VIII SA/Wa 798/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku T. P. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym postanawia: 1. odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu, 2. zwrócić T. P. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego Postanowieniem z dnia 27 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. P. ("skarżący") decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]lipca 2017 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym ze względu na nieuiszczenie wpisu. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 1 grudnia 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 37). Pismem z dnia 4 grudnia 2017 r., z zachowaniem siedmiodniowego terminu, skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wniosek został uzupełniony pismem pełnomocnika skarżącego z dnia 29 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności. Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Celem tej instytucji jest bowiem umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl., czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt II FZ 1454/13, LEX nr 1 452 601). W rozpoznawanej sprawie skarżący zachował siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. We wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu skarżący stwierdził, że korespondencja z Sądu odnośnie uiszczenia wpisu została odebrana przez żonę skarżącego, kiedy on przebywał poza granicami kraju i wbrew obowiązkowi nie przekazała go w terminie do uiszczenia wpisu skarżącemu. Powodem tego jest fakt, że małżonkowi od grudnia pozostają w ustroju rozdzielności majątkowej co wzmaga wzajemne konflikty. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, wskazane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Należy podkreślić, że przewidziany w art. 220 § 1 P.p.s.a. siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi jest terminem ustawowym i nie podlega przedłużeniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 721/08, LEX nr 493 650). Oznacza to, że strona ma dokładnie siedem dni na wykonanie tej czynności procesowej, a bieg terminu rozpoczyna się w dniu następującym po dniu doręczenia wezwania i kończy bieg wraz z końcem siódmego dnia. Z przywołanego przepisu wynika więc, że opłata ma zostać uiszczona w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, a nie, że w tym terminie ma zostać podjęta lub nie decyzja o uiszczeniu opłaty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I FZ 144/14, LEX nr 1 480 751). W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, niedochowanie przez skarżącego terminu w uiszczeniu wpisu sądowego nie jest następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz jest wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu spraw. Należy w tym miejscu jeszcze raz podkreślić, że przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu skutecznych działań, mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. To na skarżącym spoczywa obowiązek takiego zorganizowania własnych spraw, by dokonywanie czynności w ustawowym terminie, w postępowaniu, wszczętym przecież własnym pismem (skargą), było możliwe. Strona skarżąca we wniosku powołuje się na fakt, że małżonkowi pozostają w relacjach, które powodują, że życie rodzinne skarżącego ulega degradacji a podstawa materialna egzystencji rodziny jest zagrożona. Zdaniem Sądu powołując się na powyższe okoliczności strona skarżąca powinna chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. Skarżący nie uprawdopodobnił, że w jego konkretnej sytuacji takie okoliczności faktyczne zachodzą, co przemawiałoby za uwzględnieniem wniosku. Same twierdzenia strony nie są w tym zakresie wystarczające, tym bardziej, że pojawiły się dopiero na etapie uzupełniania wniosku przez profesjonalnego pełnomocnika. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznając, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.