VIII SA/Wa 807/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z dnia 24 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. S. (dalej skarżący) na ww. decyzję Wojewody [...] z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Odpis postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 31 października 2013 r. Pismem z dnia 7 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek swój uzasadnił błędnym obliczeniem terminu do wniesienia skargi spowodowanym natłokiem spraw i obowiązków. Podniósł, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło nie z winy skarżącego, lecz jego pełnomocnika, dlatego strona nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji tego faktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wprowadził zasadę, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl jego § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu we wniosku nie podniesiono okoliczności wskazujących na brak winy strony skarżącej w uchybieniu terminu do złożenia skargi do Sądu. Skarżący jako główny argument przemawiający za uwzględnieniem jego wniosku wskazał zaniedbanie ze strony jego profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, który w sposób błędny obliczył termin do złożenia skargi do Sądu. Konsekwencją tego było odrzucenie skargi przez Sąd jako złożonej z naruszeniem terminu. Zdaniem skarżącego taka sytuacja nie może rodzić negatywnych konsekwencji dla mocodawcy, bowiem nie może on ponosić skutków zaniedbań pełnomocnika. W ocenie Sądu jednak następstwem udzielenia pełnomocnictwa jest powstanie po stronie pełnomocnika uprawnienia do działania w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy. Ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika procesowego ponosi w pełni strona, która w takiej sytuacji nie może podnosić argumentu, że jest ofiarą nieprofesjonalnego działania jej pełnomocnika. Pogląd Sądu, w tej kwestii znajduje potwierdzenie w licznym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz doktrynie. Przykładowo w postanowieniu z dnia 29 lipca 2004 r. (FZ 110/04, niepubl) czytamy, iż "osoba działająca przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy. Skarżącego natomiast obciąża odpowiedzialność związana z wyborem jednostki, której zleciła pomoc prawną, a skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań obciążają mocodawcę", oraz w postanowieniu z dnia 27 lipca 2006 r. (sygn. akt II FZ 386/2006) "zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona (pełnomocników) w pełni ją obciążają, a to z kolei oznacza, że niezachowanie terminu przez jej pełnomocnika równoznaczne jest z zaniechaniem samej strony, która nie może twierdzić, że za jego działanie nie ponosi odpowiedzialności". Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż strona skarżąca ponosi pełną odpowiedzialność za działania swojego pełnomocnika podejmowane w granicach udzielonego mu pełnomocnictwa. Tym samym nie może się skutecznie powoływać na okoliczność nieprofesjonalnego zachowania pełnomocnika w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, co stanowi warunek niezbędny dla przywrócenia terminu. Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu i na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.