VIII SA/Wa 80/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu oddala skargę. Stowarzyszenie [...] (dalej: Stowarzyszenie, [...] lub skarżący) złożyło Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] (dalej: Dyrektor UKS lub organ I instancji) wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu kontrolnym prowadzonym w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług wobec [...]. Jako podstawę prawną wniosku wskazano art. 133 a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613, dalej: O.p. lub Ordynacja podatkowa, powołując się na § 1 ust. 1 statutu o treści: "Stowarzyszenie jest organizacją naukowo-techniczną o celach niezarobkowych, działająca na rzecz transportu, przede wszystkim dla dobra swoich członków" oraz na § 4 pkt 4 statutu o treści: "Cele statutowe S[...] obejmują prace dla dobra członków, w szczególności: reprezentowania i ochronę interesu członków". We wniosku wskazano też, że [...]jest członkiem wspierającym stowarzyszenie, jest największym polskim producentem komputerów stacjonarnych, jednym z czołowych dystrybutorów akcesoriów, podzespołów oraz urządzeń peryferyjnych w Polsce. Do wniosku dołączono zgodę [...] S.A. na dopuszczenie do postępowania kontrolnego organizacji społecznej [...], statut stowarzyszenia, wypis z rejestru przedsiębiorców KRS. Postanowienie z dnia [...]września 2016r. znak [...]Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...]odmówił dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału na prawach strony w postępowaniu kontrolnym. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, iż cele statutowe [...] nie łączą się ściśle z przedmiotem postępowania kontrolnego prowadzonego wobec Spółki, ani też z przedmiotem jej działalności. Zatem udział [...] w postępowaniu kontrolnym nie przyczyni się do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Ponadto w ocenie Organu kontroli skarbowej udział [...] w postępowaniu służyłby interesom tylko samej Spółki, nie odpowiadałby wymaganiom racjonalnie podejmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym. Ochrony interesów gospodarczych podmiotów zrzeszonych w organizacji nie można utożsamiać z bezpośrednią ochroną interesu publicznego w rozumieniu art. 133a § 1 O.p. Na to postanowienie Dyrektora UKS Stowarzyszenie wniosło do Dyrektora Izby Skarbowej w [...]w ustawowym terminie zażalenie. W złożonym zażaleniu S[...] podniósł zarzut naruszenia przepisu "art. 133a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę jego zastosowania w niniejszej sprawie i dopuszczenie [...] - jako organizacji społecznej- do udziału w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wobec [...], podczas gdy prawidłowa analiza okoliczności przedstawionych we wniosku [...] z dnia 11 sierpnia 2016 r. winna prowadzić do ustalenia, że doszło do zaktualizowania się wszystkich przesłanek warunkujących dopuszczenie [...] do udziału w ww. postępowaniu". W ocenie skarżącego Dyrektor UKS dokonał subiektywnej i wybiórczej oceny zapisów statutu [...], której wynikiem jest odmowa zaliczenia celu statutowego [...] w postaci reprezentowania i ochrony interesów członków [...], jako celu statutowego w rozumieniu art. 133a Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] (dalej: Dyrektor IS lub organ odwoławczy) po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Wskazał, że zgodnie z art. 133 a § 1 O.p., w postępowaniu wpadkowym zainicjowanym wnioskiem organizacji społecznej o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony badaniu podlega występowanie ustawowych przesłanek tego dopuszczenia, tj. organ winien stwierdzić, czy: 1) strona wyraziła zgodę na dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu, 2) dopuszczenie jest uzasadnione celami statutowymi organizacji społecznej, 3) za dopuszczeniem przemawia interes publiczny. Rozważając przesłankę zasadności dopuszczenia do udziału w postępowaniu ze względu na uzasadnienie celami statutowymi organizacji Dyrektor I S wskazał m.in., że każdy cel działania określony w statucie może uzasadniać wystąpienie z żądaniem dopuszczenia do udziału w postępowaniu na prawach strony, jeżeli przedmiot postępowania wkracza w zakres działania organizacji społecznej czy to ze względu na czynności postępowania, czy też ze względu na jego wynik. Cele i działalność statutowa organizacji społecznej muszą być na tyle szczegółowo określone, aby możliwe było ustalenie, że działalność ta wiąże się ściśle z przedmiotem sprawy. Wskazanie zatem w celach statutowych na ogólnie ujętą ochronę interesów jej członków, nie przesądza, że są one zbieżne z przedmiotem postępowania do którego dopuszczenia domaga się organizacja społeczna. Innymi słowy statutowa działalność organizacji społecznej powinna wskazywać zasadnicze kierunki tej działalności, a jej zakres winien być tak skonkretyzowany, aby możliwe było ustalenie rzeczywistego i bezpośredniego związku pomiędzy tak pojmowanymi celami statutowymi organizacji, a postępowaniem, którego wszczęcia (dopuszczenia) organizacja oczekuje. Między celami statutowymi organizacji społecznej, a materialnoprawnym przedmiotem sprawy musi istnieć prawny związek w tym znaczeniu, że cele statutowe tej organizacji mogą mieć wpływ na sposób załatwienia sprawy, w szczególności na treść rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli zatem cel statutowy organizacji jest obojętny pod względem prawnym dla sposobu załatwienia sprawy, to zachodzi brak powyższego związku, a tym samym brak interesu statutowego organizacji do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym sprawy innej osoby na podstawie art. 133a § 1 O.p. Oceniając wskazane w statucie Stowarzyszenia cele działalności, w ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu prowadzonym w sprawie innego podmiotu, ponieważ nie istnieje cel statutowy S[...], który uzasadniałby takie dopuszczenie. Zapis, że do celów Stowarzyszenia należy działalność "przede wszystkim dla dobra swoich członków" oraz "reprezentowanie i ochrona interesów członków", nie upoważnia [...] do występowania w sprawie na prawach strony. Zapis ten nie stanowi celu statutowego w rozumieniu art. 133a O.p., - przesłanki dopuszczenia do udziału w postępowaniu podatkowym przedsiębiorcy będącego członkiem [...]. Przedmiotowe postanowienie statutu zostało bowiem sformułowane ogólnie i nie da się z niego wyprowadzić wniosku, że pomiędzy tym celem statutowym a przedmiotem postępowania prowadzonego wobec strony istnieje powiązanie merytoryczne uzasadniające udział [...] w tym postępowaniu na prawach strony. W ocenie Dyrektora IS już niespełnienie tej przesłanki stanowi o braku podstaw do dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w postepowaniu kontrolnym, ale też nie został spełniony warunek dotyczący interesu publicznego. We wniosku Stowarzyszenie wskazało, że za jego udziałem w przedmiotowym postępowaniu przemawia interes publiczny, jakim jest pełnienie kontroli społecznej poprzez czuwanie nad przebiegiem działania organów administracji skarbowej oraz zwiększenie bezpieczeństwa uczciwej działalności gospodarczej, której naturalną konsekwencją jest prawidłowość i rzetelność rozliczeń podatku od towarów i usług. W ocenie Dyrektora IS tak ogólnikowo sformułowany wniosek nie może być uznany za spełniający wymóg wykazania przez organizację społeczną przesłanek art. 133a Ordynacji podatkowej, jak również nie może prowadzić do uznania, że [...] wykazało istnienie interesu publicznego uzasadniającego przystąpienie do udziału w toczącym się postępowaniu kontrolnym. Zdaniem Dyrektora IS ogólne cele [...] podane w statucie nie pozwalają na uznanie, że działalność [...] pozostaje w ścisłym związku z przedmiotem postępowania. [...] nie wskazało też na legitymowanie się np. dużym doświadczeniem i znajomością branży IT, czy też konkretnych zagadnień prawnopodatkowych, w szczególności kwestii związanych z postępowaniem w przedmiocie wyłudzeń podatku od towarów i usług. Nie przedstawiło również argumentacji przemawiającej za uznaniem merytorycznej jakości działalności społecznej [...], która wiązałaby się z przywołanymi kwestiami dotyczącymi przedmiotu postępowania kontrolnego wobec [...], uzasadniając zaangażowanie [...] w przedmiotowym postępowaniu. Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na omówione postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...], zarzucając temu postanowieniu naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 133a Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione, błędne i arbitralne uznanie, iż dopuszczenie Skarżącej do udziału w postępowaniu nie jest uzasadnione celami statutowymi Stowarzyszenia oraz nie przemawia za tym interes publiczny, podczas gdy wszystkie przesłanki z art. 133a O.p. zostały przez Skarżącą spełnione, 2. art. 120 § 1, art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób łamiący zasadę legalizmu i prawdy obiektywnej, a także nie budzący zaufania do organów podatkowych poprzez błędną jednostronną i niepełną wykładnię przepisów i ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności statutu Skarżącej nie zidentyfikowanie interesu publicznego w niniejszym postępowaniu, co było obowiązkiem Organu i stanowiło niezbędny element dla oceny istnienia przesłanki celów statutowych, 3. art. 2a O.p. poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na niekorzyść podatnika i jednostronne przyjęcie interpretacji celów statutowych [...] oraz interesu publicznego, na niekorzyść Skarżącej. 4. art. 217 § 2 O.p. poprzez brak uzasadnienia faktycznego wydanego postanowienia polegającego na niezdefiniowaniu, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, pojęcia interesu publicznego, niewykazaniu, że wnioskujący taki interes publiczny w danej sprawie posiada bądź nie posiada oraz niewykazaniu czy interes publiczny pozostaje w ścisłej korelacji z celami statutowymi Skarżącej. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora IS oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...]z dnia [...]września 2016 r.. Wniósł też o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę jej autor powołał się między innymi na to, że argumentacja organów była oparta na podobnych, ale nie tożsamych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, natomiast w rozpoznawanej decyzji mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, co wyklucza automatyczne przenoszenie poglądów wypracowanych na bazie art. 31 k.p.a. do procesu wykładni regulacji zawartej w art. 133a O.p., gdyż odmienność tych przepisów wynika w szczególności z konieczności wyrażenia zgody przez stronę, co jest tylko wymogiem art. 133 O.p. Uzasadniając istnienie interesu publicznego autor skargi wskazał m.in., że kwestia tzw. "pustych faktur" lub nierzetelnych faktur jest problemem notoryjnym i zdarza się w praktyce wielu przedsiębiorców, będących i działających w dobrej wierze, którzy podejmują współpracę z różnymi podmiotami, a następnie są karani przez organy administracji z tego tytułu, iż ich kontrahent nie prowadzi rzetelnych rozliczeń i uszczupla należności publicznoprawne wykorzystując pozycję rynkową innych podmiotów gospodarczych. Należyte wyjaśnienie rodzących się na tle tego postępowania zagadnień prawnych leży w szeroko rozumianym interesie publicznym, a w szczególności w interesie każdego przedsiębiorcy, który z uwagi na kontakt z nieuczciwymi podatnikami jest narażony na potencjalną odpowiedzialność karno-skarbową. W interesie publicznym jest bowiem z jednej strony ochrona działalności gospodarczej przed oszustwami podatkowymi, a z drugiej ochrona przedsiębiorców, działających w ramach konstytucyjnie chronionej wolności działalności gospodarczej, przed nadmierną restrykcyjnością organów podatkowych, która utrudnia prowadzenie działalności gospodarczej. Za udziałem organizacji społecznej na prawach strony w postępowaniu podatkowym przemawia również interes publiczny jakim jest czuwanie nad przebiegiem działania organów administracji skarbowej. Biorąc pod uwagę fakt, że w dalszym ciągu organy nie stosują wytycznych zawartych w orzecznictwie i dokonują dowolnej wykładni "należytej staranności" interwencja organizacji społecznych w tych postępowaniach jest konieczna by zapewnić wszystkim przedsiębiorcom równość wobec prawa. Skarżący kwestionuje też pogląd organów, że wskazywane przez Skarżącego postanowienia statutu zostały sformułowane ogólnie i nie da się z nich wyprowadzić wniosku, że pomiędzy tymi celami statutowymi, a przedmiotem postępowania prowadzonego wobec [...]istnieje powiązanie merytoryczne uzasadniające udział Stowarzyszenia w tym postępowaniu na prawach strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonym postanowieniu, ani w poprzedzającym je postanowieniu Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, ani też podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia. W sprawie nie występowało stosowanie przepisów prawa materialnego, dlatego też i te przepisy nie mogły być naruszone. Warunkiem dopuszczenia do udziału w sprawie organizacji społecznej jest, jak trafnie wskazały organy, łączne spełnienie trzech przesłanek: 1) zgoda osoby, której dotyczy sprawa, 2) zbieżność celów statutowych organizacji z zadaniami i celami postępowania, 3) celowość dopuszczenia organizacji do postępowania ze względu na interes publiczny. Bezspornym jest, że Stowarzyszenie jest organizacją społeczną w rozumieniu tego przepisu, oraz że udzielona została zgoda kontrolowanego podatnika. Spór sprowadza się wiec tylko do oceny istnienie pozostałych dwóch przesłanek, przy czym ze względu na konieczność ich łącznego spełnienia, niezaistnienie choćby jednej z nich przemawia za odmową dopuszczenia organizacji społecznej (tu Stowarzyszenia) do udziału w sprawie. Należy przy tym na wstępie zaznaczyć, że Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę nie zgadza się z wyrażanymi przez autora skargi poglądami co do nieadekwatności argumentacji stosowanej na gruncie art. 31 k.p.a. w sprawie stosowania art. 133a O.p. Przepisy te w zakresie stosowania przesłanej celu statutowego i interesu publicznego sformułowane są identycznie, a w art. 133 a O.p. dochodzi dodatkowa przesłanka zgody strony postępowania. Oczywiście różnice w ocenie zgodności z celami statutowymi i z interesem publicznym wynikać będą z konkretnych materialnych przedmiotów postępowania, ale będą one dotyczyć różnych postępowań prowadzonych na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i różnych postępowań opartych na Ordynacji podatkowej. Zgoda strony, o której mowa w art. 133a § 1 O.p. ma charakter przesłanki formalnej, która dla strony postępowania pełni funkcję ochronną, zabezpiecza bowiem stronę przed niechcianym udziałem organizacji społecznej w toczącym się wobec niej postępowaniu, nawet w przypadku, gdyby udział organizacji był w pełni uzasadniony celami statutowymi organizacji i interesem publicznym. Zgoda rozwiązuje kwestię ochrony tajemnicy skarbowej, skoro osoba, której dotyczą prawnie chronione informacje, wyraża akceptację na uczestniczenie w postępowaniu organizacji społecznej, godzi się na udostępnienie określonych informacji osobom reprezentującym organizację społeczną. Zasadniczą argumentację w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor IS oparł na braku zgodności postępowania z celami statutowymi Stowarzyszenia. Argumentację tę Sąd podziela. Wprawdzie przesłankę tę należy rozumieć szeroko, jako cel działalności społecznej jednostki organizacyjnej, jednak cel ten powinien w sposób ścisły łączyć się z przedmiotem postępowania. Cele statutowe powinny przy tym wynikać wprost ze statutu. Udział organizacji społecznej w postępowaniu na prawach strony stanowi bowiem wyjątek od zasady, iż mogą w nim uczestniczyć wyłącznie podmioty mające w tym interes prawny. W ocenie Sądu organ dokonał prawidłowej oceny czy cele statutowe Skarżącego uzasadniają jego prawo do przystąpienia do sprawy. Celem statutowe Stowarzyszenia, na jakie samo powoływało się ono we wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie, to: 1) na rzecz transportu, przede wszystkim dla dobra swoich członków (§ 1 ust. 1 statutu Stowarzyszenia), oraz 2) prace dla dobra członków, w szczególności: reprezentowanie i ochrona interesów członków". Analizując treść statutu Stowarzyszenia, należy zauważyć, że jest ono organizacją naukowo-techniczną o celach niezarobkowych, działająca na rzecz transportu, przede wszystkim dla dobra swoich członków. Ten ogólnie sformułowany cel działalności znajduje swoja konkretyzację w § 4, przy czym w szczególności w § 4 ust. 1 określono przedmiot działalności stowarzyszenia, jako działalność: 1) na rzecz rozwoju transport, 2) naukowo-techniczna, 3) informacyjno-edukacyjna, 4) kulturalna, 5) w zakresie ochrony zabytków transportu i upamiętnienia ich twórców. Powołany we wniosku cel statutowy: "reprezentowanie i ochrona interesów członków jest jedną z pięciu form prac dla dobra członków określonych w § 4 ust. 2 Statutu. Działalności. Tak ogólnie sformułowane cele, jak działalność dla dobra swoich członków oraz reprezentowanie i ochrona interesów członków nie mogą być uznane, za cele, o jakich mowa w art. 133a O.p., które mogły by być same w sobie uznawane za uzasadniające udział w dopuszczeniu do udziału w postępowaniu. Cele działalności organizacji powinny w sensie ogólnym, przedmiotu działalności wynikającego ze specyfiki organizacji, uzasadniać jej dopuszczenie do udziału w sprawie na podstawie art. 133 a O.p. Tymczasem żaden ze specyficznych, charakterystycznych dla tego właśnie Stowarzyszenia, celów działalności sprecyzowanych w § 4 nie wskazuje na powiązania z celowością jej udziału w postępowaniu kontrolnym. Działalność dla dobra swoich członków, reprezentowanie i ochrona ich interesów, są typowe dla większości organizacji i stowarzyszeń, niezależnie od przedmiotowego zakresu ich działalności. Uznanie, że taki cel wpisany w statut organizacji uzasadnia dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu na podstawie art. 133a O.p. prowadziłoby do nadania temu przepisowi treści, że do udziału w sprawie powinna być dopuszczona za zgodą strony, każda organizacja, której strona jest członkiem. Takiej wykładni art. 133 a O.p. w ocenie Sądu nie można zaakceptować, zwłaszcza że dopuszczenie do udziału w postępowaniu osób trzecich jest wyjątkiem a nie zasadą. Dlatego też słusznie organy oceniły, że zachodzi brak spełnienia tej przesłanki. Już brak istnienia przesłanki celu uzasadniał odmowę dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w sprawie. J Jednak skoro organ powołał się również na brak przesłanki zgodności z interesem publicznym, a skarżący pogląd organu zakwestionował, to należy odnieść się i do tego zarzutu skargi. Zarzut ten sam w sobie jest trafny. Pojęcie interesu publicznego należy do pojęć cennych, nie ma przy tym trwałej, stałej definicji interesu publicznego, jest to bowiem pojęcie, które ewoluuje. Jego odkodowanie wymaga odniesienia się do wartości akceptowanych przez ustawodawcę, których normatywne ujęcie ma służyć ochronie "dobra wspólnego". Identyfikując to pojęcie w kontekście wniosku o dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu kontrolnym (podatkowym) należy zauważyć, że wartością chronioną, która determinuje w takim przypadku pojęcie interesu publicznego jest wolność działalności gospodarczej, o której mowa w art. 20 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), stanowiąca fundament ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Zarówno w interesie konkretnego przedsiębiorcy, jak i w interesie publicznym jest prowadzenie przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w sposób swobodny, zgodny z prawem, wolny od utrudnień i komplikacji, nie znajdujących oparcia w przepisach prawnych. W interesie publicznym jest zatem dogłębne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy podatkowej, w której pojawił się problem tzw. "pustych" czy nierzetelnych faktur. W interesie publicznym jest chronienie sfery działalności gospodarczej przed nadużyciami organów podatkowych. Z drugiej strony temu interesowi można przeciwstawić interes publiczny w zakresie pewnego niezbędnego minimum dyskrecjonalności działań organów podatkowych, niezbędnemu przy wykrywaniu i dowodzeniu nadużyć czy oszustw podatkowych. W takich aspektach organ interesu publicznego nie rozważał. Ze względu jednak na słusznie stwierdzony brak spełnienia przesłanki celu, uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Reasumując należało uznać, że Dyrektor Izby Skarbowej w [...]dokonał prawidłowej wykładni i zastosowania art. 133 a Ordynacji podatkowej, przy czym nie istnieją nie dające się usunąć wątpliwości co do treści tego przepisu. Zatem zarzuty naruszenia art. 133a O.p. i art. 2a Ordynacji podatkowej nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie można tez dopatrzyć się wadliwości w ocenie materiału dowodowego, który ograniczał się w istocie do trafnie przeprowadzonej analizy części postanowień statutu Stowarzyszenia. Tym samym niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 120 § 1, art. 121 § 1 i art. 122 O.p. oparte na zarzucie błędnej wykładni przepisów i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jak wyżej wskazano, po części trafny zarzut niewystarczającego zdefiniowania interesu publicznego i oceny spełnienia tej przesłanki nie wpływa na oceną prawidłowości zaskarżonego postanowienia z uwagi na to, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrola decyzji. Biorąc to wszystko pod uwagę, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), był zobowiązany orzec jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.