VIII SA/Wa 804/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia i kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (dalej jako: "SKO", "organ odwoławczy") z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...], którą ww. organ, po rozpatrzeniu odwołania K. Ś. od decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez P.P.H.U. "[...]" T. D. pod nazwą: budowa - rozbudowa budynku produkcyjnego wraz z infrastrukturą techniczną oraz rozbiórka istniejącego budynku gospodarczego na działce nr [...] i [...] położonych w miejscowości P. – orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wydanej decyzji SKO w R. podniosło, że P.P.H.U. "[...]" T.D. wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r. wystąpiło do Urzędu Gminy P. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na działkach [...] i [...] polegającej na budowie budynku produkcyjnego z niezbędną infrastrukturą techniczną. W opisie wniosku inwestor wskazał dwa warianty realizacji tej inwestycji, które następnie wskazał graficznie. Na mapie oznaczył granice terenu objętego wnioskiem i obszar oddziaływania inwestycji. Do wniosku dołączona została także ostateczna decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla zamierzonego przedsięwzięcia. Po przeprowadzeniu stosownego postępowania, w przebiegu którego były wydawane przez Wójta Gminy P. decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, uchylanych przez organ odwoławczy, Wójt Gminy P. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez P.P.H.U. "[...]" T. D. polegającej na budowie - rozbudowie budynku produkcyjnego wraz z infrastrukturą techniczną i rozbiórce istniejącego budynku gospodarczego na dz. nr [...] i [...], położonych w miejscowości P. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że po dokonaniu ustaleń i przeprowadzonej analizie, zaistniały przesłanki do ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji, bowiem spełnione zostały wymagania art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła K. Ś. wnosząc o jej uchylenie w całości z uwagi na naruszenie współżycia społecznego i sprzeczności z warunkami dotyczącymi obszaru Natura 2000. Decyzji zarzuciła: 1) naruszenie zasad wynikających z art. 61 ust.1 ustawy odnośnie kontynuacji funkcji i zgodności z przepisami odrębnymi, 2) naruszenie formy architektonicznej poprzez budowę dużego budynku, który będzie dominował nad wszystkimi budynkami znajdującymi się w pobliżu. W ocenie skarżącej przeprowadzona analiza nie mogła wykazać, że planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z cechami zagospodarowania występującego w obszarze podlegającej analizie, 3) naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (dalej "rozporządzenie") w zakresie linii zabudowy i wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy. Planowana inwestycja jest zawyżona w stosunku do wielkości działki jak też nie stanowi przedłużenia linii zabudowy na sąsiednich działkach zarówno co do długości i wysokości, 4) wydanie jej bez odpowiedniej oceny oddziaływania na środowisko naturalne z ustawą z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "ustawa środowiskowa"). Zdaniem Skarżącej, już w obecnej wielkości zakład już negatywnie oddziałuje na środowisko, a jego rozbudowa balansująca na granicy 0,5 ha tylko pogorszy wpływ na środowisko i nieruchomość pozostającą w jej własności, 5) brak szczegółowej oceny wpływu inwestycji na obszar Natura 2000. Wydając decyzję organ ograniczył się do głównego stwierdzenia, że inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na stan zasobów obszaru chronionego. SKO w R. stwierdzając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie przytoczyło następującą argumentację: Wniosek inwestora z dnia [...] marca 2017 r. po jego uzupełnieniu w dniu [...] września 2016 r. i [...] lutego 2017 r. spełnia obecnie wszystkie wymogi określone art. 52 ust. 2 ustawy i mógł stanowić podstawę do wydania merytorycznej decyzji. Z akt administracyjnych organu I instancji wynika, że istniejąca nowa zabudowa obiektów budowlanych oraz pozostałej istniejącej i nowej powierzchni przeznaczonej do przekształcenia wynosi łącznie [...] m2 i jest mniejsza od określonej przepisem § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko co potwierdza załączona do wniosku decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...]. Kolegium uznało, że stan faktyczny sprawy ustalono prawidłowo i kwestia ta nie wymaga dalszych wyjaśnień. Z akt sprawy wynika, że w terenie planowanej inwestycji brak jest ustaleń planu miejscowego. Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w drodze decyzji administracyjnej. Organ I instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji zlecił opracowanie projektu decyzji osobie do tego uprawnionej (art. 60 ust. 4 ustawy), a następnie skierował ją do uzgodnienia z właściwymi organami o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. Działanie organu I instancji było zgodne z art. 60 ust. 1 i1a ustawy. Zaskarżona decyzja poprzedzona została sporządzeniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie art. 61 ust. 1-5 ustawy, która to analiza stanowi integralną jej część. Z ustaleń analizy tekstowej wynika, że granice obszaru analizowanego wyznaczono o wielkość 84 m tj. trzykrotnej szerokości frontu działki (28 x 3 = 84 m) tj. z każdej strony działek. Tak wyznaczony obszar analizowany jest wystarczający dla potrzeb tej sprawy i zgodny z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Analiza tekstowa w ocenie Kolegium prawidłowo wyjaśnia spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Działka inwestora zabudowana jest budynkiem produkcyjnym, a więc planowana inwestycja jako rozbudowa stanowi tzw. kontynuację funkcji. Ustalenia odnośnie gabarytów rozbudowywanej części budynku znajdują potwierdzenie w analizie tekstowej. Analiza wykazała, że spełnione zostały pozostałe przesłanki określone art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy. Inwestycja ma dostęp do drogi publicznej o znaczeniu gminnym, istniejące w terenie uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, budynek ma być realizowany według rejestru gruntów częściowo w terenach przemysłowych i rolnych nie wymagających zmiany przeznaczenia - pozytywne uzgodnienia z organem ochrony gruntów rolnych. Analiza wyjaśnia też kwestie związane- ze zgodnością decyzji z przepisami odrębnymi, które zdaniem Kolegium są wystarczające. Z uwagi na realizację inwestycji w terenach chronionych podlegała ona uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Uzgodnienia takiego organ I instancji dokonał i jest ono pozytywne. Niezależnie od powyższego Kolegium stwierdza, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania art. 54 ustawy oraz posiada odpowiednie uzasadnienie faktyczne i prawne. W związku z powyższym Kolegium postanowiło utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. Natomiast odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, SKO w R. stwierdziło: Ad1) Opracowana analiza wskazuje, że w granicach obszaru analizy istnieje zabudowa produkcyjna na działce inwestora oraz na działce nr [...]. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że dla kontynuacji funkcji wystarczy, aby jedna działka sąsiednia była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dla nowej zabudowy. W analizie wyjaśniono też spełnienie pozostałych przesłanek koniecznych do wydania pozytywnej decyzji. Kolegium nie dopatrzyło się naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy. Ad2) Zawarte w analizie szczegółowe ustalenia odnośnie cech i parametrów istniejącej zabudowy pozwalają stwierdzić, że planowana rozbudowa budynku o parametrach 8 m wysokości i szerokości elewacji frontowej 14 m mieści się w średnich wielkościach istniejącej zabudowy i dlatego nie można uznać, że nowa inwestycja nie da się pogodzić z zastanym stanem w terenie. Organ uznał, że sporządzona analiza jest opracowana w sposób szczegółowy, prawidłowo wyznaczono obszar analizowany, a zawarte w niej ustalenia mogły stanowić podstawę do określenia wymagań dla nowej inwestycji. Ad3) Nie można uznać, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia, bowiem ustalona w analizie i przeniesiona do decyzji linia zabudowy znajduje potwierdzenie w § 4 ust. 1 rozporządzenia – przedłużenie linii zabudowy budynku gospodarczego istniejącego na działce nr [...]. Ustalona wielkość powierzchni dla nowej zabudowy na poziomie 8,2 % mieści się w średnich wielkościach z ustaleń analizy. Ad4) Kwestie związane z funkcjonowaniem istniejącego zakładu mogą być przez skarżącą dochodzone przed organami ochrony środowiska i Sanepidem w odrębnym postępowaniu. Ad5) Jest faktem, że zamierzona inwestycja znajduje się w otulinie [...] Parku Krajobrazowego i terenach ochrony przyrodniczej, dlatego też organ I instancji dokonał uzgodnienia projektu decyzji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, które jest pozytywne. Nadto [...] Zespół Parków Krajobrazowych dwukrotnie wypowiedział się (w dniu [...].05.2016r. i [...].04.2017r.), że projektowana inwestycja nie narusza ograniczeń wynikających z utworzenia strefy ochronnej [...] Parku Krajobrazowego. W tej sytuacji Kolegium uznało za wystarczające wyjaśnienie wpływu zamierzonej inwestycji na tereny chronione. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła K. Ś. (dalej także jako: "skarżąca"). Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez bezpodstawne przyjęcie, że decyzja ta spełnia warunek kontynuacji istniejącej funkcji zabudowy i nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa, 2) § 5 ust. 1 i § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu błędnych wartości poszczególnych parametrów maksymalnej i średniej zabudowy w ustalonym obszarze analizy i tym samym naruszenie zasady "dobrego sąsiedztwa", 3) § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na określaniu geometrii dachu projektowanej inwestycji z tolerancją 25°, w sytuacji gdy przepisy prawa, a w szczególności regulacja naruszonego przepisu nie dopuszcza możliwości wskazania tego parametru z jakimkolwiek odstępstwem od niego, 4) art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie że spełniony został warunek wymagania ładu przestrzennego, tj. że obiekt produkcyjny wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (parking, droga dojazdowa) tworzy harmonijną całość z otaczającą go przestrzenią oraz spełnia wymagania kompozycyjno-estetyczne. Ponadto skarżąca podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie, że parametry średniego wskaźnika wielkości zabudowy dla obszaru analizowanego odpowiadają wymogom prawa i tym samym zaniechanie rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a także przez zaniechanie rzetelnego ustalenia parametru średniego wskaźnika wielkości zabudowy dla obszaru analizowanego, a przez to zaniechanie ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do naruszenia § 5 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy z analizy urbanistycznej nie wynikają przesłanki uzasadniające odstępstwo od wyznaczenia parametru średniego wskaźnika wielkości zabudowy według reguł § 6 ust. 2 rozporządzenia, 2) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do twierdzeń i dowodów zgłoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w zakresie rozbieżności między istniejącymi obiektami usługowymi w obszarze analizowanym, a nową zabudową, które zmierzały do wykazania, iż w przedmiotowej sprawnie nie mamy do czynienia z przesłanką kontynuacji funkcji zabudowy. W uzasadnieniu skargi wskazując na przytoczone przepisy, skarżąca podniosła, że skarżona decyzja dopuszcza do realizacji inwestycji co do rozbudowy obiektu produkcyjnego o wielkość rzędu [...] m2 powierzchni i wysokości 8 metrów prowadząc tym samym by po rozbudowie na działce [...] powstał budynek produkcyjny o łącznej powierzchni aż [...] m2. Budynek ten miałby przy tym około szerokość frontu rzędu 14 metrów, długość aż około 150 metrów i wysokość 8 metrów. Budynek tej wielkości bez żadnych wątpliwości w sposób niezwykle agresywny dominowałby nad swoim otoczeniem będąc nieproporcjonalnie większy od otaczających go innych budynków i tym samym nie spełniał wymagań zawartych w art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oczywistym jest bowiem, że obiekt produkcyjny tej wielkości wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (parking, droga dojazdowa) - nie tworzy harmonijnej całości z otaczającą go przestrzenią oraz nie spełnia wymagań kompozycyjno-estetycznych. Oczywistość niespełnienia warunku ładu przestrzennego wynika m.in. z tego, że w bezpośredniej okolicy występuje jedynie zabudowa zagrodowa, zabudowa mieszkaniowa oraz jeden budynek o przeznaczeniu obecnie usługowym, będąca jednakże o znacznie mniejszej długości ściany bocznej, wysokości jak i odmiennym kształcie dachu, przez co jest on wkomponowany harmonijnie w otoczenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.),dalej p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja jest w ocenie składu orzekającego zgodna z prawem. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 778, dalej jako: "u.p.z.p"), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. W stosunku do terenu, na którym ma być realizowana zamierzona inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z kolei art. 61 ust. 1 ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Wynika z tego, że niespełnienie chociażby jednego z tych warunków stanowi podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Dla ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu niezbędne jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy. Ustalenie takie następuje w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej rozporządzeniem. W ocenie Sądu zarówno ustalenie tych wymagań, jak i analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zostały dostatecznie dokonane przez organ pierwszej instancji. Skoro tak, to brak było podstaw do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, to w ocenie Sądu nie znajdują one uzasadnienia. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja ustalająca na rzecz inwestora P.P.H.U. "[...]" T. D. warunki zabudowy na działkach nr ew. [...], [...] położonych w miejscowości P. gm. P. dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie – rozbudowie budynku produkcyjnego wraz z infrastrukturą techniczną oraz rozbiórce istniejącego budynku gospodarczego. Planowana inwestycja, jej umiejscowienie, charakterystyka, funkcja oraz gabaryty nie naruszają ładu przestrzennego. Spełnienie warunku określanego potocznie jako zasada dobrego sąsiedztwa wynika ze sporządzonej analizy, której wyniki stanowią załącznik do decyzji organu pierwszej instancji. Obszar analizowany wyznaczony został zgodnie z § 3 rozporządzenia. W obszarze tym znalazły się obiekty, których funkcja i parametry pozwalały na ustalenie warunków dla planowanej inwestycji. Dokonując analizy dla potrzeb ustalenia warunków zabudowy winno się brać pod uwagę zagospodarowanie całego obszaru objętego analizą. Ograniczenie analizy wyłącznie do zabudowy bezpośrednio sąsiadującej z terenem, na którym jest planowana inwestycja mijałoby się z istotą i celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji stwierdził spełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w oparciu o wyniki sporządzonej analizy. Należy podkreślić poprawność ustalenia stanu faktycznego dokonanego przez organy obu instancji z których wynika, że tereny w granicach inwestycji zabudowane są budynkiem produkcyjno-magazynowym i budynkami gospodarczymi. Posiadają dostęp do publicznej drogi gminnej. W granicach obszaru analizowanego istnieje niezbędna podstawowa infrastruktura techniczna dla realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Działki sąsiednie w obszarze analizowanym są działkami zabudowanymi. W granicach obszaru analizowanego i bezpośrednio z nim sąsiadującego istnieje zabudowa, która pozwoliła na określenie wymagań dla nowej zabudowy. Jak wynika ze sporządzonej w sprawie analizy funkcji, podstawowa funkcja w obszarze analizowanym to "zabudowa zagrodowa", "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna", "zabudowa produkcyjna" (na działce nr ew. [...] produkcja rolna). W tej sytuacji należy podzielić oceny organów, że planowana inwestycja spełnia warunki kontynuacji funkcji. Jako niezasadne zostały ocenione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego cyt. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w odniesieniu do ustalonych wskaźników powierzchni zabudowy, wskaźnika geometrii dachu – kąta nachylenia, układu połaci dachowych, tj. naruszenia § 5 ust. 1 i § 6 ust. 1, § 8 rozporządzenia. W tym zakresie w analizie funkcji stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji zawarte są konkretne ustalenia parametrów zabudowy w analizowanym terenie, z których te wskaźniki zostały wyprowadzone. Niczym nie poparte zarzuty skargi nieprawidłowych wielkości tych parametrów są jednostronnymi twierdzeniami skarżącej, które jako nie wynikające z konkretnych ustaleń, nie zasługują na wiarę. Natomiast przyjęta wielkość wskaźnika powierzchni nowej zabudowy, w związku z twierdzeniami skarżącej, została w sposób jednoznaczny udokumentowana w sporządzonej analizie. Wynika z niej, że zgodnie z § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W analizie wskazano, że średni wskaźnik zabudowy w analizowanym obszarze – 15,1%, minimalny wskaźnik – 5%, maksymalny wskaźnik – 25,2 %. Wskaźnik terenów inwestycji – 14,9%. Powierzchnia zabudowy poniżej średniego wskaźnika. Sąd nie dopatrzył się także zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 art. 80, art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a., tym bardziej, że skarga w tym zakresie nie zawiera rozwinięcia, poza przytoczeniem zarzutów w tym zakresie w części sentencyjnej skargi. Jeżeli chodzi o kwestie związane z ewentualnym hałasem, korzystaniem z urządzeń specjalistycznych oraz godzinami, w jakich funkcjonować będzie zakład produkcyjny, to stwierdzić przyjdzie, że te parametry nie podlegają badaniu na kontrolowanym etapie postępowania. Nie mieszczą się one bowiem w katalogu warunków, o których stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Sąd dostrzega, że wydana decyzja może naruszać interes faktyczny skarżącej, jednakże tego rodzaju naruszenie nie daje podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Nie stanowi też wzorca kontroli stosowanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na uwadze brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. W takiej sytuacji skarga podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.