VIII SA/Wa 796/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga M. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. B. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Transportowe "[...]" z siedzibą w R., na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego Nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu [...] czerwca 2017 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości M. (obwodnica kierunek G.) został zatrzymany do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] numer rejestracyjny [...]. Pojazdem kierował C. G. (zwany także: kierowca), który przewoził cement na trasie R.– D. w imieniu przedsiębiorcy M. B. (dalej: skarżący, przedsiębiorca), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. B. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Transportowe "[...]" z siedzibą w R.. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli nr [...]. Decyzją znak [...] z [...] czerwca 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: WITD, organ I instancji), działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz.1907 ze zm., zwana dalej: u.t.d.) oraz lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., orzekł o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Podstawę orzeczenia stanowiło ustalenie, iż kierowca skarżącego nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o zmianę kwalifikacji prawnej zarzucanego naruszenia, tj. nieprawidłowe zapisanie na wykresówce miejsca rozpoczęcia kursu i nieokazanie drugiej wykresówki podczas kontroli. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., zwana dalej: k.p.a.) przez brak kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu przez organ I instancji oraz niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego i zawarcie w treści zaskarżonej decyzji stwierdzeń pozostających w oczywistej sprzeczności z materiałem dowodowym sprawy. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją znak Nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017r., poz. 953) oraz art. 4 pkt 22 lit.a, art. 92a ust. 1-6, art. 92c u.t.d., lp. 6.2.1, załącznika nr 3 do u.t.d., art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L. 2014 60.1 ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem unijnym w sprawie tachografów w transporcie drogowym), orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu decyzji GITD, po przedstawieniu treści obowiązujących w sprawie przepisów, podał, że na podstawie materiału dowodowego w postaci okazanych podczas kontroli wykresówek oraz protokołu przesłuchania świadka udowodniono, że w dniu [...]czerwca 2017 r. kierowca nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości, długości przebytej drogi oraz swojej aktywności. Analiza wykresówki z tego dnia wykazała, że kierowca nie zarejestrował na niej ok. [...]km jazdy pojazdem. Kierujący miał w tym dniu za zadanie wykonanie przewozu-przejazdu z miejscowości R. (baza przedsiębiorstwa) do [...] S.A. w miejscowości D.. Zgodnie z trasą przejazdu, podaną przez kierowcę podczas przesłuchania: S.– K.– R. – D., odległość ta wynosi ok. 180 km. Z dokumentu przewozowego okazanego podczas kontroli wynika, iż kierowca wjechał na zakład o godz. 08:16, a o godz. 08:31 dokonano ważenia po załadunku. Tak więc kierujący zarejestrował jedynie 75 km jazdy na wykresówce, wpisując w nią inną, niż faktyczna miejscowość włożenia wykresówki. Stwierdzono, że nie była to miejscowość R.. Czas przejazdu to minimum 3 godziny prowadzenia pojazdu. W związku z tym niemożliwe jest przejechanie tego odcinka w czasie 1 godziny i 15 minut. GITD ocenił, iż kierowca świadomie zafałszował dane, nie rejestrując swojej aktywności, przebytej drogi, jak i prędkości na odcinku 105 km i czasie przejazdu ok. 2 godzin. Zdaniem organu odwoławczego, jeżeli samochód o godz. 08:16 znajdował się na terenie [...] S.A., kierowca musiał opuścić bazę firmy ok. godz. 05:00. W związku z tym należy uznać, że zaświadczenie o działalności wystawione przez przedsiębiorcę w dniu [...]czerwca 2017 r. nie zawiera informacji zgodnych z rzeczywistością. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów procedury, organ odwoławczy podał, że organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. Zgromadził w aktach sprawy dowody, które były konieczne do rozstrzygnięcia oraz prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Wywiódł w tym zakresie, iż zarówno z wykresówek, dokumentów przewozowych, jak i z protokołu przesłuchania świadka wynika, że kierowca dopuścił się naruszenia zarzuconych mu przepisów. GITD stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie przepis art. 92b u.t.d. nie ma zastosowania, ponieważ jest to możliwe tyko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. Takie naruszenia w sprawie nie miały miejsca. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. uznał go za nieuprawniony, bowiem przedsiębiorca nie wskazał okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu. Skoro do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia, to brak jest podstaw do zastosowania ww. przepisu. Ponadto w odwołaniu skarżący nie wskazał żadnych okoliczności nadzwyczajnych, nieprzewidzianych, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c u.t.d. Skarżący wydał zaświadczenie o działalności wcześniej niż zwykle ze względu na ślub córki, na dowód czego przedstawił kserokopię odpisu skróconego aktu małżeństwa, zawartego w dniu [...]czerwca 2017 r. Okoliczność ta nie stanowi jednak podstawy do zastosowania art. 92c u.t.d. Wskazał nadto, że nawet gdyby do naruszenia doszło wyłącznie z winy kierowcy, okoliczność ta nie stanowiłaby podstawy do zastosowania art. 92c u.t.d., gdyż świadczy to o nieprawidłowej organizacji pracy przedsiębiorstwa. Przepis art. 92c u.t.d. jest wyjątkowy, odnosi się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot, wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. W ocenie GINB, wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Wpływ przedsiębiorcy przejawia się w braku kontroli nad kierowcą oraz braku reakcji na popełniane przez niego naruszenia. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych innych okoliczności, na które nie miał wpływu lub których nie mógł przewidzieć. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, tj.: 1. art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d. i załącznika nr 3 Ip. 6.2.1 do tej ustawy poprzez jego błędne zastosowanie; 2. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 k.p.a. w stopniu pozwalającym na wskazanie rażącego naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, iż nie zgadza się z opisem zarzucanego mu naruszenia, gdyż pozostaje ono w oczywistej sprzeczności z kwalifikacją prawną naruszenia. W ocenie skarżącego, w stanie faktycznym niniejszej sprawy doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienia decyzji obu instancji nie spełniają wymagań z art. 107 § 3 k.p.a., nie odnoszą się merytorycznie do zarzutów stawianych przez skarżącego, a jedynie sprowadzają się do przytoczenia treści przepisów prawa i orzecznictwa sądowego. Ponadto obowiązek sporządzenia prawidłowego uzasadnienia wiąże się z zasadą przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a., oraz z wyrażonym w art. 8 k.p.a. nakazem prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa. GITD w treści uzasadnienia wskazał, iż zostało udowodnione na podstawie zebranego materiału dowodowego, że kierowca w dniu 12 czerwca 2017 r. nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości, długości przebytej drogi i jego aktywności. Nie odniósł się jednak w żaden sposób do wyjaśnień skarżącego, iż tylko i wyłącznie na podstawie domysłów kontrolującego, niepotwierdzonych żadnymi innymi dowodami, nałożono na niego karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. Organ I instancji podczas prowadzenia postępowania nie podjął żadnych czynności, aby wykluczyć albo potwierdzić hipotezę kontrolującego. Jak wynika z wyjaśnień kierowcy, w dniu kontroli używał on dwóch wykresówek w okresie 24 godzinnego okresu pracy. Dowodem na powyższe pozostaje zapis na wykresówce używanej przez kierowcę w poprzednim dniu pracy, tj. w piątek [...] czerwca 2017 r., gdzie kierowca wskazał stan licznika pojazdu na koniec jazdy dziennej wynoszący [...] km. W dniu kontroli (poniedziałek [...] czerwca 2017 r.) kierowca drugą wykresówkę rozpoczął ze stanem licznika [...], tj. o 110 km większym. Występująca różnica kilometrów w stanie licznika potwierdza, że tachograf rejestrował przebytą drogę przez pojazd i jednocześnie inne zdarzenia. Na okazanej do kontroli wykresówce było wskazane 75 km, zaś na drugiej wykresówce, której kierowca nie okazał w dniu kontroli, było zapisane ok. 110 km (łącznie ponad 180 km). Podniósł, iż wykresówki dotyczą konkretnego kierowcy i mają za zadanie dokumentować czas jego pracy, podobnie jak zaświadczenia, wystawiane przez pracodawcę w sytuacji braku wykresówek. Powyższe w sposób niebudzący wątpliwości dowodzi, iż nie doszło do popełnienia naruszenia w postaci niezarejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Kierującemu pojazdem można jedynie przypisać winę za nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego (24-godzinnego okresu), za co grozi kara w wysokości 200 zł za każdy dzień, nie więcej jednak niż 2.000 zł (Ip. 6.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d.). Tym samym organ nie posiadał żadnego dowodu, iż kierowca jechał bez wymaganej wykresówki, snując jedynie w tym zakresie domniemania, gdyż sam kierowca nie potwierdził, iż takiej wykresówki nie posiada. Z protokołu kontroli wynika, że kierowca informował o używaniu drugiej wykresówki, bowiem na pytanie kontrolującego, czy w dniu dzisiejszym posiada jeszcze drugą wykresówkę, na której prowadził pojazd z firmy, a wyjął ją w trakcie trasy przejazdu, kierowca odpowiedział "nie". Odpowiedź ta jest zgodna z prawdą, gdyż w chwili dokonywania kontroli kierowca nie posiadał drugiej wykresówki, którą mógłby okazać. Na kolejne pytanie kontrolującego: "zatem nie rejestrował trasy przejazdu z firmy do innego miejsca na trasie przewozu, niż zapisane miejsce włożenia wykresówki z dnia [...] czerwca 2017 r. – R.. Na wykresówce brakuje 105 km drogi", kierujący odpowiedział, że nie wie. Powyższa odpowiedź kierującego pojazdem nie potwierdza nierejestrowania trasy na wykresówce, a jedynie odnosi się do różnicy km, które nie zostały zapisane na drugiej wykresówce. Skarżący podał, że zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu zostało wystawione wyjątkowo przed weekendem. W zaświadczeniu tym wyznaczono kierowcy okres odpoczynku i pozostawiono w pojeździe oraz wydano polecenie, aby wyjazd w dniu [...] czerwca 2017 r. nastąpił o tej samej godzinie, którą zapisano w zaświadczeniu. Powyższe działanie miało bezpośredni związek z uroczystościami weselnymi córki skarżącego, które uniemożliwiały wystawienie tych dokumentów bezpośrednio przed wyjazdem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę podjętych w postępowaniu administracyjnym decyzji stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz przepisy rozporządzenia unijnego w sprawie tachografów w transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10.000 zł (art. 92a ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, określa załącznik nr 3 do tej ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Zgodnie z regulacją art. 32 rozporządzenia unijnego w sprawie tachografów w transporcie drogowym, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek (ust. 1). Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach (ust. 3). Przepis art. 34 ww. rozporządzenia stanowi, iż kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (ust. 1). Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy (ust. 2). Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki (ust. 3). Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd (ust. 4 akapit 2). Kierowcy zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu (ust. 5a). Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed 1 kwietnia 1998 r. (ust. 7). Jak wynika z protokołu kontroli nr [...] z [...] czerwca 2017 r. oraz zeznań kierowcy (k. [...] i k. [...] akt administracyjnych), na drodze krajowej nr [...] w miejscowości M. (obwodnica kierunek G.) został zatrzymany do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki S[...] numer rejestracyjny [...]. Kierowca w imieniu skarżącego wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy na trasie R.– D. (do cementowni). Podczas kontroli dokonano oceny okresu pracy kierowcy od [...] maja do [...] czerwca 2017 r. (18 dni). W wyniku kontroli stwierdzono, iż zgodnie z trasą jaką podał kierowca, odległość na trasie R.– D. wynosi ok. 180 km. Z dokumentu przewozowego wynika, że kierowca wjechał na zakład o godzinie 08:16, o godzinie 08:31 dokonano ważenia po załadunku. Tak więc kierowca zarejestrował jedynie 75 km jazdy na wykresówce, wpisując w nią inną niż faktycznie miejscowość włożenia wykresówki. Ponad wszelką wątpliwość ustalono, że nie była to miejscowość R.. Czas przejazdu wskazywanej przez kierowcy trasy wynosi minimum 3 godziny, a więc niemożliwe jest przejechanie tego odcinka w czasie 1 godziny i 15 minut. Zdaniem Sądu, stan faktyczny w niniejszej sprawie ustalony został prawidłowo. Organy wzięły pod uwagę zarówno dane wynikające z tachografu analogowego (i umieszczonej w nim wykresówce), jak i ze źródeł osobowych (zeznania kierowcy). Kierowca podpisał protokół bez wnoszenia żadnych uwag co do błędnej kwalifikacji naruszenia. Z treści jego zeznań nie wynika, aby część przebytej drogi w dniu [...] czerwca 2017 r. miał zapisane na drugiej wykresówce i aby o tej wykresówce informował osoby go przesłuchujące. Takiej wykresówki nie okazał również do kontroli. Ponadto organy orzekające w tej sprawie prawidłowo ustaliły, że zaświadczenie o działalności wystawione przez skarżącego nie zawiera informacji zgodnych z rzeczywistością, bowiem wskazuje na czas wolny kierowcy w okresie od godziny 14.50 w dniu [...] czerwca 2017 r. do godziny 7.00 w dniu [...] czerwca 2017 r. W sytuacji kiedy samochód w dniu kontroli o godzinie 8:16 znajdował się na terenie [...] S.A., to kierowca musiał opuścić bazę w R. około godziny 5:00. Nie znajduje więc uzasadnienia w materiale dowodowym zarzut skargi co do nieprawidłowego ustalenia przez organy stanu faktycznego w tej sprawie. W ocenie Sądu, zawarta w skardze interpretacja zeznań kierowcy nie znajduje logicznego uzasadnienia w kontekście całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie i jest jedynie linią obrony skarżącego. Stwierdzone naruszenie w zakresie nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie wskazań prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi wyczerpywały regulację art. 34 rozporządzenia unijnego w sprawie tachografów w transporcie drogowym oraz lp. 6.2.1. załącznika nr 3 u.t.d., stanowiąc podstawę do orzeczenia kary pieniężnej w kwocie 5.000 zł. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a u.t.d. ma charakter obiektywny, a więc obciąża podmiot wykonujący transport drogowy, jeżeli wystąpił zakazany przez ustawę skutek, bez wnikania, jakie były jego przyczyny i kto ponosi winę za dane naruszenie. Organ działa w tej sprawie w warunkach związania i nie ma możliwości miarkowania nałożonej kary pieniężnej (domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy). Organy orzekające właściwie także uznały, że brak jest podstaw prawnych do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Zgodnie z treścią art. 92b ust. 1 - 2 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenia 3821/85, umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń. Art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi z kolei, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Norma prawna wyrażona w art. 92c u.t.d. odnosi się do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Natomiast brak wiedzy o samowolnej ingerencji kierowcy w pracę urządzenia rejestrującego nie można kwalifikować ani w kategoriach tzw. braku wpływu przedsiębiorcy, jak i okoliczności, których nie można przewidzieć. Przedsiębiorca ma obowiązek nadzorowania kierowców w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w powyższym zakresie. Brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę, który powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu prowadzonej działalności. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie pracy kierowców, aby transport drogowy wykonywany był zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Profesjonalny przewoźnik nie może skutecznie bronić się argumentem, że tego typu zdarzeń czy okoliczności nie mógł przewidzieć. Sankcje administracyjne, stosowane automatycznie z mocy ustawy, mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne (vide: wyroki TK: z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06, publ. OTK-A 2008/2/30, Dz.U. 2008/57/349 oraz z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. SK 52/04, publ. OTK-A 2006/1/6, Dz.U. 2006/21/165). W okolicznościach przedmiotowej sprawy taką okolicznością zwalniającą skarżącego z odpowiedzialności administracyjnej nie jest wskazana przez niego w skardze uroczystość weselna córki, która spowodowała wcześniejsze wystawienie zaświadczenia dla kierowcy na dzień [...] czerwca 2017 r., wskazującego godzinę wyjazdu z bazy. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, właściwa jest ocena organów, że przedsiębiorca jest odpowiedzialny za działania kierowców i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Niedopuszczalnym jest, aby w celu pozyskania dodatkowego czasu na realizację zadań przewozowych, kierujący pojazdem podejmował działania niezgodne z prawem, mające na celu zafałszowanie danych o rzeczywistym czasie pracy kierowcy, a takie działanie miało miejsce w niniejszej sprawie. Rejestrowanie rzeczywistej aktywności kierowcy jest podstawowym i zamierzonym celem regulacji prawnych dotyczących czasu pracy kierowców. Dlatego jakiekolwiek ingerowanie w ww. dane ma rażący charakter i zagraża bezpieczeństwu ruchu, gdyż czas pracy kierowcy i okresy przerw w kierowaniu pojazdem mają bardzo istotne znaczenie dla pozostałych uczestników ruchu drogowego. W ocenie Sądu, organ zasadnie w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym nałożył na skarżącego karę pieniężną za stwierdzone naruszenie, stosując prawidłową podstawę materialnoprawną. W sprawie nie zostały wykazane żadne okoliczności wskazujące na możliwość uwolnienia skarżącego od ww. odpowiedzialności. Organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.), dając wyraz swej ocenie w uzasadnieniach swoich decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. W kontekście powyższych rozważań Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione. Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.