przyjęty przez organ w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym przedsiębiorca powinien dopilnować aby każdy z jego kierowców przed każdym z wyjazdów był wyposażony we wszystkie niezbędne dokumenty. Zdaniem skarżącej obowiązek wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty jest wypełniony jeżeli przedsiębiorca uzyskuje lub sam wydaje określone prawem dokumenty, a następnie przekazuje je do dyspozycji swoich pracowników. Przedsiębiorca nie jest natomiast w stanie przeprowadzać kontroli przed każdym wyjazdem, lub w trakcje przejazdu wieloetapowego, pozwalającej stwierdzić czy kierowcy mają przy sobie określone dokumenty. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje argumenty i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych, aniżeli wskazane przez stronę skarżącą – przyczyn. W omawianej sprawie bezspornym jest, że w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2006 roku znajduje się oświadczenie kontrolowanego kierowcy Z.Z., że przedsiębiorca nie wydał mu zaświadczenia o zatrudnieniu. Ustalenie takiego stanu faktycznego było podstawą do nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł w oparciu o art. 87 ust.1 i art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r., Nr 204 poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.8.3 załącznika do ustawy. Do odwołania skarżący dołączył oświadczenie kierowcy, z treści którego wynika, że podczas kontroli drogowej poinformował funkcjonariusza policji, iż przez nieuwagę nie zabrał zaświadczenia o zatrudnieniu oraz kserokopię wymaganego zaświadczenia, na którym brak jest poświadczenia za zgodność z oryginałem. Organ II instancji nie wyjaśniając tak istotnych rozbieżności w zgromadzonym materiale dowodowym wydając zaskarżoną decyzję naruszył dyspozycję art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Ustawowym obowiązkiem organu było dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a więc zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie dla sprawy faktów. Pominięcie ustalenia faktu mającego znaczenie dla sprawy jest uchybieniem skutkującym wadliwość decyzji. W przedmiotowej sprawie faktem mającym podstawowe znaczenie dla podjęcia prawidłowej merytorycznej decyzji, jest czy skarżący wydał kierowcy zaświadczenie o zatrudnieniu, czy tylko nie wyposażył go w wymagany dokument. Organ nie dokonał żadnych ustaleń by zweryfikować oświadczenie kierowcy złożone do protokołu kontroli, w którym jednoznacznie stwierdził, że nie otrzymał od pracodawcy wymaganego zaświadczenia, co było niezbędne w kontekście późniejszego jego stanowiska. Organ zaskarżoną decyzję oparł na oświadczeniu tego samego kierowcy z dnia [...] czerwca 2006 roku, w którym stwierdził, że zaświadczenia nie zabrał w trasę przez nieuwagę. Organ uznając powyższe oświadczenie za wiarygodne winien bezwzględnie ustalić dlaczego następnego dnia po kontroli kierowca skarżącego w sposób diametralnie różny przedstawił przyczynę braku wymaganego dokumentu, a w uzasadnieniu decyzji wskazać argumenty, które legły u podstaw przyjętego stanu faktycznego i z jakich powodów uznał oświadczenie złożone do protokołu kontroli za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu decyzji takich dowodów nie wskazano, a z akt administracyjnych wynika, iż w takim zakresie postępowania dowodowego organ nie przeprowadził uznając za miarodajne własne przekonanie. Z art. 6 i 7 k.p.a. statuujących zasadę praworządności i prawdy obiektywnej wynika dla organu administracji publicznej obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, a także w świetle art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania (w sposób zgodny z regułami postępowania dowodowego) i rozpatrzenia materiału dowodowego, a ocena i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia powinny, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a., znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W takim zakresie organ postępowania w sprawie nie przeprowadził, a skutkiem tego stanu rzeczy jest naruszenie powołanych przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji uznanie przez Sąd, iż w/w decyzje naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Mając zatem na uwadze, iż zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały podjęte z naruszeniem powołanych przepisów prawa procesowego Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.