VIII SA/Wa 807/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi W. C. na niewykonanie przez Centrum Unijnych Projektów Transportowych wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2023 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 12/23 postanawia: odrzucić skargę. Przedmiotem skargi W. C. (dalej: skarżący), wniesionej na podstawie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), jest niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2023r. sygn. akt VIII SAB/Wa 12/23 w zakresie zasądzonego zwrotu kosztów postępowania. Powołanym wyrokiem, wydanym po rozpoznaniu skargi skarżącego na bezczynność Dyrektora Centrum Unijnych Projektów Transportowych (dalej: organ), Sąd w punkcie 1 umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego z 10 grudnia 2022 r. o udzielenie informacji publicznej, w punkcie 2 stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, w punkcie 3 stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz w punkcie 4 zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Ww. wyrok stał się prawomocny 7 września 2023 r. W uzasadnieniu skargi skarżący zauważył m.in., że wskazanym wyrokiem Sąd zasądził na jego rzecz kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 4 października 2023 r. organ zwrócił się do skarżącego o podanie numeru rachunku bankowego, na który zostanie przekazana zasądzona kwota. W odpowiedzi na to pismo skarżący wezwał organ do wykonania ww. wyroku. Następnie pismem z 26 października 2023 r. organ ponownie wezwał skarżącego do podania numeru rachunku bankowego. Zdaniem skarżącego organ przekroczył własne kompetencje oraz rażąco naruszył prawo, nie korzystając ze swoich kompetencji. Ponadto skarżący podniósł, że ponosi dodatkowe koszty w postaci nadania listu poleconego w związku z przedmiotową skargą i należy mu się odszkodowanie, ponieważ nie może czerpać korzyści finansowych z zasądzonych mu środków pieniężnych, których organ mu nie zwrócił. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Organ przedstawił stan niniejszej sprawy. Podniósł m.in., że skarżący nie tylko nie wskazał numeru rachunku bankowego, ale także nie wskazał, iż prosi o zapłatę przekazem pocztowym. Informację taką przekazał dopiero w wezwaniu z tego samego dnia, co złożona skarga. W ocenie organu w sprawie nie mamy do czynienia z bezczynnością organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Orzeczenia sądów administracyjnych w części dotyczącej przedmiotu zaskarżenia podlegają wykonaniu na zasadach określonych w p.p.s.a. Zasada ta nie dotyczy niewykonania orzeczenia w części dotyczącej zasądzenia kosztów sądowych. Wykonywanie orzeczeń sądów administracyjnych w części dotyczącej zasądzonych na rzecz strony kosztów (w tym kosztów sądowych) odbywa się w drodze egzekucji sądowej zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego (dalej: k.p.c.), po stwierdzeniu przez sąd prawomocności orzeczenia w myśl art. 169 p.p.s.a. Wyrok taki stanowi tytuł egzekucyjny w sądowym postępowaniu egzekucyjnym. W myśl art. 781 § 2 k.p.c. tytułom egzekucyjnym pochodzącym od sądu administracyjnego klauzulę wykonalności nadaje sąd rejonowy właściwości ogólnej dłużnika. Po nadaniu klauzuli wykonalności wyrok sądu administracyjnego stanowi tytuł wykonawczy, podlegający (we wskazanej części) wykonaniu przez komornika sądowego (por. np. postanowienie WSA we Wrocławiu z 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 580/23, publ. Lex nr 3706984 i orzeczenia w nim powołane). Niewykonanie orzeczenia w tej części nie oznacza bezczynności organu administracyjnego, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., ponieważ w takiej sytuacji nie występuje konieczność podjęcia przez organ działań z zakresu administracji publicznej (np. wszczęcia postępowania administracyjnego, wydania aktu itp.) zastrzeżonych prawem do jego właściwości, lecz powstaje pomiędzy organem a osobą, na której rzecz orzeczono zwrot kosztów sądowych, cywilnoprawny stosunek zobowiązaniowy, w którym organ jest dłużnikiem, a strona wierzycielem. Norma wyrażona w art. 154 § 1 p.p.s.a. obejmuje więc wyłącznie kwestię niewykonania wyroku sądowego w zakresie będącej jego przedmiotem sprawy administracyjnej, nie stanowi natomiast podstawy do wymierzenia grzywny w przypadku, gdy organ administracji publicznej nie wykona wyroku w części dotyczącej zwrotu zasądzonych na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania (por. wyrok NSA z 27 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 154/08, publ. Lex nr 505363, wyrok WSA w Gdańsku z 1 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 345/21, publ. Lex nr 3284147). Z powyższego wynika więc, że należność w zakresie kosztów postępowania, zasądzonych w punkcie 4 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 czerwca 2023 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 12/23, podlega przymusowemu ściągnięciu na żądanie wierzyciela (w tym przypadku skarżącego) w drodze egzekucji sądowej. Dlatego skarga na niewykonanie wyroku w części zasądzającej zwrot kosztów postępowania jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.